Saturday, March 11, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 18)

കർമ്മണ്യേവാധികാരസ്തേ  മാ ഫലേഷു കദാചനഃ
മാ കർമ്മഫലഹേതുർഭു മാ തേ സംഗോസ്ത്വകർമ്മണി   (ശ്ലോകം 2:47)

(കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനേ നിനക്കധികാരമുള്ളൂ; കർമ്മഫലത്തിനില്ല. ഫലം കിട്ടണമെന്ന ആശയോടെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനാകരുത്. കർമ്മം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിലും നിനക്ക് താൽപ്പര്യം ഉണ്ടാവരുത്).

ഭഗവത് ഗീതയിലെ വളരെ പ്രസിദ്ധമായതും ഏറെ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും അതുപോലെ തന്നെ ഏറെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതുമായ ഒരു ശ്ലോകമാണിത്. ടീവീ സീരിയലുകളിലൂടെ ഈ ശ്ലോകം ഗീതാവിഷയത്തിലൊന്നും തൽപ്പരരല്ലാത്ത സാധാരണക്കാർക്കു പോലും പരിചിതമാണുതാനും.

"ഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കർമ്മം ചെയ്യണം" എന്ന ഗീതാസന്ദേശം, കർമ്മം ചെയ്യാനുള്ള താത്പര്യത്തെ (motivation) തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതാണെന്നാണ് വലിയൊരു വിഭാഗം ആളുകളുടെയും അഭിപ്രായം. ഇവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കർമ്മഫലമാണ്, കർമ്മം ചെയ്യാൻ മനുഷ്യരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകം (motivation factor) തന്നെ. അപ്പോൾ ഫലം പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെയെന്തിനാണ് കർമ്മം ചെയ്യുന്നത്?ഫലാകാംക്ഷ പാടില്ലെങ്കിൽ കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള motivation പിന്നെയെന്താണ്? "കർമ്മം ചെയ്യാനേ നിനക്കധികാരമുള്ളൂ" എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു ജാതീയമായ കർമ്മങ്ങളിൽ മനുഷ്യരെ തളച്ചിട്ടു സമൂഹത്തിലെ  ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ നിലനിർത്താൻ വേണ്ടിയാണെന്നാണ് മറ്റൊരു കൂട്ടർ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജാതി വ്യവസ്ഥയെ ഇവിടെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി, ദരിദ്രരെ ദരിദ്രരായിത്തന്നെ നിലനിർത്താനുള്ള മതതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഈ ഭഗവത് ഗീതാശ്ലോകമെന്ന ആക്ഷേപം പോലും ചിലർ ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവരൊക്കെ കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുകയാണെന്നേ പറയാൻ കഴിയൂ. ശ്ലോകത്തിന്റെ പൊരുൾ മനസ്സിലാക്കാത്തതാണ് കാരണം.

ഗീതയിലെ ബുദ്ധിയോഗത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഈ ഗീതാശ്ലോകം ബുദ്ധിപൂർവം പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ  മനസ്സിലാകും നമ്മൾ ഉദ്ദേശിച്ചതൊന്നുമല്ല കൃഷ്ണൻ  ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന്. ഏതു കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനും ആ കർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ധാരണയും അതിനു വേണ്ടതായ പ്ലാനിങ്ങും അതിന്റെ ഫലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാമാന്യചിന്തയും വേണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ആർക്കും തന്നെ ഒരു കർമ്മവും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. നമുക്കിതറിയാമെങ്കിൽ പിന്നെ ഭഗവാനിതറിയില്ലേ? അപ്പോൾ പിന്നെ ഭഗവാൻ പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? അർഥം ഇതാണ്; ലക്ഷ്യവും ഫലാകാക്ഷയും രണ്ടും രണ്ടാണ്. ലക്ഷ്യത്തിലായിരിക്കണം ശ്രദ്ധ. കർമ്മം ചെയ്യുന്നത് ഫലത്തോടുള്ള ആശകൊണ്ടു മാത്രമാകരുത്. താഴെപ്പറയുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളിൽ നിന്നും കർമ്മഫലം, നമ്മുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്തതും  മറ്റു പല ഘടകങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണെന്നും നമുക്കു  മനസ്സിലാകും. നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ പരിശോധിച്ചു നോക്കിയാലും ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. അങ്ങിനെ തീർത്തും ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയാത്ത ഫലത്തിൽ ആശവച്ചു കർമ്മം ചെയ്യരുതെന്നാണ് ഭഗവാൻ പറയുന്നത്. വ്യക്തിയെ നിർവീര്യനാക്കാനും കർമ്മത്തോടുള്ള താൽപ്പര്യം തന്നെ കുറയാനും അതു കരണമായേക്കാം. ഫലാകാംക്ഷ ഇല്ലാതെ കർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ? അങ്ങിനെയുള്ള കർമ്മങ്ങൾക്കെന്തെങ്കിലും മഹത്വമുണ്ടോ? സാധാരണതലത്തിലും താത്വികതലത്തിലും ഈ വിഷയത്തെ ഒന്നപഗ്രഥിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം.

 റോഡിന്റെ അപ്പുറത്തെ സൈഡിൽ ബസ്സു വന്നു നിന്നു. റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നുചെന്നു ബസ്സു പിടിക്കണം. നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാനുള്ളത് ഒന്നേയുള്ളൂ. വേഗത്തിൽ ബസ്സിനടുത്തേക്കെത്താൻ ശ്രമിക്കുക. ശ്രമിച്ചില്ലെങ്കിൽ ബസ്സു കിട്ടില്ല എന്നതുറപ്പാണ്. ബസ്സു കിട്ടുമോ എന്ന ആശങ്കയിൽ ശ്രമം നടത്താതിരിക്കയുമരുത്. ശ്രമിച്ചാലും ബസ്സു കിട്ടണം എന്നുമില്ല. കാരണം വഴിയിൽ നിങ്ങൾ കാലിടറി വീഴാം, അപകടത്തിൽപ്പെടം, നിങ്ങളെത്തുമ്പോഴേക്കും ബസ്സു വിട്ടെന്നിരിക്കാം. അതെ, ബസ്സു കിട്ടുമെന്നുള്ളത് നിങ്ങളുടെ അധികാരപരിധിയിലുള്ള കാര്യമല്ല. നിങ്ങളുടെ ശ്രമത്തിനു പുറമെ, നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളതല്ലാത്ത മറ്റു പല ഘടകങ്ങളും കൂടി ചേർന്നാണ് അത് നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത്. നിങ്ങൾക്കാകെ ചെയ്യാനുള്ളത് ഒന്നേയുള്ളൂ, ബസ്സു പിടിക്കാനായി ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിക്കുക. കിട്ടിയാൽ സന്തോഷിക്കാം, കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും സന്തോഷിക്കാം. കാരണം, ഇക്കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞത് നിങ്ങൾ ചെയ്തു. ആത്മാർത്ഥമായാണ് നിങ്ങൾ ശ്രമിച്ചതെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കാ ബസ്സു  കിട്ടാനാണ് ഏറെ സാധ്യത. ബസ്സു വിട്ടെങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ തീവ്രശ്രമം കണ്ടു യാത്രക്കാർ കണ്ടക്ടറോട് പറഞ്ഞു ബസ്സു നിർത്തിക്കാൻ പോലും സാധ്യതയുണ്ട്. പക്ഷെ, നിങ്ങളുടെ അധികാരത്തിലുള്ള ശ്രമം നടത്തിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഈ സാദ്ധ്യത ഒരിക്കലും തെളിഞ്ഞു വരികയുമില്ലായിരുന്നു.

വിത്തു വിതച്ചാൽ വിളവ് കിട്ടുമോ എന്നാശങ്കപ്പെട്ട് കർഷകൻ വിത്തു വിതക്കാതിരുന്നാൽ ഭൂമിയിൽ ജീവനില്ലാതാകും. ബുദ്ധിയോഗം അറിയുന്ന കർഷകൻ, ഈശ്വരാർപ്പിതമായി തന്റെ അധികാര പരിധിയിലുള്ള വിത്തു വിതക്കുകയും കൃഷി സംരക്ഷണം നടത്തുകയും ചെയ്യും. അതേ അയാൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. വിത്തു വിളഞ്ഞു ഫലമാകും എന്നാശിക്കാം. അത്രമാത്രം. ഓരോ കർഷകനും ചെയ്യുന്നതിതാണ്.


മുകളിലെ ശ്ലോകത്തിന്റെ താത്പര്യം ഇത്രേയുള്ളൂ. ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യത്തിനായി കർമ്മം ചെയ്യുക. ഫലത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാൻ പോയാൽ കർമ്മം ചെയ്യാനുള്ള കുശലതയെ തന്നെ അതു ബാധിക്കും. അങ്ങിനെ കർമ്മം ചെയ്‌താൽ ചിന്തിക്കുന്ന ഫലത്തിനനുസരിച്ചു കർമ്മം ചുരുങ്ങിപ്പോയി, ആ കർമ്മത്തിനുണ്ടാകാമായിരുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ഫലം ഉണ്ടാകാതെ പോകാനാണ് സാദ്ധ്യത. അത് പാടില്ല. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി algebra പഠിക്കുന്നുവെന്നു ചിന്തിക്കുക. പരീക്ഷക്ക് നല്ല മാർക്ക് കിട്ടണം എന്ന ഫലത്തിൽ കണ്ണും നട്ട് പഠിക്കുമ്പോൾ, പരീക്ഷക്കാവശ്യമുള്ള തലത്തിലേക്ക് algebra പഠനം ചുരുങ്ങിപ്പോകും. പരീക്ഷയിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ വന്നാൽ അവൻ ആ വിഷയത്തിൽ പരാജിതനാകാൻ പോലും സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ പരീക്ഷാ ചിന്തയൊന്നുമില്ലാതെ അവൻ ആ വിഷയം ആസ്വദിച്ചു പഠിക്കുന്നുവെന്നു വിചാരിക്കുക. അങ്ങിനെ പഠിച്ചാൽ  algebra  അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറയും. ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അവൻ അൽജിബ്ര  മറക്കുകയില്ല എന്നു തന്നെയല്ല അതവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിൽ ഒന്നായിത്തീരുകയും ചെയ്യും. അവനാകും algebra പരീക്ഷയിൽ എന്നും ഒന്നാമൻ; കാരണം ആ വിഷയത്തിന്റെ മർമ്മം അറിഞ്ഞാസ്വദിച്ചു പഠിച്ചുട്ടുള്ളവനാണവൻ. അവനറിയാത്തതായി ആ വിഷയത്തിലൊന്നുമില്ല. അതായത്, പരീക്ഷയെക്കുറിച്ചു (കർമ്മഫലത്തെക്കുറിച്ചു) ചിന്തിക്കാതെ  പഠിച്ചതു (കർമ്മം ചെയ്തതു) കാരണം അവൻ പരീക്ഷയിൽ ഒന്നാമനായിരിക്കുന്നു! അറിവ് നേടുക എന്ന ഉന്നത ലക്ഷ്യത്തിലേക്കായി കർമ്മം ചെയ്തപ്പോൾ അതിന്റെ ഫലവും ഗംഭീരമായിരിക്കുന്നു!  പഠനം കഴിയുമ്പോൾ കിട്ടാവുന്നതോ കിട്ടാൻ സാധ്യതയില്ലാത്തതോ ആയ ജോലിയെക്കുറിച്ചല്ല പഠിക്കുമ്പോൾ ചിന്തിക്കേണ്ടത്, പഠനത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ശരിക്കു പഠിച്ചാൽ അതിന്റെ ഫലം വഴിയേ കിട്ടിക്കോളും. കർമ്മത്തിന്റെ ഈ സവിശേഷതയെയാണ് ഗീതാകാരൻ ഉയർത്തിക്കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇതിൽ  ജാതിയും മതവും ധനികനും ദരിദ്രനും ഒന്നുമില്ല. അതൊക്കെ നമ്മുടെ അജ്ഞാനത്താലുണ്ടാകുന്ന അബദ്ധചിന്തകൾ മാത്രമാണ്. പാവം ഗീതാകാരൻ അതിനെന്തു പിഴച്ചു?

ഇനി ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റി താത്വികമായി ഒന്നു ചിന്തിച്ചു നോക്കാം. കർമ്മഫലം, നമ്മുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്തതും മറ്റു പല ഘടകങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണെന്നും കണ്ടല്ലോ? നമ്മൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പോലെയല്ലെങ്കിലും എല്ലാ കർമ്മങ്ങൾക്കും എന്തെങ്കിലും ഫലങ്ങൾ നിശ്ചയമായും ഉണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ? ഇങ്ങനെയുള്ള കർമ്മഫലങ്ങളെല്ലാം കൂടിച്ചേർന്നാണ് ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്നതു തന്നെ. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളെല്ലാം പ്രവർത്തിച്ചു നമ്മെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്തെങ്കിലും ഫലം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടാണോ? മരങ്ങൾ, നാം ശ്വസിച്ചു തള്ളുന്ന കാർബൺ ഡയോക്സൈഡിനെ നമ്മുടെ ജീവൻ നിലനിൽക്കാനാവശ്യമായ ഓക്സിജനായി മാറ്റി ഭൂമിയിലേക്ക് വിടുന്നത് എന്തെങ്കിലും ഫലം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടാണോ? അല്ല. അവയെല്ലാം അവയുടെ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. അത്രമാത്രം. പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കിയാൽ ഇങ്ങനെ ഫലം ആശിക്കാതെ ചെയ്യപ്പെടുന്ന ധാരാളം കർമ്മങ്ങൾ നമുക്കു കാണാൻ കഴിയും. അതൊക്കെയാണ് നമ്മെ ഇവിടെ നിലനിർത്തുന്നത്. ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യേതര ജീവജാലങ്ങൾക്കു നിഷ്ക്കാമകർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ചിന്താശക്തിയുള്ള മനുഷ്യനിതു ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലേ?  അതുകൊണ്ടു വിധിച്ചിട്ടുള്ള കർമ്മം ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചെയ്യൂ എന്നാണു ഭഗവാൻ ഉപദേശിക്കുന്നത്. അത് ഈ ലോകത്തിന്റെ നിലനിനിൽപ്പിനാവശ്യമാണ്. താല്പര്യപൂർവ്വം തന്നെ കർമ്മം ചെയ്യണമെന്നു ഭഗവാൻ ഉപദേശിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

ബുദ്ധിയോഗ (കർമ്മയോഗം) ത്തിന്റെ ചർച്ചയിലാണ് ഈ ശ്ലോകം വരുന്നതെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. ഈ ശ്ലോകത്തിനു മുൻപിലെ ചില ശ്ലോകങ്ങളിൽ കർമ്മയോഗത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളും ഇതിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നുമുണ്ട്. മതപരമായ നരകാദിഭയചിന്തകളും യുദ്ധം ജയിക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയുമാണ് അർജ്ജുനനെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ വിമുഖനാക്കുന്നതെന്നു കൃഷ്ണനറിയാം. അർജ്ജുനാ, രാജ്യരക്ഷക്കാണ് നിനക്കധികാരമുള്ളത്. അതു മറന്നുകൊണ്ടു നീ, നിന്റെ അധികാരപരിധിയിലല്ലാത്ത (നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്ത) യുദ്ധഫലത്തെയോർത്തു ദുഖിച്ചു യുദ്ധം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത് എത്ര മൂഢത്വമാണ്? നീയെന്നല്ല, മനുഷ്യരാരും ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടില്ല. ബാധ്യസ്ഥമായ കർമ്മം ആത്മാർത്ഥതയോടു കൂടി ചെയ്യുക മാത്രമാണ് ഒരുവനു ചെയ്യാൻ കഴിയുക.  കർമ്മമാണ് ആനന്ദം നൽകുന്നത്, കർമ്മഫലമല്ല. കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലുള്ള ആത്മാർത്ഥതക്കനുസരിച്ചാവും കർമ്മഫലവും ഉണ്ടാകുന്നതെന്നും ഈ ശ്ലോകത്തിൽ നിന്നും നമുക്കു വായിച്ചെടുക്കാം.

Friday, March 3, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 17)

കഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തിൽ 2: 42 മുതൽ 2: 44 വരെയുള്ള ശ്ലോകങ്ങളാണ് പഠിച്ചത്. ഈ മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളുടെയും അതിനു മുൻപിലെ കർമ്മയോഗത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന മറ്റു ശ്ലോകങ്ങളുടെയും ആത്യന്തികമായ താത്പര്യം ഇതാണ്; ഫലേച്ഛ കൂടാതെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മം മഹത്തരമാണ്. അതിനായിട്ടാണ് മനുഷ്യർ ശ്രമിക്കേണ്ടത്. ഭാഗ്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന പലവിധ പ്രലോഭനങ്ങൾ ചുറ്റിലുമുണ്ടാകും. ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം ലക്ഷ്യമാക്കുന്നവർ ഈ പ്രലോഭനങ്ങളിലൊന്നും ചെന്നു വീണ് ജീവിതം നരകസമാനമാക്കരുത്. സ്വാർത്ഥമോഹപ്രേരിതമായ കർമ്മം ആത്മസംതൃപ്തി നൽകില്ല, ആത്മസംഘർഷമേ നൽകൂ. ഒന്നും തന്നെ വെറുതെ കിട്ടില്ല. അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടെയുള്ള കർമ്മമാണാവശ്യം. ഈശ്വരാർപ്പിതമായ നിഷ്ക്കാമകർമ്മമാണ്‌ ആനന്ദത്തിന്റെ ആണിക്കല്ല്.

ഇനി ചിന്തിക്കാം, ഈ ഭഗവത്‌ ഗീതാ സന്ദേശം വച്ചു നോക്കിയാൽ നമ്മുടെ അദ്ധ്യാത്മികനിലവാരം എന്താണ് ? ഭഗവത് ഗീത എഴുതിയ കാലഘട്ടത്തിലെ സമൂഹത്തിന്റെ അപഥസഞ്ചാരങ്ങളെയാണ് മുകളിൽ പരാമർശിച്ച മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളിലും ഗീതാകാരൻ വിമർശിക്കുന്നതെങ്കിലും, മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥതക്കും അതൊക്കെ നേടിയെടുക്കാൻ ഈശ്വരനെ കൂട്ടുപിടിക്കാം എന്നുമുള്ള വ്യാമോഹത്തിനും ഇന്നും കുറവൊട്ടും വന്നിട്ടില്ല. നമ്മുടെ ആരാധനാസമ്പ്രദായങ്ങളിലത്രയും നിഴലിക്കുന്നത് സ്വാർത്ഥതയാണ്. പ്രാർത്ഥനകളും വഴിപാടുകളും എല്ലാം തന്നെ സ്വാർത്ഥലാഭങ്ങൾ നേടാൻ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ഗീത കാണിച്ചു തന്ന വഴിയിലൂടെയാണോ നാം നടക്കുന്നത്? സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങളോടെയല്ലാതെ, ഇത്രയെങ്കിലും സുഖത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം കിട്ടിയതിന് ഭഗവാനു നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു പൂജകളും വഴിപാടുകളും ദാനങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യാൻ നമുക്കാവുന്നുണ്ടോ? അതാണ് ലളിതമായിപ്പറഞ്ഞാൽ ഭഗവത് ഗീത പറയുന്ന കർമ്മയോഗം. ഭഗവത് ഗീതയാണ് നമ്മുടെ പ്രമാണഗ്രന്ഥമെങ്കിൽ നാം നമ്മുടെ കർമ്മങ്ങളുടെയും പ്രാർത്ഥനകളുടെയും ചിന്തകളുടെയും ശൈലി തന്നെ മാറ്റേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും അകന്നുമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മൾ പ്രകൃതിയിലേക്ക് കൂടുതലായി അടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇനി വരുന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ ഇതേക്കുറിച്ചൊക്കെ ഗീത വിശദമാക്കുന്നുതു നമ്മൾ പഠിക്കും.      

ശരി, നമുക്കിനി അടുത്ത ശ്ലോകത്തിലേക്കു കടക്കാം.

ത്രൈഗുണ്യ വിഷയാ വേദാ: നിസ്‌ത്രൈഗുന്യോ ഭവാർജ്ജുനാ
നിർദ്വാന്തോ നിത്യസത്വസ്ഥ: നിർയോഗക്ഷേമ ആത്മവാൻ (ശ്ലോകം 2:45)

(വേദങ്ങൾ ത്രിഗുണാത്മകങ്ങളാണ്. നീ ത്രിഗുണാതീതനും ദ്വാന്ദരഹിതനും സത്യനിഷ്ഠനും യോഗക്ഷേമങ്ങൾ ഗണിക്കാത്തവനും ആത്മനിഷ്ഠനുമായിത്തീരുക)


നശ്വരമായ ഈ പ്രപഞ്ചവും മനസ്സും ബുദ്ധിയുമെല്ലാം തന്നെ സത്വരജസ്തമോഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായതാണെന്നു മുൻപു നമ്മൾ പഠിച്ചതാണ്. തമോഗുണം മാന്ദ്യത്തെയും ചിന്തയില്ലായ്മയെയും രജോഗുണം ആസക്തിയെയും ചുറുചുറുക്കിനെയും സത്വഗുണം അനാസക്തിയെയും ശാന്തിയെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. എല്ലാവരിലും ഈ മൂന്നുഗുണങ്ങളും ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളോടെ സമ്മേളിക്കുന്നു. വേദങ്ങളിൽ (വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ എന്ന് വിവക്ഷ) പറയുന്ന വിധികളെല്ലാം തന്നെ ഈ ത്രിഗുണാത്മികമായ ഭൗതികവിഷയങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനാഗ്രഹിക്കുന്നവർ വേദങ്ങളുടെ ഈ ത്രിഗുണാത്മകമായ തലം കടന്ന് ഇതിനപ്പുറമുള്ള (trans-satvic state) ആത്മതലത്തിൽ എത്തിച്ചേരേണ്ടതുണ്ട്. ആത്മീയതലത്തിൽ ഉയരണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നവർ വേദങ്ങൾ വിധിക്കുന്ന ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലും അതുകൊണ്ടുണ്ടാകും എന്നു ചിന്തിക്കുന്ന ഗുണദോഷഫലങ്ങളിലൊന്നുമല്ല  ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്; ആത്മജ്ഞാനപരമായ വേദാന്തത്തിലായിരിക്കണം എന്നു സാരം. പാർത്ഥാ, നീ അതിനായി ശ്രമിക്കൂ എന്നാണു കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത്. ആത്മജ്ഞാനിക്കുണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഗുണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നാണ് ഭഗവാൻ അർജ്ജുനനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. ആത്മജ്ഞാനി, സത്യനിഷ്ഠനും ആത്മനിഷ്ഠനും വിപരീതഭാവങ്ങളെ സമമായി കാണുന്നവനും യോഗക്ഷേമങ്ങളിൽ താത്പര്യമില്ലാത്തവനും ആകണം.  ഈ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചൊക്കെ മുൻപു നമ്മൾ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്. കൈവശമില്ലാത്തതിനെ സമ്പാദിക്കുന്നതു യോഗം. കൈവശമുള്ളതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതു ക്ഷേമം. അപ്പോൾ യോഗക്ഷേമം എന്നാൽ  acquisition & preservation എന്നർത്ഥം. ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഇവ രണ്ടിലും അതിരുകടന്ന ആഗ്രഹം വച്ചു പുലർത്തരുതത്രെ.

യാവാനർത്ഥ  ഉദപാനേ  സര്വത: സംപ്ലൂതോദകേ
താവാൻ സർവേഷു വേദേഷു ബ്രാഹ്മണസ്യ വിജാനത: (ശ്ലോകം 2:46)

(എല്ലായിടവും വെള്ളം നിറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ  കിണറുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനമുണ്ടാകുമോ അത്രക്ക് പ്രയോജനമേ ജ്ഞാനിയായ ബ്രാഹ്മണന് വേദങ്ങളെല്ലാം കൊണ്ടും ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ)  

കിണർ കുഴിക്കുന്നത് വെള്ളമെടുക്കാനാണ്. വെള്ളപ്പൊക്കം വന്നെല്ലായിടവും വെള്ളം നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കിണറുകൊണ്ടെന്തു പ്രയോജനം? ഇതുപോലെയാണ് ബ്രഹ്മജ്ഞാനിക്ക് വേദങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനവും. വെള്ളത്തിനായി കിണറു കുഴിക്കണം എന്നപോലെ ജ്ഞാനമുണ്ടാകാനായി വേദങ്ങൾ  പഠിക്കണം. വേദങ്ങളെ ശരിയാംവണ്ണം പഠിച്ചു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനം നേടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വേദങ്ങളെക്കൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകാനില്ല തന്നെ. വിദ്യ പഠിക്കുന്നതിനാണ് ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ആവശ്യം വരുന്നത്. വിദ്യ ശരിക്കും പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആ ഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കൊണ്ടു പഠിച്ചവനു യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല തന്നെ. കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ എഞ്ചുവടി ഉപയോഗിച്ച് ഗുണനവും ഹരണവുമൊക്കെ പഠിക്കും. പക്ഷേ ബിരുദമെടുത്തയാളിന് എഞ്ചുവടിയുടെ ആവശ്യമുണ്ടോ?

ഇവിടെ ഇതു പറയുന്നതിന്റെ സാംഗത്യമെന്താണ്? ത്രിഗുണാത്മകമായ, അതായത് ഭൗതികതലത്തിലുള്ള, വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് വേദങ്ങൾ പറയുന്നതെന്നും അവിടം വിട്ട് അതിനു മുകളിലുള്ള ആത്മീയതലത്തിലേക്കാണ് അർജ്ജുനൻ പോകേണ്ടതെന്നുമാണല്ലോ കഴിഞ്ഞ ശ്ലോകത്തിൽ പറഞ്ഞത്. വേദങ്ങളും ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളും പറയുന്നതൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു നരകാദിഭയങ്ങളും പേറി, വിഷാദചിത്തനായി, ബാധ്യസ്ഥമായ കർമ്മം ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്ന അർജ്ജുനനോടാണ് കൃഷ്ണൻ ഇപ്പറയുന്നതെന്നോർക്കണം. വികാരതലത്തിൽ നിൽക്കുന്നവരെയാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള ഭയാശങ്കകൾ അലട്ടുന്നത്. ആത്മീയതലത്തിൽ സമബുദ്ധിയോടെ നിലകൊണ്ടാൽ ഇമ്മാതിരി ചിന്തകൾക്ക് മനസ്സിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല. പാർത്ഥാ, ആത്മജ്ഞാനമെന്ന സമുദ്രം നിന്നിലാകെ നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വേദങ്ങളിൽ നിന്നും നീയാർജ്ജിച്ച അറിവുകളാകുന്ന കിണറ്റുവെള്ളവും അതു നിന്നിലുളവാക്കുന്ന വിഷാദചിന്തകളും അപ്രസക്തമായിക്കൊള്ളും. നിന്നിലെ ബോധത്തെ, ആത്മീയതയെയാണ്‌ ഉണർത്തേണ്ടത്; അതു സംഭവിച്ചാൽ നിന്നെ കർമ്മവിമുഖനാക്കുന്ന ഇവ്വിധ ചിന്തകളെല്ലാം താനേ അടങ്ങിക്കൊള്ളും.

(കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്ന ശ്ലോകങ്ങളിൽ അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്‌. നല്ലൊരു ഗീതാഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നും അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാതെ ശ്ലോകങ്ങളെ പഠിക്കണം എന്നഭ്യർഥിക്കുന്നു)  

Saturday, February 25, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 16)

കഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തിൽ തുടങ്ങിവച്ച ശ്ലോകത്തെ വിശദമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഇന്നു ശ്രമിക്കാം.

യാമിമാം പുഷ്പ്പിതാം വാചം പ്രവദന്ത്യ വിപശ്ചിതഃ
വേദവാദരതാഃ പാർത്ഥ  നാന്യദസ്തീതി വാദിനഃ                   (2 : 42)
കാമാത്മാനഃ സ്വർഗ്ഗപരാ ജന്മകർമ്മഫലപ്രദാം
ക്രിയാവിേശഷബഹുലാം ഭോഗൈശ്വര്യഗതിം പ്രതി        (2 : 43) 
ഭോഗൈശ്വര്യപ്രസക്താനാം തയാപഹൃത ചേതസാം
വ്യാവസായാത്മികാ ബുദ്ധി: സമാധൗ ന വിധീയേതേ       (2 : 44)  

(പാർത്ഥാ, വേദത്തിൽ പറയുന്ന കോമള പദങ്ങളിൽ (flowery language ) തത്പരന്മാരും അതിൽ കവിഞ്ഞു മറ്റൊന്നുമില്ല എന്ന് വാദിക്കുന്നവരും ഭോഗചിത്തരും സ്വർഗ്ഗം കാംഷിക്കുന്നവരുമായവർക്കു പുനർജന്മമാകുന്ന കർമ്മഫലത്തെ കൊടുക്കുന്നതും സുഖാനുഭവത്തെയും ഐശ്വര്യത്തേയും ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ളതുമായ അനേകം സകാമകർമ്മങ്ങളെ പ്രദിപാദിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ട് മനസ്സ് അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാൽ സമാധിയിൽ നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള ബുദ്ധി സംഭവിക്കുന്നില്ല).

ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ വെളിച്ചം വീശുന്നത് ഭഗവത് ഗീത എഴുതപ്പെട്ട കാലത്തെ സാമൂഹിക  വ്യവസ്ഥിതിയിലേക്കാണ്. വേദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്രമാണമാക്കിയുള്ള മതം മാത്രമായിരുന്നു അന്നു ഭാരതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. വേദങ്ങൾക്കു കർമ്മകാണ്ഡം (ritualistic ceremonies), ഉപാസനാകാണ്ഡം (devotional section), ജ്ഞാനകാണ്ഡം (knowledge section) എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളുണ്ടെന്നും ഈ ഭാഗങ്ങൾ പ്രതിപാദിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെന്തൊക്കെയാണെന്നും ഇതൊക്കെ ഭഗവത് ഗീതയുടെ പശ്ചാത്തലമാകുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്നും മറ്റുമുള്ള പൊതുവായ കാര്യങ്ങൾ ഈ ലേഖനപരമ്പരയുടെ ആമുഖത്തിൽ (ഭാഗം 2 & 3) വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. പലതരത്തിലുള്ള ഭൗതികസുഖഭോഗങ്ങൾ നേടാനും സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി വരെ ലഭിക്കാനും വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട യജ്ഞാദികർമ്മങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്ന വേദഭാഗമാണ് കർമ്മകാണ്ഡം. വേദപ്രമാണങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ രചിച്ചു, സമൂഹത്തിൽ ചാതുർവർണ്യം നടപ്പിലാക്കി, വേദങ്ങൾ പഠിക്കാനും പ്രയോഗിക്കാനുമുള്ള അർഹത വൈദികമതത്തിലുള്ളവർക്കു മാത്രമായി നീക്കിവയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. അങ്ങിനെ വേദാധികാരികളായിത്തീർന്ന വൈദിക ബ്രാഹ്മണർ, വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറയുന്ന സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിയുൾപ്പെടെയുള്ള സുഖഫലങ്ങളിൽ കണ്ണും നട്ട് യാഗങ്ങളിലും ഹോമങ്ങളിലും യജ്ഞങ്ങളിലും മുഴുകിക്കഴിഞ്ഞതിനെയാണ് ഗീതാകാരൻ ശ്ലോകം 42-45ൽ പരിഹസിക്കുന്നത്. വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിലെ പ്രസ്താവങ്ങൾ അർത്ഥരഹിതമായ കോമളപദാവലികൾ മാത്രമാണെന്നും അതൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു കർമ്മം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നവർ മൂഢസ്വർഗ്ഗത്തിലാണു ജീവിക്കുന്നതെന്നും അവർക്കു അതൊന്നും തന്നെ കിട്ടുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, സ്വാർത്ഥപരമായ വിഷയങ്ങളിൽ മാത്രം മനസ്സു വ്യാപാരിക്കയാൽ ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനു അനുപേക്ഷണീയമായ ഏകാഗ്രത മനസ്സിന് ലഭിക്കാതെ ഈശ്വരനിൽ നിന്നും അവർ അകന്നു പോകുന്നു എന്നുമാണ് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഒരുവന്റെ ജന്മത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ടതയല്ല, മറിച്ചു കർമ്മത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ് അവനെ ഈശ്വരനിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുകയോ ഈശ്വരനിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയോ ചെയ്യുന്നതെന്നർത്ഥം. ഈശ്വരനോട് ഏറ്റവും അടുത്തു നിൽക്കുന്നവർ എന്നു സാധാരണ ജനം അന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്നവർ അവരുടെ തെറ്റായ കർമ്മങ്ങളാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈശ്വരനിൽ നിന്നും വളരെ അകന്നു നിൽക്കുന്നവരാണെന്നാണ് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. വ്യാസമഹർഷിയെപ്പോലെ സമത്വവാദിയായ ഒരു സന്യാസിവര്യൻ ഇങ്ങനെ പറയണമെങ്കിൽ അക്കാലത്തെ പുരോഹിതമതത്തിന്റെ സ്ഥിതി എന്തായിരിക്കാമെന്നു നമുക്കൂഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.

ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളെ പ്രമാണമാക്കിയ പുരോഹിതമതം സമൂഹത്തിൽ തിന്മയുടെ വിളയാട്ടം നടത്തി, ഹൈന്ദവദർശനങ്ങൾക്ക് വലിയ ആഘാതം ഏൽപ്പിച്ച കാലത്തിനു ശേഷം നാസ്തികമതങ്ങളായ ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും ഉണ്ടായി ഭാരതത്തിലുടനീളം പ്രചരിച്ചു നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞാണ്‌ മഹാഭാരതവും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഭഗവത് ഗീതയും രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതെന്നത് ചരിത്രമാണ് (ആമുഖം 2 & 3). സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാനുള്ള യജ്ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ നരഹത്യയടക്കം നടത്തി, ഹിംസ സാമൂഹിക സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി, അധികാരിവർഗ്ഗം സാധാരണ ജനങ്ങളെ ദ്രോഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അക്കാലം സമൂഹത്തിൽ സൃഷ്ട്ടിച്ച അശാന്തിയും അതുമൂലം  സനാതനധർമ്മത്തിനു വന്നു പിണഞ്ഞ അപകീർത്തിയും ഇതൊക്കെ കാരണം സാധാരണ ജനങ്ങൾ നാസ്തികമതങ്ങളുടെ പിറകെ പോയി സമൂഹത്തിൽ ഈശ്വരചിന്ത കുറഞ്ഞതുമെല്ലാം വ്യാസമുനിയെപ്പോലെ സാത്വികരായ മനുഷ്യരിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വ്യഥയും അമർഷവും എല്ലാം പ്രതിഫലിക്കുന്നതാണ് മുകളിൽ ഉദ്ധരിച്ച മൂന്നു ഗീതാശ്ലോകങ്ങളും. ഇന്ദ്രിയാരാമന്മാരായ മനുഷ്യരെ ഈശ്വരോന്മുഖമാക്കി നിർത്തി, ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനർഹരാക്കാ- നുള്ള ബൃഹത് പദ്ധതിയാണ് വേദങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കമെന്നും അതിനാൽ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാനായിട്ടുള്ളതെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കർമ്മകാണ്ഡമടക്കമുള്ള എല്ലാ വേദഭാഗങ്ങളും ആ ഒരേലക്ഷ്യത്തിലേക്കു മനുഷ്യനെ നയിക്കാനായുള്ള വിവിധതലങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതെന്നും അഭിജ്ഞർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങിനെ ചിന്തിച്ചാൽ ഗീതാകാരൻ വിമർശിക്കുന്നത് വേദങ്ങളെയല്ല, സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാമെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിൽ വേദങ്ങളെ  തെറ്റായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന വൈദികസമൂഹത്തിനെയാണ്. ഇവിടെ ഒരു ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്; സ്വാർത്ഥരഹിതമായ കർമ്മത്തെ അനുഷ്ഠിക്കുവാനാണു വേദങ്ങൾ ഉപദേശിക്കുന്നതെങ്കിൽ, പിന്നെയെന്തിനാണ് ' ഇതു ചെയ്താൽ അതു കിട്ടും' എന്ന മട്ടിലുള്ള പ്രലോഭനത്തിന്റെ ഭാഷ വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിനു ശ്രീ. ഭൂമാനന്ദ സ്വാമികൾ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഒരുത്തരം ഞാൻ മുൻപിവിടെ എഴുതിയിട്ടുള്ളത് ഈ ലേഖനത്തിനു താഴെ എടുത്തെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. താൽപ്പര്യമുള്ളവർക്കതു വായിക്കാം. 


കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളായി നമ്മൾ ചർച്ചചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു ബുദ്ധിയോഗ (കർമ്മയോഗം) മാണല്ലോ? കർമ്മയോഗത്തിനും ഇപ്പോൾ നാം ചർച്ച ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങൾക്കുമുള്ള ബന്ധമെന്താണ്? ഫലേച്ഛ കൂടാതെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ മനുഷ്യരെ കർമ്മബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തരാക്കി ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനു പ്രാപ്തരാക്കും എന്നും ഇങ്ങനെയുള്ള നിഷ്ക്കാമകർമ്മം ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിപൂർവ്വകമായി ചിന്തിക്കേതുണ്ട് (intellectual discrimination) എന്നും നമ്മൾ കഴിഞ്ഞ ചില ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും  മനസ്സിലാക്കിയാണ്. അതേ തുടർന്നുവരുന്ന ഈ മൂന്ന് ശ്ലോകങ്ങളെയും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭഗവാന്റെ കർമ്മയോഗ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തന്നെ നാം മനസ്സിലാക്കണം. സ്വാർത്ഥപരമായ കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സിന്റെ ഏകാഗ്രത നശിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നും നേരത്തെ തന്നെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതാണ് (ശ്ലോകം 2:43). വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു പ്രകാരം സുഖദായകങ്ങളായ ഫലങ്ങൾക്കായി യജ്ഞം ചെയ്യുമ്പോൾ അത് മനോതലത്തിലുള്ള സ്വാർത്ഥകർമ്മം മാത്രമാകുകയാണ്. കർമ്മയോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസിദ്ധാന്തപ്രകാരം സ്വാർത്ഥകർമ്മങ്ങൾ മോക്ഷപ്രാപ്തിക്കു വിരുദ്ധവും പുനർജന്മത്തിനു കാരണവുമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ നിസ്വാർത്ഥമായി, യജ്ഞഭാവത്തിൽ കർമ്മം ചെയ്തു മോക്ഷത്തിന് യോഗ്യനാകേണ്ടവർ  സ്വാർത്ഥമോഹത്തോടെ യജ്ഞകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത് ജനിമരണങ്ങളാണ് (പുനർജ്ജന്മം) സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടുന്നത്. ജനിമരണങ്ങൾ എന്നാൽ പാപനാരകങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴിയാണെന്ന് നേരത്തെ തന്നെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. യജ്ഞഭാവത്തിൽ കർമ്മം ചെയ്യുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ തന്നെ സ്വാർത്ഥരഹിതമായി കർമ്മം ചെയ്യുക എന്നാണ് അർത്ഥം എന്നിരിക്കെ യജ്ഞങ്ങളെത്തന്നെ സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നു പറയുന്നതിലെ വിരോധാഭാസം എത്ര കഷ്ടമാണ്? നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഒരു കാലത്തു നടന്നിരുന്നത് അതായിരുന്നു.

മേലുദ്ധരിച്ച മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും ഭഗവത് ഗീത, അത് രചിക്കപ്പെട്ടതിനും അതിനു മുൻപേയുമുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളിലെ ഭാരതീയ സമൂഹത്തിനു നേരെ പിടിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയാണെന്നു കാണാം. ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തിൽ പ്രകടമായിക്കണ്ട ബോധരാഹിത്യത്തെയും തിന്മകളെയും നിശിതമായി വിമർശിക്കുന്നതിൽ ഗീതാകാരൻ തെല്ലും മടി കാണിച്ചിട്ടില്ല എന്നു കാണിക്കുന്നതാണ് മേലുദ്ധരിച്ച മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളും. എന്നാൽ ഗീതയുടെ ഈ സാമൂഹിക വിമർശനങ്ങളെയും അതിൽ നിഴലിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയെയും അവയർഹിക്കുന്ന തരത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചു ജനങ്ങളിൽ എത്തിക്കുന്നതിൽ ഗീതാവ്യാഖ്യാതാക്കളിൽ പലരും വേണ്ടത്ര ശുഷ്ക്കാന്തി കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയമാണ് പല ഗീതാവ്യാഖ്യാനങ്ങളും വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്കു തോന്നിയത്. ആത്മ (ഭക്തി) വിഷയങ്ങൾക്കു പ്രാധാന്യം കൊടുത്തു, ഭക്തിയുടേതു മാത്രമായ ഒരു പരിവേഷം ഗീതക്കു ചാർത്തി നൽകാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ ഇതിനൊക്കെ ചേരാത്തതെന്നവർക്കു തോന്നിയ ഗീതാവിഷയങ്ങളെ അവർ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചതാകാം. ഇതു ഗീതയുടെ സമഗ്രസ്വഭാവത്തിനു ദോഷം വരുത്തുവാനും ഗീതക്കെതിരെ പല അനാവശ്യ ആരോപണങ്ങളും ഉയർന്നുവരുവാനും അവയെ ഫലവത്തായി പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കാനും കാരണമാക്കിയിട്ടുണ്ടോ എന്നുപോലും എനിക്കു തോന്നിപ്പോയി. ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റി "ഭഗവത് ഗീതാ സ്വാദ്ധ്യായം" എന്ന തന്റെ കൃതിയിൽ പണ്ഡിതാഗ്രേസരനായ ഗുരു നിത്യചൈതന്യയതി എഴുതിയിട്ടുള്ള വാക്കുകൾ വളരെ പ്രസക്തവും ചിന്തനീയവുമാണ്. അതിൽ നിന്നും ഏതാനും ചില വരികൾ താഴെക്കുറിക്കുന്നു.

"ഭാരതത്തിലെ ദാർശനികചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം വേദത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന ഈ പരാമർശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. പൗരോഹിത്യവും രാജകീയവാഴ്ചയും അന്യോന്യം കൈകോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ജനതയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന പ്രവണത ലോകത്തെവിടെയും നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നുപോന്നിരുന്നതായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സ്വാർത്ഥമതികളായ പുരോഹിതവർഗ്ഗം വേദത്തെയും അവരുടെ ചൂഷണത്തിന്റെ മുഖ്യോപായമായി ഒരു കാലത്തു ഉപയോഗിച്ചു  വന്നിരുന്നു........ശ്രേയസ്സിനെയും പ്രേയസ്സിനെയും ഒരുപോലെ കണ്ടുകൊണ്ട് നിസ്രേയസ്സിലേക്ക് ഉയരുവാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഋഷിപ്രോക്തമായ ഗീതോപദേശം കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുകയോ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് നല്ല പ്രവണതയല്ല. ജീവിതലക്ഷ്യമായ മോക്ഷത്തെ മാറ്റിവച്ചുകൊണ്ട് ഭോഗൈശ്വര്യങ്ങൾ കർമ്മഫലമായി സിദ്ധിക്കും എന്ന് കരുതി സങ്കീർണ്ണമായ യാഗാദികർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നവരെയും ഗീത സത്യസരണിയിൽ നിന്നു വ്യഭിചരിക്കുന്നവരായി എണ്ണിയിരിക്കുന്നു".

"വൈദികതയുടെ മുഖം മൂടിവച്ച് ആര്യന്മാരെന്ന് അഭിമാനംപൂണ്ടു നടക്കുന്ന പല വ്യാഖ്യാതാക്കൾക്കും ഗീതയുടെ ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത സത്യാവബോധം വളരെ അസൗകര്യമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ പുഷ്പ്പിതമായ വാക്കുകൾ പറയുന്നവരായി എടുത്തുകാട്ടിയിരിക്കുന്നവരുടെ പട്ടികയിൽ അവരെയും പെടുത്താം. ആധുനികഭാരതത്തിലെ സർവഭൗമന്മാരെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ചില മഹാന്മാർ പോലും ഗീതയുടെ ഈ മനോഭാവം കാണാത്തമട്ടു നടിക്കുന്നതിനു ഒരുദാഹരണമാണ് ഡോ. രാധാകൃഷ്ണന്റെ ഭഗവത് ഗീതാ വ്യാഖ്യാനം".

ആര്യന്മാരായ വ്യാഖ്യാതാക്കൾ മാത്രമല്ല, അനാര്യന്മാരായ പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും ഇക്കൂട്ടരിൽപ്പെടും എന്നു കൂടി ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർക്കട്ടെ.

****************************************************************************************************
ടീവീയിലെ സത്സംഗത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഭൂമാനന്ദസ്വാമി പറഞ്ഞു. ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞു പാലുകുടിക്കാൻ മടി കാണിക്കുമ്പോൾ ഹേമമാലിനിയുടെ ഫോട്ടോയുള്ള കലണ്ടർ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു അമ്മ ചോദിക്കും ' മോളേ, ആ ചേച്ചിയുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ടോ? മുടി കണ്ടോ? ഇതൊക്കെ എന്റെ മോൾക്കും വേണ്ടേ? വേണം എന്ന് കുഞ്ഞു പറയും. അപ്പൊ അമ്മ, "എങ്കിലീ പാല് മുഴുവൻ മക്കള് കുടിച്ചേ'. ഹേമമാലിനിയാകാൻ കൊതിച്ചു കുഞ്ഞു ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും ആ പാലെല്ലാം കുടിക്കും. ഇതുപോലെ ഇന്ദ്രിയ വിഷയങ്ങളിൽ മാത്രം അഭിരമിച്ചു ജീവിക്കുന്ന, സംസ്കാരരഹിതനായ മനുഷ്യനെ ആത്മീയ വിഷയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു സംസ്കാരം മാറ്റിയെടുക്കാനുള്ള പദ്ധതിയുടെ ആദ്യപടി മാത്രമാണ് വേദത്തിലെ കർമ്മകാണ്ഡപരിപാടികൾ. ഹേമമാലിനിയുടെ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു കുഞ്ഞിനെ പാലുകുടിപ്പിക്കുന്നപോലെ, അതു ചെയ്താൽ ഇതു കിട്ടും എന്നൊക്കെയുള്ള വേദഭാഗം കാണിച്ചും പരിശീലിപ്പിച്ചും ഒരുവനെ ആത്മവിഷയത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കയാണ്. അതായത് ആത്മീയ വിഷയത്തിന്റെ primary school level ആണ് വേദത്തിലെ കർമ്മകാണ്ഡം എന്നർത്ഥം. ഹേമമാലിനിയുടെ മുടിയുണ്ടാകാനായി പാലു കുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണ് ഭോഗൈശ്വര്യങ്ങൾക്കും സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്കുമായി കർമ്മകാണ്ഡത്തിന്റെ പിറകെ പോകുന്നവരുടെയും കഥ.

*****************************************************************************

Friday, February 17, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 15)

ഹൈന്ദവധർമ്മത്തിന്റെയും ഭഗവത് ഗീതയുടെയും മഹത്വത്തെ കുറച്ചു കാണിപ്പിക്കുന്ന ചില സാമൂഹ്യചിന്തകളെയും വ്യവസ്ഥിതികളെയും ഒന്നു പരാമർശിക്കുക മാത്രമാണ് കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിൽ ചെയ്തത്. പഠിക്കുന്ന വിഷയത്തിന്റെ ചെറുതെങ്കിലുമൊരു പശ്ചാത്തലജ്ഞാനമുണ്ടെങ്കിൽ അതു പഠനത്തെ സഹായിക്കാൻ പോന്നതാകും എന്നതിനാലാണ് വഴിമാറി അത്രയും എഴുതിയത്. ശരി, 13-)o ഭാഗത്തിൽ  നിർത്തിയിടത്തു നിന്നു നമുക്കു പഠനം തുടരാം. 

നേഹാഭിക്രമനാശോസ്തി പ്രത്യവായോ ന വിദ്യതേ 
സ്വല്പമൽപ്പസ്യ ധർമ്മസ്യ ത്രായതേ മഹതോ ഭയാത്       (2 : 40 )

(ഈ കർമ്മയോഗ നിഷ്ഠയിൽ തുടങ്ങി വച്ച കർമ്മത്തിനൊന്നും നാശമില്ല. ഈ ധർമ്മത്തിന്റെ അത്യൽപ്പമായ ആചരണം പോലും വലിയ ഭയത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്നു) 

സംസാരദുഃഖത്തിൽ നിന്നും കരകയറാനുള്ള  സാംഖ്യബുദ്ധിയാണ് ഇതുവരെപ്പറഞ്ഞതെന്നും ഇനി കർമ്മബന്ധനത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ബുദ്ധിയോഗം (കർമ്മയോഗം) ഉപദേശിക്കാം എന്നുമാണ് കഴിഞ്ഞ ശ്ലോകത്തിൽ (ശ്ലോകം 39) കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞത്. കർമ്മയോഗത്തിന്റെ വളരെ ചെറുതായ ആചരണം പോലും വലിയ ഭയത്തിൽ നിന്നും മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കാൻ പോന്നതാണത്രെ. മനുഷ്യരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയമേതാണ്? മരണം. മരണത്തോട് കൂടി എല്ലാം അവസാനിക്കുന്നു എന്ന സാധാരണ ചിന്തയാണീ ഭയത്തിനാധാരം. ആത്മാവിനു മരണമില്ല എന്നുദ്ഘോഷിക്കുന്ന ഹൈന്ദവധർമ്മപ്രകാരമുള്ള ഭയം പക്ഷെ ഇതല്ല; ഈ ജന്മത്തിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കാതെ ഇനിയും പല ജന്മങ്ങൾ  എടുക്കേണ്ടി വരുമോ എന്നുള്ളതാണ് ആ ഭയം. ഇനി വരുന്ന ജന്മങ്ങളിൽ മനുഷ്യരൂപം കിട്ടുമെന്നതിനു യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ല. കൃമികീടങ്ങൾ തുടങ്ങി അനേകകോടി ജന്തുജാലങ്ങളുള്ളതിൽ ഏതെങ്കിലുമൊക്കെയായി പലജന്മങ്ങളിലും പിറന്നുമരിച്ചു നരകയാതനകൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരാം. ഭാഗവത കീർത്തനത്തിലെ  'ജനിമരണങ്ങൾ എനിക്കിനി വേണ്ട, പരിപാലയമാം നാരായണ ജയ' 'എന്ന വരിയുടെ താത്പര്യം തന്നെ ഇതാണ്. ഒരുവന്റെ കർമ്മമാണ് അയാൾക്ക് ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നു നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. പോയജന്മങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദുർവാസനകൾ പേറിയാണ് ഇവിടെ എത്തുന്നതെങ്കിൽപ്പോലും  അതെല്ലാം തന്നെ കഴുകിക്കളഞ്ഞു ജീവാത്മാവിനെ മുക്തിക്കു പ്രാപ്തമാക്കാൻ മനുഷ്യജന്മത്തിലൂടെ സാധിക്കുമത്രേ. മറ്റൊരു ജീവജാലത്തിനും ഇല്ലാത്ത 'ബുദ്ധി', അല്ലെങ്കിൽ ചിന്തിക്കാനുള്ള കഴിവ് മനുഷ്യനുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സാധിക്കുന്നത്. അതു വേണ്ടവിധത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചു ഫലേച്ഛ കൂടാതെ കർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അങ്ങിനെയുള്ള കർമ്മം എല്ലാ കർമ്മബന്ധനങ്ങളെയും അകറ്റി ആത്മാവിനെ മോക്ഷപ്രാപ്തനാക്കും. ഇങ്ങനെ ചെയ്യൂ ന്ന കർമ്മത്തിനു അഭിക്രമനാശമോ (ഇടക്ക് വച്ച് കർമ്മം നിർത്തിയാലുണ്ടാകാവുന്ന നാശം) പ്രത്യാവായദോഷമോ (ശരിക്കു മുറപോലെ കർമ്മം ചെയ്യാഞ്ഞാൽ വരാവുന്ന ദോഷം) ഉണ്ടാകില്ലത്രേ. സദുദ്ദേശത്തോട് കൂടി യജ്ഞഭാവത്തിൽ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾക്ക്, മറ്റു കർമ്മങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള പരിമിതികളൊന്നും ബാധകമല്ലെന്നും അങ്ങിനെയുള്ള കർമ്മം അൽപ്പമാത്രമാണ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതെങ്കിൽപ്പോലും അതിന്റെ വില വലുതാണെന്നുമാണ് ഇപ്പറയുന്നതിന്റെയൊക്കെ അർത്ഥം. കാരണം അങ്ങിനെയുള്ള കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം ലോകത്തിനു പ്രയോജനകരമായി ഭവിക്കും എന്നതു തന്നെ. അരുതാത്തതു ചെയ്യുമ്പോഴാണല്ലോ ഭയം ഉണ്ടാകുന്നത്? ബുദ്ധിപൂർവം ചിന്തിച്ചുറച്ചാണ് കർമ്മയോഗി കർമ്മം ചെയ്യുന്നത്. നിസ്വാർത്ഥമായ കർമ്മം, കർമ്മയോഗിക്കു സന്തോഷവും സമാധാനവുമാണ് പ്രദാനം ചെയ്യുന്നത്. ആയതിനാൽ കർമ്മയോഗി ഒന്നിനെയും ഭയക്കുന്നില്ല; ഒന്നിനും കർമ്മയോഗിയെ ഭയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നുമില്ല. കർമ്മത്തിലുള്ള സ്വാർത്ഥതയാണ് ഭയത്തിന് കാരണമെന്നു സാരം.

വ്യവസായികാത്മികാ ബുദ്ധിരേകേഹ കുരുനന്ദനഃ  
ബഹുശാഖാ ഹ്യനന്താശ്ച ബുദ്ധയോ വ്യവസായിനാം       (2 : 41)

(സമചിത്തനായ യോഗി തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ ഏകാഗ്രമനസ്കനാണ്. സമചിത്തതയില്ലാത്തവരുടെ ബുദ്ധി ഒന്നും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാതെ പല വിഷയങ്ങളിൽ അനന്തമായി വ്യാപാരിക്കും)


നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ബുദ്ധിയോഗ (കർമ്മയോഗം) മാണ്. മനസ്സും ബുദ്ധിയുമാണ് ശരീരത്തെക്കൊണ്ടു കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യിക്കുന്നത്. ഒരു മരത്തിൽ നിന്നും മറ്റൊരു മരത്തിലേക്ക് ചാടിക്കളിക്കുന്ന കുരങ്ങനെപ്പോലെയുള്ള മനസ്സിന് സ്ഥിരതയില്ല. കാണുന്നതിലെല്ലാം മനസ്സ് ഒട്ടിപ്പിടിക്കും. എന്തും നേടണമെന്ന ആഗ്രഹം ജനിപ്പിക്കും. നേടിയാൽ സന്തോഷിപ്പിക്കും, നേടിയില്ലെങ്കിൽ ദുഖിപ്പിക്കും. നാം ചെയ്യുന്ന വികാരപരമായ കർമ്മങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ഇങ്ങനെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളതാണ്. പക്ഷേ ബുദ്ധിതലത്തിലുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ഇങ്ങിനെയല്ല. ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചു, അതിന്റെ ഗുണവും ദോഷവും തെറ്റും ശരിയും വേർതിരിച്ചറിഞ്ഞു കർമ്മം ചെയ്യാനാണ് ബുദ്ധി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ കർമ്മങ്ങൾ ഫലവത്താകണമെങ്കിൽ അത് മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാകരുത്, ബുദ്ധിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കണം എന്നാണു ഭഗവാൻ പറയുന്നത്. ബുദ്ധിപരമായി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ലാഭം-നഷ്ട്ടം, സുഖം-ദുഃഖം തുടങ്ങിയ വിപരീതഭാവങ്ങളുടെ പിടിയിൽ നിന്നും മാറി മനസ്സ് സാമ്യാവസ്ഥയിലാകും. അപ്പോൾ ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു നോക്കി കർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയും. കർമ്മത്തിന്റെ ഫലത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാതെ, ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ആ കർമ്മത്തിനു കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ഫലവും ലഭിക്കും. കർമ്മത്തിൽ നിന്നും കർമ്മഫലത്തെ മാറ്റി നിർത്തിക്കൊണ്ട് കർമ്മം ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിയുടെ പ്രേരണയും നിയന്ത്രണവും അനിവാര്യമാകുന്നതിനാലാണ് കർമ്മയോഗത്തെ ബുദ്ധിയോഗമെന്നും വിളിക്കുന്നതെന്ന് കഴിഞ്ഞ കുറിപ്പൊന്നിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി ബുദ്ധിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാതെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ   കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്‌താൽ ഫലം എന്തായിരിക്കും എന്നു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ? ഏകാഗ്രതയില്ലാതെ മനസ്സ് പല വിഷയങ്ങളിലും മാറി മാറി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം പറയാം. ഡയബറ്റിസ് രോഗമുള്ള രോഗി മധുരപലഹാരങ്ങൾ വർജ്ജിക്കേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, എന്തിലും ആഗ്രഹം ജനിപ്പിക്കുന്ന മനസ്സ്, മധുരം കഴിക്കാൻ രോഗിയെ പ്രേരിപ്പിക്കും. വരും വരായ്കകളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുന്ന ബുദ്ധിയോ അത് വിലക്കും. ഇതു രണ്ടിലേതാണോ വിജയിക്കുന്നത് അതിനനുസരിച്ചായിരിക്കും രോഗിയുടെ അനുഭവം. ബുദ്ധി പറയുന്നത് കേട്ട് മധുരം വർജ്ജിച്ചാൽ ആരോഗ്യം നിലനിർത്താം, അല്ലെങ്കിൽ മറിച്ചും. ഇന്നു നമുക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്ന പലകാര്യങ്ങളും വികാരതലത്തിലുള്ളതാണ്; ബുദ്ധിയുടെ പ്രയോഗവും അതിനനുസൃതമായ ജീവിതരീതിയും വളരെ കുറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളാണ് നാം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിലേറെയും. അർജ്ജുനൻ ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ചു ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ കർമ്മം ചെയ്യണമെന്നും അല്ലാതെ മനോതലത്തിൽ ചിന്തിച്ചു വൈകാരികമായി പ്രവൃത്തിക്കരുതെന്നുമാണ് കൃഷ്ണൻ ഇപ്പറയുന്നതിന്റെയൊക്കെ താത്പര്യം.    

യാമിമാം പുഷ്പ്പിതാം വാചം പ്രവദന്ത്യ വിപശ്ചിതഃ
വേദവാദരതാഃ പാർത്ഥ  നാന്യദസ്തീതി വാദിനഃ                 (2 : 42)
കാമാത്മാനഃ സ്വർഗ്ഗപരാ ജന്മകർമ്മഫലപ്രദാം
ക്രിയാവിേശഷബഹുലാം  ഭോഗൈശ്വര്യഗതിം പ്രതി          (2 : 43) 
ഭോഗൈശ്വര്യപ്രസക്താനാം തയാപഹൃത ചേതസാം
വ്യാവസായാത്മികാ  ബുദ്ധി: സമാധൗ ന വിധീയേതേ       (2 : 43)  

(പാർത്ഥാ, വേദത്തിൽ പറയുന്ന കോമള പദങ്ങളിൽ (flowery language ) തത്പരന്മാരും അതിൽ കവിഞ്ഞു മറ്റൊന്നുമില്ല എന്ന് പറയുന്നവരും ഭോഗചിത്തരും സ്വർഗ്ഗം കാംഷിക്കുന്നവരുമായവർക്കു പുനർജന്മമാകുന്ന കർമ്മഫലത്തെ നൽകുന്നതും സുഖാനുഭവത്തെയും ഐശ്വര്യത്തേയും ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ളതുമായ അനേകം സകാമകർമ്മങ്ങളെ പ്രദിപാദിക്കുന്നതുമായ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ട് മനസ്സ് അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാൽ സമാധിയിൽ ഏകാഗ്രത ലഭിക്കുന്നില്ല).

കുറേക്കൂടി ലളിതമായിപ്പറഞ്ഞാൽ വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറയുന്ന പ്രലോഭനപരമായ 'ഇതു ചെയ്താൽ അതു കിട്ടും' എന്നുള്ളതു മാത്രമാണ് കാര്യമെന്നു വിശ്വസിച്ചു, അതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതൊക്കെ കിട്ടും എന്ന സ്വാർത്ഥചിന്തയിൽ മുഴുകി, സുഖഭോഗങ്ങളെയും സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിയെയും കുറിച്ചു മാത്രം ചിന്തിച്ചു ജീവിക്കുന്നവർ മൂഢന്മാരാണെന്നും 'വ്യാവസായാത്മികാ  ബുദ്ധി (resolute intellect) യുണ്ടാകാത്തത് കാരണം അവർക്ക് ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനനുപേക്ഷണീയമായ വിധത്തിൽ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ സാധിക്കാതെ വരുന്നു എന്നും സാരം. 

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഗീതാകാരൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? ഇതു പറയാനുള്ള അന്നത്തെ മതപരമായ പശ്ചാത്തലം എന്തായിരുന്നു? ഇപ്പറഞ്ഞതിനു നമ്മൾ ചർച്ചചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബുദ്ധിയോഗവുമായി എന്താണ് ബന്ധം?ഇപ്പറയുന്നതിൽ നിന്നും വേദാന്തപരമായി നമ്മൾ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടതെന്താണ്?

നമുക്കിതു വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യാം, അടുത്തയാഴ്ചയാകട്ടെ.   

Friday, February 10, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 14)

ഭഗവത് ഗീതയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ പ്രധാനമായിട്ടുള്ളതും എന്നാൽ മനുഷ്യർ ഏറ്റവുമധികം ദുരുപയോഗം ചെയ്തിട്ടുള്ളതുമായ ഒരു പദമാണ് 'സ്വധർമ്മം'. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ലക്കങ്ങളിലും ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ശ്ലോകങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്നു പറയാനുള്ള എളിയ ശ്രമം നടത്തിയിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും 12-)o ഭാഗത്തിൽ. ഭഗവത് ഗീതയുടെ സനാതനധർമ്മ ഭൂമികയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ 'സ്വധർമ്മാചരണ' ത്തിലൂടെ മനുഷ്യരുടെ ജന്മാർജ്ജിതമായ കഴിവുകളുടെ ഏറ്റവും ഉൽകൃഷ്ടമായ പ്രകാശനമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. സ്വന്തം വാസനകൾക്കും (ഗുണങ്ങൾക്കും) കഴിവുകൾക്കും അനുസരിച്ചുള്ള കർമ്മം യജ്ഞഭാവനയോടെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ കർമ്മത്തിന്റെ പരമാവധി ഫലം ഉളവാകുന്നു. ഇങ്ങിനെ അനുഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്ന കർമ്മം, കർമ്മിക്കു സന്തോഷവും ആത്മസംതൃപ്തിയും പ്രദാനം ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ ആ കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം സമൂഹത്തിനു മുതൽക്കൂട്ടാകുകയുമാണ്. വേദാന്തതലത്തിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ, സ്വധർമ്മപരമായ കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലൂടെ ഒരുവനിലെ മോക്ഷപ്രാപ്തിക്കു തടസ്സമായി നിൽക്കുന്ന ജന്മവാസനകളാണ് ഹോമിക്കപ്പെടുന്നത്. 'കെട്ടുകളായതു കർമ്മം പുരുഷനു, കെട്ടുകളറ്റേ മുക്തിവരൂ ദൃഢം' എന്നു ഭാഗവതം ആദ്യപാദ കീർത്തനം. ലാഭചിന്തകളോടെ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ കർമ്മബന്ധനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുമെന്നും ആ ബന്ധനങ്ങൾ അറ്റുപോയാൽ മാതമേ മുക്തി അല്ലെങ്കിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ എന്നും സാരം. ജന്മവാസനകൾക്കനുസൃതമായി കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ കർമ്മബന്ധനങ്ങൾ (വാസനകൾ) അറ്റുപോകുകയും അങ്ങിനെ വാസനാമാലിന്യമകന്ന ആത്മാവിനു പരമാത്മാവുമായി ചേരാനുള്ള സംഗതിയും വരുമത്രെ. വ്യക്തി രക്ഷപെടുന്നതോടോപ്പം തന്നെ അയാളൂടെ കർമ്മഫലം ലോകത്തിനു ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പുനർജന്മങ്ങളെന്ന 'പാപനരക' ത്തിൽ നിന്നും 'മോക്ഷം' എന്ന 'പുണ്യസ്വർഗ്ഗ' ത്തിലേക്കാണ് മനുഷ്യൻ നിഷ്ക്കാമകർമ്മത്തിലൂടെ നടന്നു കയറുന്നത്. ഹൈന്ദവധർമ്മത്തിന്റെ ആത്യന്തികലക്ഷ്യമാണ് ഈ മോക്ഷപ്രാപ്തി. അത് സ്വധർമ്മാചരണത്തിലൂടെ നേടാൻ കഴിയും എന്നാണ് ഭഗവത് ഗീത ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നത്. 

ഇപ്പറഞ്ഞതിലൊന്നും ജാതിയോ  മതമോ  വർണ്ണമോ ഒന്നുമില്ല; ഉള്ളത് വ്യക്തിയുടെ സ്വാഭാവികമായ ഗുണങ്ങൾ മാത്രം. എന്നാൽ ഗീതയുടെ ഈ മഹനീയ 'സ്വധർമ്മ' സിദ്ധാന്തത്തെ പ്രത്യേക ജാതിയിലുള്ളവരുടെ പരമ്പരാഗത തൊഴിൽ എന്ന വിധത്തിലാണ് സമൂഹം വ്യാഖ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജാതിയും മതവും എല്ലാം ഭഗവാൻ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്നും ജാതിധർമ്മമാണു് സ്വധർമ്മമെന്നും ഇക്കൂട്ടർ വാദിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ഉന്നത കുലജാതർ മാന്യമായ തൊഴിലിനും അതല്ലാത്തവർ അമാന്യമായ തൊഴിലിനും മാത്രം അർഹരാണെന്ന് വരുന്നു. ഭഗവത് ഗീതയെ നിശിതമായി വിമർശിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം അടുത്തയിടെ വായിച്ചപ്പോൾ സ്വധർമ്മ'മെന്ന ഗീതാസിദ്ധാന്തം, സമൂഹത്തിൽ ജാതിവ്യവസ്ഥ വളരാനും ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ ഉടലെടുക്കാനും കാരണമായെന്നും ഗീതയുടെ മഹാപരാധങ്ങളിൽ ഒന്നാണീ സിദ്ധാന്തം എന്നും എഴുതിക്കണ്ടു. ഈ രണ്ടു കൂട്ടരുടെയും വിലയിരുത്തലുകൾ ശരിയല്ലെന്നും ഭഗവത് ഗീത മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന മഹനീയമായ ഒരാശയം ഇങ്ങനെയുള്ള വികലചിന്തകളിലൂടെ കുഴിച്ചുമൂടപ്പെടുന്നുമെന്നുമാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. ലോകത്തിനു മുഴുവൻ സുഖം ഭവിക്കട്ടെ (ലോകാഃ സമസ്താഃ സൂഖിനോ ഭവന്തു) എന്നുദ്ഘോഷിക്കുന്ന, സമത്വസുന്ദരമായ ലോകം സ്വപ്നം കണ്ട,  ഒരു മഹനീയ സംസ്കാരത്തിന്റെ കാവൽക്കാരായ ഋഷീശ്വരന്മാർ സങ്കുചിതമായി ചിന്തിച്ചിരുന്നവരായിരുന്നുവെന്ന് എങ്ങിനെയാണ് പറയാൻ കഴിയുക? ജാതിവ്യവസ്ഥയുണ്ടാക്കി, മനുഷ്യരെ പല തട്ടിലാക്കി ഭിന്നിപ്പിച്ചു, സമൂഹത്തിൽ അസമത്വവും അരാജത്വവും സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു ഹൈന്ദവധർമ്മത്തിലെ ഈശ്വരന്റെ ദൗത്യം എന്ന് ഏതു ലോജിക്കുവച്ചാണ് പറയാൻ കഴിയുക? ഭഗവത് ഗീതയിലെ ഭഗവാൻ അത്ര കണ്ടു മോശക്കാരനോ? ബുദ്ധിയുള്ളവർ ചിന്തിക്കണം. ആർഷഭാരത ദർശനങ്ങളുടെ യുക്തിയും ശാസ്ത്രീയതയും മഹനീയമായ സാമൂഹികമാനങ്ങളുമാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള ദുർവ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ നഷ്ട്ടപ്പെടുന്നത് എന്നതു ഗൗരവമായി നാം കാണേണ്ടണ്ടതുണ്ട്. ഗീത വെറുമൊരു ഭക്തി ഗ്രന്ഥമല്ല, അതു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കലാഘട്ടത്തിലെ സാമൂഹിക ചിന്തകളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുകയും സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കു തടസ്സം നിൽക്കുന്ന തെറ്റായ മതചിന്തകളെ വിമർശിക്കുകയും ആ തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ ആത്മീയതയെ ഉണർത്തുകയാണാവശ്യം എന്നുദ്ഘോഷിക്കുകയും അതിനുവേണ്ട പ്രായോഗിക നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വോത്തര ആധ്യാത്മികകൃതിയാണത്. അന്നത്തെപ്പോലെയല്ലെങ്കിലും, അശാസ്ത്രീയമായ പലവിധ വിശ്വാസങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ദുർവ്യാഖ്യാനങ്ങളും ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിക്കും തടസ്സം സൃഷ്ട്ടിച്ചു, സമൂഹത്തെ പിറകോട്ടു വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയാണ്. ആർഷഭാരത തത്വചിന്തകൾക്കു കടകവിരുദ്ധമായ 'ആദ്ധ്യാത്മിക' ചിന്തകളിലാണിന്നു സമൂഹം അഭിരമിക്കുന്നത്. ഫലമോ, നിസ്വാർത്ഥ മാനവികതയുടെ  മഹാമന്ത്രമോതിയ സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തു സ്വാർത്ഥതയും കപടതയും ഇന്നു് അരങ്ങുവാഴുന്നു! ഇതിനൊക്കെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നതോ സാക്ഷാൽ ഭഗവാനെയും! ഇന്നു നാം അനുഭവിക്കുന്ന പല കഷ്ടതകളുടെയും നാരായവേര് ആഴ്ന്നിറങ്ങി നിൽക്കുന്നത് ഈ സംസ്കാരശൂന്യതയിലാണ്. നമ്മുടെ കർമ്മമണ്ഡലങ്ങളിലെല്ലാം തന്നെ കാപട്യത്തിന്റെ വികൃതമുഖമാണ് തെളിഞ്ഞു വരുന്നത്. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുന്നതല്ല, ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതാണ് മിടുക്കിന്റെ മാനദണ്ഡമായി ഇന്നു വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നത്. നിസ്വാർത്ഥ സ്നേഹം കിട്ടാച്ചരക്കായിരിക്കുന്നു! മനുഷ്യ-പ്രകൃതി വിഭവശേഷി നശിച്ചു സമൂഹം അരാജകത്വത്തിന്റെയും അസമാധാനത്തിന്റെയും ദിശകളിലേക്ക് അതിവേഗം മാറിപ്പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ശുഭ്രമായ ആത്മീയതയെ ഉണർത്തുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഈ മഹാരോഗങ്ങൾക്കുള്ള ഒരേയൊരു പ്രതിവിധി. ഭഗവത് ഗീത പ്രസക്തമാവുന്നതിവിടെയാണ്. ഈ വിഷയങ്ങളെയൊക്കെപ്പറ്റി കൂടുതലായി ചിന്തിക്കാനുള്ള ശ്ലോകങ്ങൾ ഇനി നമ്മൾ പഠിക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ.   


വേദോപനിഷത്തുക്കൾ അടങ്ങുന്ന ആർഷഭാരത (സനാതനധർമ്മ) ദർശനശാസ്ത്രങ്ങളെയും അതിന്റെ ആകെത്തുകയായ ഭഗവത്ഗീതയേയും പഠിക്കുമ്പോൾ നാമെല്ലാവരും ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം മനസ്സിലാക്കണം; ഇതൊക്കെ സൃഷ്ട്ടിച്ച തേജസ്വികളായ മഹാപുരുഷന്മാർക്കു സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവർക്കു   ജാതിയും മതവുമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ ധ്യാനത്തിന്റെയും ചിന്തയുടെയും അഗാധതലങ്ങളിൽ അവർക്കു വെളിവായി കിട്ടിയ പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങളെ ശിഷ്യഗണങ്ങളിലൂടെയും സജ്ജനങ്ങളിലൂടെയും കൈമാറി കൈമാറി അവർ നമ്മളിൽ എത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അവരുടെ ഉദ്ദേശം ലോകക്ഷേമം  ഒന്നു മാത്രമായിരുന്നു. ഈ ദർശനശാസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം തന്നെ തികച്ചും യുക്തിപരവും ശാസ്ത്രീയവുമാണ്. വേദോപനിഷത്തുക്കളും ഭഗവത് ഗീതയും മനുഷ്യഇടപെടലുകളുടെ വലിയ കലർപ്പില്ലാതെ നമ്മളിൽ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുണ്ടെന്നാണ് ഭൂരിപക്ഷം ഗവേഷകരുടെയും പണ്ഡിതന്മാരുടെയും അഭിപ്രായം. എന്നാൽ ഇതിലൊക്കെ ചെറിയ തോതിലെങ്കിലും മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ  ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്നു ചിന്തിക്കുന്ന ചിലരും ഉണ്ട്. ഇതെന്തുതന്നെയായാലും ഭാരതീയ ദർശനശാസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ആത്യന്തികമായി ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നത് 'ലോകാഃ സമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു (ലോകർക്കെല്ലാം സുഖം ഭവിക്കട്ടെ), 'വസുധൈവകുടുംബകം' (ഈ ലോകം ഒരു കുടുംബമാണ്) തുടങ്ങിയ സനാതനധർമ്മശാന്തിമന്ത്രങ്ങളാണെന്നതിൽ രണ്ടു പക്ഷമില്ല. അതായത് ഋഷിവിരചിതമായ ഹൈന്ദവ തത്വശാസ്ത്രങ്ങൾ മനുഷ്യരെ ഒന്നായിക്കാണുന്നതും ഉച്ചനീചത്വമെന്ന ചിന്ത തൊട്ടുതീണ്ടാത്തതും തികച്ചും യുക്തിപരവും ശാസ്ത്രീയവുമാണെന്ന് സാരം. അപ്പോൾ ഹൈന്ദവധർമ്മത്തിൽ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ സൃഷ്ട്ടിക്കുന്നതും യുക്തിക്കു നിരക്കാത്തതും അശാസ്ത്രീയവുമായി കാണുന്നതെല്ലാം തന്നെ നിസ്വാർത്ഥ ഋഷിചിന്തകളിൽ സ്വാർത്ഥമനുഷ്യർ നടത്തിയിട്ടുള്ള ഇടപെടലുകളുടെ ഫലമാണെന്നു ചിന്തിക്കേണ്ടി വരുന്നു. 

ഋഷിപ്രോക്തങ്ങളായ ഹൈന്ദവ തത്വശാസ്ത്രങ്ങളിൽ  സാമൂഹ്യമനുഷ്യരുടെ ഇടപെടലുകൾ തുടങ്ങിയത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ അല്ല, വേദകാലത്തു തന്നെ തുടങ്ങിയതാണ്. വേദശാസ്ത്രങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിച്ചു കൊണ്ട് ആ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യരെങ്ങിനെയാണ് സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടത് എന്നു നിഷ്കർഷിക്കുന്ന മനുസ്മൃതി, യാജ്ഞവൽക്യസ്മൃതി പോലെയുള്ള ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളിൽ തുടങ്ങിയതാണ് മനുഷ്യരുടെ ഈ ഇടപെടലുകൾ. ഇതിൽ പലതും സമൂഹത്തിനു ഗുണകരമാകുകയും മറ്റു പലതും അത്യന്തം ദോഷകരമാകുകയും ചെയ്തു. അനേക നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ശരിതെറ്റുകൾ, ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക് അസാധ്യമാക്കുന്ന തരത്തിൽ, നമ്മുടെ സംസ്കാരമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരു തെറ്റ്, അവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചു കുറെപ്രാവശ്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ അതു ശരിയായി തോന്നും. അപ്പോൾ പിന്നെ നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യകുലം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തെറ്റുകളുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതുണ്ടോ? ദർശനപരമായി തെറ്റായിരുന്നതും ഒരു കാലത്തും മനുഷ്യവംശത്തിനു ഗുണകരമല്ലാത്തതുമായ പല ദുശ്ശീലങ്ങളും ദുർവ്യാഖ്യാനങ്ങളും അങ്ങിനെ ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ശരികളായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. ഭാരതം ഇതിനു നൽകിയ വില വളരെ വലുതാണ്. ഉൽകൃഷ്ടമായ ഒരു സംസ്കാരത്തെ സ്വാർത്ഥതല്പരരായ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കിയപ്പോൾ തകർന്നത് ഈ നാടിന്റെ എക്കാലത്തെയും സന്തോഷവും സമാധാനവുമാണ്. ഈ അസമാധാനം മുതലെടുത്താണ് വിദേശശക്തികൾ അനേക നൂറ്റാണ്ടുകൾ ഇവിടെ ഉറഞ്ഞാടിയത്. അവരൊക്കെ  ഇവിടം വിട്ടുപോയെങ്കിലും നന്മകളെ തമസ്ക്കരിക്കുന്ന ഇരുട്ടിൽ തന്നെയാണ് നമ്മളിന്നും ജീവിക്കുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള സ്വദേശ-വിദേശ യജമാന സ്വാധീനം നമ്മുടെ സ്വത്വബോധത്തെ തന്നെ മറയ്ക്കുകയും 'വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണീ, തമസ്സല്ലോ സുഖപ്രദം' എന്ന നിലയിലേക്ക് നമ്മെയൊക്കെ എത്തിച്ചിരിക്കയുമാണ്. എല്ലാം 'സുഖ'മായി അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്ന അജ്ഞാനാവസ്ഥ (the blissful state of ignorance)!.  ആത്മബോധപരമായ അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തിൽ നിന്നും മാത്രമല്ല, സാമൂഹികമായ അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തിൽ നിന്നും മനുഷ്യർ വെളിച്ചത്തിലേക്കു കണ്ണ് തുറക്കേണ്ടതായിട്ടുണ്ട് (അജ്ഞാന  തിമിരാന്ധസ്യ, ജ്ഞാനാജ്ഞാന ശലാകയാ). താൽപ്പര്യമുള്ളവർ കണ്ണു തുറന്നിരുന്നാൽ ആ വെള്ളിവെളിച്ചം ദൂരെക്കാണാം;  സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കു മുൻപു സത്യാന്വേഷികളായ ഋഷീശ്വരന്മാർ സ്പുടം ചെയ്തെടുത്ത  സനാതനചിന്തകളുടെ പ്രഭാപൂരമാണത്. നമ്മുടെ ഊർജ്ജസ്രോതസ്സാണത്. വിവേകാനന്ദ സ്വാമികളുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ; ഇച്ഛയുണ്ടെങ്കിൽ അവിടേക്കു നോക്കി നടന്നു രക്ഷപെടം. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു പാഴ് ജന്മമായി ഇവിടെ തന്നെ തകർന്നടിയാം. Choice is yours! There is none to help you!

ഋഷീശ്വരന്മാർ വിഭാവനം ചെയ്ത സമത്വസുന്ദരലോകമൊന്നും ഇനി വരാൻ പോകുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഹൈന്ദവധർമ്മം വിഭാവനം ചെയ്ത ആ സുന്ദരലോകത്തിൽ നിന്നും എത്രയകലെയാണ് നാം ജീവിക്കുന്നതെന്നു തിരിച്ചറിയുകയും ആ ലോകത്തിനെയും അതു ചിന്താതലങ്ങളിൽ സൃഷ്ട്ടിച്ച മഹാപുരുഷന്മാരെയും മനസ്സുകൊണ്ടെങ്കിലും ഒന്നു നമസ്ക്കരിക്കേണ്ടതും കുറഞ്ഞപക്ഷം ഹൈന്ദവധർമ്മത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരുടെയെങ്കിലും കടമയല്ലേ? ഈ ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം അതിനു നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനുള്ളതാണ്.

സോറി, 'തത്വജ്ഞാനം' പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു, ഇന്നു ഗീതാ ശ്ലോകം പഠിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. സാരമില്ല, ഇപ്പറഞ്ഞതെല്ലാം ആത്മീയത തന്നെയാണ്. തിരിച്ചറിവു നേടുകയും അതിനനുസരിച്ചു സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കുകയുമാണല്ലോ ആത്മീയപഠനങ്ങളുടെ ലക്‌ഷ്യം തന്നെ? ബോധതലത്തെ, അതായത് ഉള്ളിലെ ഭഗവാനെയാണ് ഉയർത്തേണ്ടത്. അതു സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, ബാക്കിയെല്ലാം പിറകെ വന്നോളും. ഭഗവത് ഗീതയുടെ ലക്ഷ്യവും ഉദ്ദേശ്യവും അതു തന്നെയാണ്.

ശരി, നമുക്കിനി അടുത്തയാഴ്ച കാണാം.

Friday, February 3, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 13)

സ്വജനഹത്യ പാപമാണെന്നും അതിനാൽ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തനിക്കാവില്ലെന്നുമുള്ള അർജ്ജുനചിന്തക്ക് (ഒന്നാം അദ്ധ്യായം, ശ്ലോകം 36, 39, 45) മറുപടിയായി, ക്ഷത്രിയന്റെ സ്വധർമ്മമായ യുദ്ധം ചെയ്യാതിരുന്നാൽ അതാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പാപം എന്ന് കൃഷ്ണൻ സമർത്ഥിച്ചു കഴിഞ്ഞു (രണ്ടാമദ്ധ്യായം, ശ്ലോകം 33). കൃഷ്ണന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, കർമ്മത്തിന്റെ മഹത്വവും മഹത്വമില്ലായ്മയുമാണ് പുണ്യപാപങ്ങളെ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്, അല്ലാതെ അർജ്ജുനൻ ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള വൈകാരിക വിഷയങ്ങളോ ആ ചിന്തകൾക്ക് പ്രേരകമായ ധർമ്മശാസ്ത്ര ശാസനങ്ങളോ അല്ല. 'കുലനാശം വരുത്തുന്ന ഈ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിന്റെ പേരിൽ പാപിയായിത്തീരുന്ന തനിക്കു നരകവാസമായിരിക്കും ഫലം' എന്ന അർജ്ജുനൻറെ ചിന്തക്ക് (ശ്ലോകം 1:44), 'മഹാഭാഗ്യവാന്മാരായ ക്ഷത്രിയർക്കു മാത്രം ലഭിക്കുന്ന ഇതുപോലൊരു ധർമ്മയുദ്ധം യഥാർത്ഥത്തിൽ അർജ്ജുനനു മുൻപിൽ തുറന്നുകിട്ടിയ സ്വർഗ്ഗവാതിലാണ്' എന്നാണു കൃഷ്ണൻ മറുപടി നൽകുന്നത് (ശ്ലോകം 2:32). അതായത് അർജ്ജുനനു പാപനരകമാകുന്ന കർമ്മം കൃഷ്ണന് സ്വർഗ്ഗപുണ്യമാകുന്നു! ഇങ്ങനെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചാൽ 'യുദ്ധം ചെയ്യാനാവില്ല' എന്ന തന്റെ നിലപാടിനെ സാധൂകരിക്കാനായി അർജ്ജുനൻ ഒന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ നിരത്തിയ ഓരോ വാദഗതികളെയും രണ്ടാമദ്ധ്യായത്തിൽ യുക്തിപരമായി തന്നെ കൃഷ്ണൻ ഖണ്ഡിക്കുന്നതായി കാണാം. ഇതിലേക്കായി വേദാന്ത തത്ത്വചിന്തകളെയാണ് ആദ്യം ആശ്രയിച്ചതെങ്കിൽ, പിന്നീട് അർജ്ജുനനു കൂടുതൽ മനസ്സിലാവുന്ന സാധാരണത്വത്തിലേക്കും ഭഗവാൻ ഇറങ്ങി വന്നതു നമ്മൾ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു. 

ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. അജ്ഞാനാന്ധത ബാധിച്ച അർജ്ജുനൻ ഒരു ഭാഗത്തും ബോധസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ അതിന്റെ മറുഭാഗത്തുമായാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. അർജ്ജുനനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് മനുഷ്യരിലേറെപ്പേരും ചിന്തിക്കുന്നത്. താൻ ചിന്തിക്കുന്നതാണ് ശരി, അതു മാത്രമാണ് ശരി എന്ന ചിന്തയാണല്ലോ 'യുദ്ധം ചെയ്യാൻ വയ്യ' എന്ന നിലപാടെടുക്കാൻ അർജ്ജുനനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്? ജഗദീശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ തന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിട്ടു കൂടി, ഇത്ര വലിയ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കുന്നതിനു മുൻപായി, അദ്ദേഹത്തോടൊരുപദേശം തേടണമെന്നുപോലും അർജ്ജുനനു തോന്നിയില്ല. തന്റെ തീരുമാനത്തെ കൃഷ്ണനോട് ന്യായീകരിക്കുക മാത്രമാണ് അർജ്ജുനൻ ചെയ്തത്. ഇതു തന്നെയല്ലേ മനുഷ്യരൊക്കെയും ചെയ്യുന്നത്? ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ഭഗവാനോട് (മന:സ്സാക്ഷിയോട്) ഉപദേശം ആരാഞ്ഞു, ആ ഉപദേശത്തിനനുസരിച്ചു കർമ്മം ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന എത്രപേരുണ്ട് സമൂഹത്തിൽ? തുലോം കുറവാണ്. ഈശ്വരൻ പറയുന്നതിലല്ല, മറിച്ചു ഈശ്വരനെ പല തരത്തിലും സ്വാധീനിച്ചു തങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊക്കെ നേടിയെടുക്കുന്നതിലാണ് ഭക്തരിലേറെപ്പേരുടെയും ശ്രദ്ധ എന്നതല്ലേ സത്യം? ഭക്തരെല്ലാം ചെന്നു ചേരാനാഗ്രഹിക്കുന്നത് ആ പരമപദത്തിലാണ്; മോക്ഷമാണ് ലക്‌ഷ്യം. പക്ഷെ ചിന്തകളും കർമ്മങ്ങളുമോ അതിനു നേരേ വിപരീത ദിശയിലും! അർജ്ജുനന്റെയും നമ്മളേവരുടെയും ചിന്തകൾ ഈശ്വരോന്മുഖമാകാതെ ഇങ്ങനെ വികലമാകുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്? ഈശ്വരരൂപികളായ നമുക്ക് നമ്മുടെ കഴിവുകൾ കാണാൻ കഴിയാത്തതെന്തു കൊണ്ടാണ്? സന്തോഷിക്കാനുള്ളതെല്ലാമുണ്ടായിട്ടും അർജ്ജുനനെപ്പോലെ വിഷാദത്തിന്റെ തമോഗർത്തത്തിലേക്കു നാം ആണ്ടുപോകുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്? മനുഷ്യന്റെ മോക്ഷപ്രാപ്തിക്കു തടസ്സമായി നിൽക്കുന്ന ചിന്തകളുടെ പ്രഭവസ്ഥാനങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണ്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ശരി ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ മനുഷ്യരെ സഹായിക്കുകയും ആത്മശുദ്ധീകരണത്തിനു സഹായകമാകുന്ന ആ തിരിച്ചറിവിലൂടെ മുന്നേറി ജീവിതത്തെത്തന്നെ ലോകക്ഷേമത്തിനുള്ള മഹായജ്ഞമാക്കാനുമുള്ള ആഹ്വാനമാണ് ഭഗവത് ഗീത നൽകുന്നത്. ഈ മാനവമഹായജ്ഞം സഫലമാകാൻ അവശ്യം വേണ്ട അന്തഃകരണ ശുദ്ധി പ്രായോഗികമായി എങ്ങിനെ ആർജ്ജിക്കാം എന്നു ഭഗവത് ഗീത പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ട്. കർമ്മബന്ധനങ്ങൾക്കതീതമായ മോക്ഷാവസ്ഥ എന്ന പൂർണ്ണസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് മനുഷ്യരെ നയിക്കുന്നതിലേക്കായി, അർജ്ജുനവിഷാദത്തെ നിമിത്തമാക്കിക്കൊണ്ട് ഗീതാകാരൻ നമുക്ക് ഉപദേശം നൽകുകയാണ്; ബോധസ്വരൂപനായ കൃഷ്ണന്റെ ജിഹ്വായിലൂടെ. നമുക്കതു തുടർന്നു കേൾക്കാം.    
         

സുഖദുഃഖേ സമേ കൃത്വ ലാഭാലാഭൗ ജയാജയൗ 
തതോ യുദ്ധായ യുജ്യസ്വ നൈനം പാപമവാപ്സസി (ശ്ലോകം 2:38)  

(സുഖദുഃഖങ്ങളും ലാഭനഷ്ടങ്ങളും ജയാപജയങ്ങളും തുല്യമായി കരുതി നീ യുദ്ധത്തിന് ഒരുങ്ങുക. അങ്ങനെയായാൽ പാപം നിന്നെ ബാധിക്കുകയില്ല)

സുഖം-ദുഃഖം, ലാഭം-നഷ്ട്ടം, ജയം-പരാജയം തുടങ്ങിയ വിപരീതഭാവങ്ങളുടെ (pair of opposites) പിടിയിലാണ് മനുഷ്യജീവിതം. ഇതിൽ തന്നെ സുഖം, ലാഭം, ജയം എന്നിവ നമുക്കിഷ്ടമുള്ളതും ദുഃഖം, നഷ്ടം, പരാജയം എന്നിവ  നമുക്കിഷ്ടമില്ലാത്തതുമായ അവസ്ഥകളാണ്. ഈ വിപരീതാവസ്ഥകൾ എല്ലാം തന്നെ അസ്ഥിരങ്ങളായ ശരീര-മനോ-ബുദ്ധി തലത്തിലുള്ളതും ആയതിനാൽ തന്നെ അസ്ഥിരങ്ങളും തികച്ചും അപേക്ഷികവുമാണെന്നും കാണാം. ഒരുവനു സുഖം നൽകുന്ന വിഷയം മറ്റൊരുവനിൽ ദുഖമായിരിക്കും ജനിപ്പിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ വർഷം മൊബൈൽ ഫോൺ വാങ്ങുമ്പോൾ സുഖവും സന്തോഷവുമാണ് തോന്നിയതെങ്കിൽ, അതിലും പുതിയതു മാർക്കറ്റിൽ കാണുമ്പോൾ ദുഖഃമാണുണ്ടാകുക. സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തിൽ സന്തോഷിച്ചിരുന്ന കറുത്ത കാക്കയ്ക്ക് വെളുത്ത കൊക്കിനെക്കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷം ദുഃഖമായി മാറി. ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെയും വിജയപരാജയങ്ങളുടെയും കാര്യവും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. അർജ്ജുനാ, ശരീര-മനോ-ബുദ്ധികൾ സൃഷ്ഠിക്കുന്ന ഈ വിപരീതഭാവങ്ങളാണ് എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും മൂലകാരണം. എന്നാൽ ഈ വിപരീതഭാവങ്ങളെ തുല്യതയോടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അവയുടെ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തനാവാൻ കഴിയും. മനസ്സിന്റെ ഈ സാമ്യാവസ്ഥയെയാണ് നീ നേടേണ്ടത്. അങ്ങനെയായാൽ, മറ്റു ചിന്തകളൊന്നും അലട്ടാതെ നിനക്ക് നിന്റെ സ്വധർമ്മമായ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുവാൻ കഴിയും. ആത്മസംതൃപ്തി നൽകുന്നതും ആനന്ദദായകവുമായ സ്വധർമ്മാചരണം, ആർജ്ജിതമായ വാസനകളെ കഴുകിക്കളഞ്ഞു മനസ്സ് ശുദ്ധമാക്കി കർമ്മബന്ധനം അഴിക്കാൻ കാരണമാകും എന്നതിനാൽ അതു പാപവിമുക്തമാണെന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങളോടെ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന പരധർമ്മപ്രകാരമുള്ള കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സിന്റെ വാസനാമാലിന്യത്തെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു  കർമ്മബന്ധനമുണ്ടാക്കും എന്നതിനാൽ അത് പാപമായും ഭവിക്കുന്നു.  

ഏഷാ തേഭിഹിതേ  സാംഖ്യേ ബുദ്ധിർയോഗേ ത്വിമാം ശൃണൂ 
ബുദ്ധ്യാ യുക്തോ യയാ പാർത്ഥ കർമ്മബന്ധം പ്രഹാസ്യസി (ശ്ലോകം 2:39) 

(അല്ലയോ അർജ്ജുനാ, ഇതുവരെ ഞാൻ നിനക്കുപദേശിച്ചത് ആത്മതത്വപരമായ സാംഖ്യബുദ്ധിയാണ്. ഇനി യോഗബുദ്ധിയെ കേട്ടുകൊൾക. ഈ അറിവോടു കൂടി നീ കർമ്മബന്ധനത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാകും)  

ഭഗവത് ഗീതയിൽ വളരെയധിക പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വാക്കാണ് 'യോഗം'. ഗീതയുടെ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ  പേരുകൾ തന്നെ 'യോഗ'ത്തിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത് (അർജ്ജുനവിഷാദയോഗം, സാംഖ്യയോഗം, കർമ്മയോഗം,......). 'യുജ്' എന്ന സംസ്കൃത ധാതുവിൽ നിന്നും പരിണമിച്ച ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം 'യോജിപ്പിക്കുക' എന്നാണെന്നു കാണുന്നു. അപ്പോൾ ഈശ്വരനുമായി മനുഷ്യനെ, അല്ലെങ്കിൽ പരമാത്മാവുമായി ജീവാത്മാവിനെ യോജിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് 'യോഗം' എന്ന പദപ്രയോഗത്തിലൂടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നു ചിന്തിക്കാം. ഇതിനു സഹായകമാകുന്ന വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങളാണ് ഭഗവത് ഗീതയുടെ ഓരോ അദ്ധ്യായത്തിലൂടെയും അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നും ചിന്തിക്കാം. 'സാംഖ്യം' എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥതലം ഈ അദ്ധ്യായത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തു വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. 'സാംഖ്യയോഗം' എന്നാൽ 'ജ്ഞാനവഴിയിലൂടെ മനുഷ്യരെ (ജീവാത്മാവിനെ ) ഈശ്വരനുമായി (പരമാത്മാവുമായി) ബന്ധിപ്പിക്കുക എന്നാണെന്നും മുൻപ് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആ ജ്ഞാനവഴിയാണ് ഇതുവരെ അർജ്ജുനന് താനുപദേശിച്ചതെങ്കിൽ ഇനി മറ്റൊരു വഴിയായ 'ബുദ്ധിയോഗം' ഉപദേശിക്കാം എന്നാണു കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത്. ഇനി തുടർന്നു വരുന്ന ചില ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും ഫലാകാംക്ഷ കൂടാതെ കർമ്മം ചെയ്യുന്ന ശാസ്ത്രത്തെയാണ് 'ബുദ്ധിയോഗം' അല്ലെങ്കിൽ 'യോഗബുദ്ധി' എന്നു ഭഗവാൻ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതെന്നു മനസ്സിലാക്കാം. ബുദ്ധിയും കർമ്മവും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം? കർമ്മഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയണമെങ്കിൽ കർമ്മഫലത്തെ ത്യജിക്കാൻ കഴിയണം. ഈ വിവേചനശക്തി നൽകുന്നത് ബുദ്ധി (intellectual discrimination ) യാകയാൽ കർമ്മയോഗത്തെ ബുദ്ധിയോഗമെന്നും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുകളിൽ പരാമർശിച്ച 'വിപരീതഭാവങ്ങളെ സാമ്യാവസ്ഥയിൽ കാണാനുള്ള കഴിവും' നൽകുന്നത് ബുദ്ധിയാണ്. കർമ്മയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് കർമ്മബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നും അർജ്ജുനനെ (നമ്മളേവരെയും) മുക്തമാക്കുമത്രേ. ഈ അറിവോടെയുള്ള ധർമ്മത്തിന്റെ അല്പമാത്രമായ ആചരണം പോലും വലിയ ഭയത്തിൽ നിന്നും ഒരുവനെ രക്ഷിക്കാൻ പോന്നതാകുന്നു എന്നാണ് അടുത്ത ശ്ലോകത്തിൽ കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത്.

(സാംഖ്യം, യോഗം, ബുദ്ധിയോഗം, കർമ്മയോഗം..മുതലായ ഗഹനമായ വിഷയങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് പല വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങളും പണ്ഡിതർക്കിടയിലുണ്ട്. ഇതിലേക്കൊന്നും പോകാതെ ആത്മവിഷയ ജിജ്ഞാസുക്കളായ സാധാരണക്കാർക്കു മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു പൊതുരീതിയിലാണ് ഞാൻ എഴുതുന്നത്. ഈ വിഷയങ്ങളിൽ കൂടുതൽ താത്പര്യമുള്ളവർക്ക് തുടർ അന്വേഷണങ്ങൾക്കുള്ള സാദ്ധ്യതകളേറെയാണ്).

മനുഷ്യരുടെ വലിയ ഭയം എന്താണ്? എങ്ങിനെയാണ് നിഷ്ക്കാമകർമ്മം ഭയത്തിൽ നിന്നും മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കുന്നത്? പഠിക്കാം, അടുത്തയാഴ്ചയാട്ടെ.

Saturday, January 28, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 12)

അപ്രതീക്ഷിതമായി സ്വർഗ്ഗകവാടം മുൻപിൽ തുറക്കപ്പെട്ടാൽ എത്രമാത്രം സന്തോഷമാണോ ഒരുവനുണ്ടാകുന്നത്, അതേ സന്തോഷമാണ് കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം അർജ്ജുനനിലും ഉളവാക്കേണ്ടതെന്നാണ് കഴിഞ്ഞ ശ്ലോകത്തിൽ (ശ്ലോകം 32) കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയത്. സ്മൃതികൾ വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന സുഖഭോഗങ്ങളുടെ പറുദീസയായ 'സ്വർഗ്ഗം' എന്ന അശാസ്ത്രീയതയെയും അതുപോലെ തന്നെ യുക്തിസഹമല്ലാത്ത മറ്റു പല മതഭാവനകളെയും പ്രകീർത്തിക്കുന്ന മതഗ്രന്ഥമല്ല ഭഗവത് ഗീത. ഇനി വരും ഭാഗങ്ങളിൽ ഇതൊക്കെ നമ്മൾ പഠിക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. ആ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഇവിടെ 'സ്വർഗ്ഗ' വിഷയത്തെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നത്, സ്മൃതിഃശാസനങ്ങളെ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കുന്ന അർജ്ജുനനും നമ്മെപ്പോലെയുള്ള  സാധാരണ മനുഷ്യർക്കും നന്നായി മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷ അതാണെന്നുള്ള ഗീതാകാരന്റെ ചിന്തയാലാകാം. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ നമുക്കെല്ലാം സുപരിചിതമായ പദങ്ങളാണല്ലോ സ്വർഗ്ഗവും നരകവും? തെറ്റ് ചെയ്താൽ പുഴുക്കൾ നിറയുന്ന, ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന 'നരക'വും, ശരി ചെയ്‌താൽ ദേവനർത്തകികൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന, സുഗന്ധപൂരിതമായ 'സ്വർഗ്ഗ'വും നമുക്കു ലഭിക്കും എന്നാണല്ലോ നാമെല്ലാവരും പഠിച്ചിരിക്കുന്നത്! സുഖഭോഗങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനാകുന്ന, ക്ഷത്രിയനായ അർജ്ജുനന്റെ (നമ്മുടെയൊക്കെയും) ഈ മനസ്സ് നന്നായറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ, അതുകൊണ്ടാണ് സുഖത്തിന്റെ പറുദീസയെയെക്കുറിച്ചു തന്നെ അർജ്ജുനനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. പക്ഷെ, ബോധപരമായും യുക്തിപരമായും 'സ്വർഗ്ഗ'ത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അത് ആകാശത്തിലെവിടെയോയുള്ള മറ്റൊരു ലോകമല്ലെന്നും സ്വധർമ്മമനുസരിച്ചു, ആത്മാർത്ഥമായി കർമ്മം ചെയ്തു കഴിയുമ്പോൾ ഒരുവനുണ്ടാകുന്ന ആത്മസംതൃപ്തിയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും സന്തോഷാവസ്ഥയെയാണതു സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്നും മനസ്സിലാകും. സ്വധർമ്മപ്രകാരമല്ലാത്ത കർമ്മത്തിലേർപ്പെടുമ്പോൾ ഒരുവനുണ്ടാകുന്ന അസംതൃപ്തിയും അശാന്തിയും ആത്മസംഘർഷവുമാണ് നരകാവസ്ഥ എന്നത്. അതായത് ക്ഷത്രിയന്റെ സ്വധർമ്മമായ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അർജ്ജുനന് ആത്മസംതൃപ്തിയുടെ സ്വർഗ്ഗരാജ്യം തുറന്നു കിട്ടുമെന്നാണ് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതിന്റെയർത്ഥം.

അഥ  ചേത്ത്വമിമം ധർമ്യം സംഗ്രാമം ന കരിഷ്യതി
തതഃ സ്വധർമ്മം കീർതിം ച ഹിത്വ പാപമവാപ്സ്യസി  (ശ്ലോകം 33)

(ഇനി ഈ യുദ്ധം നീ ചെയ്യില്ലെങ്കിൽ അതുകാരണം സ്വധർമ്മവും കീർത്തിയും കൈവിട്ടു നീ പാപം സമ്പാദിക്കേണ്ടി വരും)

എന്താണീ സ്വധർമ്മം? ഗീത, വളരെ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന ഒരു വാക്കാണിത്. നമ്മളെല്ലാം മനുഷ്യരാണെങ്കിലും ഓരോ മനുഷ്യരുടെയും ചിന്തയും സ്വഭാവവും വ്യത്യസ്തമാണ്. അങ്ങിനെയാണ് നമ്മളെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സ്വപ്രകൃതത്തിനനുസരിച്ചായിരിക്കും (വാസനകൾ) ഒരാളിൽ അയാളുടെ താത്പര്യങ്ങൾ ഉടലെടുക്കുക. സ്വാഭാവികമായ പ്രകൃതത്തിസരിച്ചു കർമ്മം ചെയ്താൽ അത് 'സ്വധർമ്മ'മാകും. മറിച്ചാണെങ്കിൽ 'പരധർമ്മ'വും. സ്വധർമ്മത്തിന്റെ ഫലം മഹത്തരവും ആത്മസംതൃപ്തി നൽകുന്നതുമാണെങ്കിൽ 'പരധർമ്മ' പ്രകാരമുള്ള കർമ്മം ഒരുവനിൽ നിരാശയും വെറുപ്പും ഈർഷ്യയുമാകും ജനിപ്പിക്കുന്നത്. അങ്ങിനെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മത്തിന്റെ ഫലവും മികച്ചതാകില്ലല്ലോ? ഉദാഹരണത്തിന്, ചരിത്ര വിഷയത്തിൽ അതീവ തല്പരനായ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയെ ഗണിതശാസ്ത്രം പഠിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നു എന്നു വിചാരിക്കുക. ചരിത്രപഠനം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ അവനെന്നും ഊർജ്ജ്വസ്വലനും സംതൃപ്തനുമായിരുന്നേനെ. അവനിൽ നിന്നും ആ മേഖലയ്ക്ക് വലിയ സംഭാവനകൾ തന്നെ ഉണ്ടാകാമായിരുന്നു. പക്ഷേ പരധർമ്മമായ ഗണിതശാസ്ത്രപഠനത്തിനു  പോകുക വഴി അവൻ എന്നും അസംതൃപ്തനും നിരുത്സാഹിയും ആയി കാണപ്പെടും. വയറ്റുപ്പിഴപ്പിനായി വല്ലതുമൊക്കെ ചെയ്തു ജീവിക്കും എന്നല്ലാതെ അവനെക്കൊണ്ടു ഗണിതശാസ്ത്രത്തിനു പ്രത്യേകിച്ചു സംഭാവനകൾ ഒന്നും ഉണ്ടാകാനും ഇടയില്ല. ചിത്രകാരനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മകനെ നിർബന്ധിച്ചു ഡോക്ടറാക്കിയാലും കാരുണ്യ ഹൃദയമുള്ളവനെ ക്രൂരപ്രവൃത്തിക്കു പ്രേരിപ്പിച്ചാലും സ്വധർമ്മ വിരുദ്ധമാകയാൽ ഇത് തന്നെയാകും ഫലം. ക്ഷാത്രമായ സംസ്കാരങ്ങൾ ഉള്ളവനാണ് അർജ്ജുനൻ. സാഹസങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം, സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്കുള്ള ആഗ്രഹം തുടങ്ങിയവ ക്ഷത്രിയ ധർമ്മങ്ങളത്രെ. ക്ഷത്രിയധർമ്മമാണ് അർജ്ജുനന്റെ സ്വധർമ്മം. രാജ്യരക്ഷയും പ്രജാരക്ഷയും ക്ഷത്രിയനായ അർജ്ജുനന്റെ ധർമ്മമാണ്. അതിനായി വേണ്ടി വരുന്ന യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടുന്നതയാളുടെ ധർമ്മമാണ്. പക്ഷെ ആ സ്വധർമ്മത്തിനോട് പിന്തിരിഞ്ഞു നിന്നാൽ, അർജ്ജുനൻ മറ്റാരുടെയോ ധർമ്മം (പരധർമ്മം) ആചരിക്കുന്നതിനു തുല്യമാകും അത്. ഇതു പാപമാണെന്നാണ് ഭഗവൻ പറയുന്നത്.


സ്വർഗ്ഗ-നരകങ്ങൾ പോലെയാണീ പുണ്യപാപങ്ങളും. ഒരു കർമ്മത്തിന്റെ ശരിയും തെറ്റും നിശ്ചയിക്കുന്നത് ആ കർമ്മം ചെയ്യുന്ന പ്രദേശത്തു നിലനിൽക്കുന്ന നിയമവ്യവസ്ഥകളാണ്. ഒരു മൃഗത്തിനെ വിനോദത്തിനായി കൊല്ലുന്നത്‌ തെറ്റാണെങ്കിൽ, പ്രാണരക്ഷാർത്ഥമായാണത് ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ അത് ശരിയാണ്. തീവ്രവാദിയെയാണെങ്കിലും സാധാരണക്കാരൻ കൊന്നാൽ അതു തെറ്റും അതിനു നിയുക്തനായ പട്ടാളക്കാരൻ ചെയ്‌താൽ അതു ശരിയുമാണ്. നിയമവ്യവസ്ഥ,  ഭൗതിക ലോകത്തു  തെറ്റും ശെരിയും നിർണ്ണയിക്കുന്നതുപോലെ  ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ  ആത്മീയമണ്ഡലത്തിലെ പാപവും പുണ്യവും നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വധർമ്മപ്രകാരമുള്ള കർമ്മങ്ങൾ വ്യക്തിക്കും ലോകത്തിനും ഗുണകരമാകുമെന്നതിനാൽ അത് പുണ്യവും മറിച്ചുള്ളത് പാപവുമാണെന്നു ചിന്തിച്ചിരിക്കുന്നു. ആയതിനാൽ യുദ്ധത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒളിച്ചോട്ടം അർജ്ജുനന് പാപകരമാകുന്നു. മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ചു നടപ്പിൽ വരുത്തിയിട്ടുള്ള ഇവ്വിധ നിയന്ത്രണങ്ങൾ സ്ഥലകാലങ്ങൾക്കനുസരിച്ചു മാറ്റമുണ്ടാകുന്നവയും തികച്ചും അപേക്ഷികവുമാണെങ്കിലും അതിൽ പലതും സമൂഹത്തിന്റെ കെട്ടുറപ്പിനുവേണ്ടി സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളതാണെന്നു  മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്.

അകീർതിം ചാപി ഭൂതാനി കഥയിഷ്യന്തി തേവ്യയം
സംഭാവിതസ്യ ചാകീർത്തിർമരണാദതരിച്യതേ   (ശ്ലോകം 34)

(തന്നെയുമല്ല, നിനക്കു ഒടുങ്ങാത്ത ദുഷ്ക്കീർത്തി പറഞ്ഞു പരത്തുകയും ചെയ്യും. ബഹുമാനം നേടിയവന് ദുഷ്ക്കീർത്തി മരണത്തെക്കാൾ അത്യധികം കഷ്ടമാണ്)

ഭയാദ്രണാദ്രുപരതം മാംസ്യന്തേ ത്വാം മഹാരഥാം
യേഷാ  ചാ ത്വം ബഹുമതോ ഭൂത്‌വാ യാസ്യസി ലാഘവം   (ശ്ലോകം 35)

(ഭയം കൊണ്ടു യുദ്ധത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിഞ്ഞവനായി മഹാരഥന്മാർ നിന്നെ കണക്കാക്കും. അവർക്കെല്ലാം ബഹുമാന്യനായിരിക്കുന്ന നീ അങ്ങിനെ നിസ്സാരനായിത്തീരും)

അവാച്യവാദാoശ്ച ബഹൂന്വദിഷ്യന്തി തവാഹിതാ:
നിന്തസ്തവ സാമർഥ്യം താതോ ദുഖതരം നു കിം   (ശ്ലോകം 36)

(നിന്റെ ശത്രുക്കൾ നിന്റെ സാമർഥ്യത്തെ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ ദൂഷണം പറയുകയും ചെയ്യും. അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ദുഃഖ:കാര്യമായി എന്തുണ്ട്?)

അർജ്ജുനനെ യുദ്ധോൽത്സുകനാക്കാൻ കൃഷ്ണൻ പല വഴികളും നോക്കുകയാണ്. ആദ്യം, വേദാന്തതത്വചിന്തകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉപദേശിച്ചു നോക്കി. ഇപ്പോൾ പറയുന്നതെല്ലാം വൈകാരിക തലത്തിലുള്ള സാധാരണ ലോകവിഷയങ്ങളാണ്. അഭിമാനിയായ ക്ഷത്രിയവീരനാണ്‌ അർജ്ജുനനെന്നു കൃഷ്ണനറിയാം. അഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേൽക്കുക എന്നത്, അഭിമാനിക്ക് മരണത്തെക്കാൾ ഭയാനകമാണ്. അർജ്ജുനന്റെ ഈ അഭിമാനബോധത്തിലാണ് കൃഷ്ണൻ ഇപ്പോൾ പിടിമുറുക്കുന്നത്‌. അർജ്ജുനൻ ഒരു സാധാരണ ക്ഷത്രിയ യോദ്ധാവല്ല; സാക്ഷാൽ പരമശിവനോടു പോലും യുദ്ധം ചെയ്തു പ്രസാദിപ്പിച്ചു പാശുപതാസ്ത്രം നേടിയ വീരനാണ്. മഹാരഥന്മാർ പോലും അർജ്ജുനനെ ബഹുമാനത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. പക്ഷേ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മടികാണിച്ചാൽ ഇവർക്ക് അർജ്ജുനനോടുള്ള ബഹുമാനം  ഇല്ലാതാകും. അർജ്ജുനാ, യുദ്ധത്തിനെ പേടിച്ചു ഓടിപ്പോയ ഭീരുവാണു നീയെന്നേ ഇവരെല്ലാം പറയൂ. യുദ്ധത്തിനെതിരായി നീയിപ്പോൾ പറയുന്ന അഹിംസാവാദത്തിനൊന്നും ഒരു വിലയും ലോകം കല്പിക്കില്ല. യുദ്ധക്കളത്തിൽ അഹിംസ പ്രസംഗിക്കയല്ല, യുദ്ധം ചെയ്യുകയാണ് ക്ഷത്രിയന്റെ ധർമ്മം എന്നാർക്കാണ് അറിയാത്തത്?  അർജ്ജുനാ,  നീ യുദ്ധം ചെയ്യില്ലെങ്കിൽ ഇതുവരെ നിന്റെ സാമർഥ്യത്തെ പുകഴ്ത്തിപ്പാടിയവരൊക്കെ നിന്നെ നിന്ദിച്ചു സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങും. നിന്റെ ശത്രുക്കൾക്കു നിന്നെ നിന്ദിക്കാൻ നല്ലൊരവസരമാകും ഇത്. വില്ലാളിവീരനായ നിനക്ക് ഇതിൽപ്പരം നാണക്കേട് എന്തുണ്ടാകാനാണ്?

ഹതോ വാ പ്രാപ്സ്യസി സ്വർഗ്ഗം ജിത്‌വാ വാ ഭോക്ഷ്യസേ മഹീം
തസ്മാദുത്തിഷ്ഠ കൗന്തേയഃ യുദ്ധായ കൃത്യനിശ്ചയഃ

(മരിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം നേടാo, ജയിച്ചാലോ ഭൂമിയെയും അനുഭവിക്കാം. അതുകൊണ്ട് അർജ്ജുനാ, യുദ്ധത്തിനു നിശ്ചയിച്ചു നീ എഴുന്നേൽക്ക്‌)  

അർജ്ജുനാ, യുദ്ധത്തിൽ നീ മരിക്കുകയാണെങ്കിൽ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് വീരസ്വർഗ്ഗമാണ്. വീരന്മാർക്കായി പ്രത്യേക സ്വർഗ്ഗരാജ്യമുണ്ടെന്നൊന്നും നാം ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ല: മുൻപ് പറഞ്ഞതുപോലെ, സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചു മരിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആത്മസംതൃപ്തി എന്ന അവസ്ഥയെയാണ് ഈ വിശേഷണത്തിലൂടെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നതെന്നു കരുതാം.  ഇനി യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കുകയാണെങ്കിലോ, രാജ്യവും അതിലെ സകല സമ്പത്തും അനുഭവിക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയുകയും ചെയ്യും. അതായത് യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചാലും തോറ്റു പരലോകം പ്രാപിച്ചാലും അർജ്ജുനന് നഷ്ടപ്പെടാനൊന്നുമില്ല, നേടാനേയുള്ളൂ എന്നാണ് കൃഷ്ണൻ സമർത്ഥിക്കുന്നത്. അതിനാൽ  ഈ മൗഢ്യം നിനക്ക് ചേർന്നതല്ല. നീ ക്ഷത്രിയനാണ്, നിനക്ക് ബാധ്യസ്ഥമായതും കീർത്തിയും ആദരവും ലഭിക്കുന്നതുമായ നിൻറെ സ്വധർമ്മം നിർവഹിക്കാൻ തയ്യാറാകൂ. ഉണരൂ അർജ്ജുനാ!

കൃഷ്ണൻ ഇപ്പറയുന്നത് അർജ്ജുനനോടു മാത്രമല്ല, നമ്മൾ ഓരോരുത്തരോടും കൂടിയാണെന്നു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഭഗവത് ഗീതയുടെ കാലികപ്രസക്തി ഏറും.