Saturday, April 29, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 21)

കഴിഞ്ഞ കുറെ ശ്ലോകങ്ങളായി കർമ്മയോഗത്തെപ്പറ്റിയാണ് നമ്മൾ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. സമചിത്തതയോടുകൂടി ചെയ്യുന്ന കർമ്മത്തിലുള്ള കുശലതയാണ്‌ യോഗമെന്നും ഫലേച്ഛകൂടാതെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മം ഏറ്റവും നല്ല കർമ്മഫലം നൽകുന്നതും ആനന്ദദായകവുമായിരിക്കുമെന്നും നാം കണ്ടു കഴിഞ്ഞതാണ്. സമചിത്തത യെന്നാൽ ഒന്നിലും തന്നെ വിപരീതഭാവങ്ങളെ (pair of opposites) കാണാതെ പ്രജ്ഞ സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയായാണെന്നും ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനർഹനാകുന്ന (God realisation) കർമ്മയോഗിക്ക്‌ അവശ്യം വേണ്ട ഗുണമാണിതെന്നും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ ഈ പുതിയ സിദ്ധാന്തം അർജ്ജുനനു വളരെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടുവെന്നു തോന്നുന്നു. കർമ്മയോഗത്തിലൂടെ ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം നേടുന്ന വ്യക്തിയുടെ ലോകവുമായുള്ള ബന്ധം എങ്ങിനെയായിരിക്കും എന്നറിയാനുള്ള അർജ്ജുനന്റെ ജിജ്ഞാസയും അതിനുള്ള  കൃഷ്ണന്റെ മറുപടികളുമാണ് ഇനി വരുന്ന 18 ശ്ലോകങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കം. ഒരു ideal human being എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന കൃഷ്ണന്റെ ഈ വിവരണം ഭഗവത് ഗീതയുടെ ഒരു മാസ്റ്റർപീസ് ആണ്. ഇതു ദൈവവിശ്വാസവിഷയമൊന്നുമല്ല, ശുദ്ധസത്യം മാത്രമാണ്. ഇതു മനസ്സിലാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു മുൻപായി, ഇതേക്കുറിച്ചു ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി പറഞ്ഞിട്ടുള്ള വാക്കുകൾ നമുക്കൊന്നു ശ്രദ്ധിക്കാം.

"ഒരു കാര്യം മറന്നു പോകരുത്. ഈ പറയുന്ന വാക്കുകളൊന്നും ഇതിഹാസത്തിലുള്ള അർജ്ജുനന്റെയോ കൃഷ്ണന്റെയോ അല്ല, ഭാരതീയ സാഹിത്യസൃഷ്ടിയുടെ പിതാവായ വ്യാസന്റെ സർഗ്ഗാത്മകമായ രചനാസാമർഥ്യം വേണം ഇവിടെ ദർശിക്കുവാൻ. അർജ്ജുനനെക്കൊണ്ട് വ്യാസൻ ഇവിടെ മന:പൂർവം ചോദിപ്പിക്കുകയാണ്...... ഇനി ഇപ്പോൾ സൗകര്യമായി ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരമായി അർജ്ജുനനെ ഭാവിയിൽ വാർത്തെടുക്കേണ്ടതായ ഒരു യോഗിയുടെ മൂശ ഇവിടെ വച്ച് കാച്ചാമല്ലോ? ഇതുകൊണ്ട് ശ്രീകൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനെ ചതിച്ചു യുദ്ധം ചെയ്യിച്ചു എന്നൊന്നും ധരിച്ചുകളയരുത്. വ്യവഹാരത്തിലും ചിന്തനയിലും ധ്യാനത്തിലും സമാധിയിലും പരിപൂർണ്ണ യോഗനില പാലിക്കുന്ന പൂർണ്ണപ്രജ്ഞനെ സിദ്ധാന്തപക്ഷത്ത്
അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതത്യാവശ്യമാണ്. അത് തന്നെയാണിവിടെ ചെയ്തിരിക്കുന്നതും".

അതെ, ഭഗവത് ഗീത എന്നത് വ്യാസന്റെ സർഗ്ഗാത്മകമായ ഒരു സൃഷ്ടിയാണ്, മനുഷ്യസമൂഹത്തെ നല്ലവഴിക്കു  നയിക്കുന്നതിലേക്കായി രചിക്കപ്പെട്ട മഹനീയ സൃഷ്ട്ടി. ഇതിഹാസപരമായ  വിശ്വാസം കലർത്തി ഈ ഗ്രന്ഥം പഠിച്ചാൽ ഇതിൽ പറയുന്ന സത്യങ്ങളൊന്നും മനസ്സിലാവുകയില്ല. അർജ്ജുനനെക്കൊണ്ടു യുദ്ധം ചെയ്യിച്ച ഹിംസാവാദിയാണ് കൃഷ്ണൻ എന്നൊക്കെ ധരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് കഥയിലെ കാര്യം മനസ്സിലാക്കാത്തതു കൊണ്ടാണ്.


ശരി, നമുക്കിനി അർജ്ജുനന്റെ ചോദ്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.

അർജ്ജുന ഉവാച:

സ്ഥിതപ്രജ്ഞസ്യ കാ ഭാഷാ സമാധിസ്ഥസ്യ കേശവഃ
സ്ഥിതധീം: കിം പ്രഭാഷേത കിമാസീത വ്രജതേ കിം (ശ്ലോകം 2:54)

(അർജ്ജുനൻ ചോദിച്ചു, ഹേ, കേശവാ, സമാധിസ്ഥനായ സ്ഥിതപ്രജ്ഞന്റെ ലക്ഷണമെന്താണ്? സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ എങ്ങിനെ സംസാരിക്കും? എങ്ങിനെ സ്ഥിതി ചെയ്യും? എങ്ങിനെ സഞ്ചരിക്കും?)

കിം ആസീത, കിം വ്രജതേ എന്നീ പ്രയോഗങ്ങൾക്ക് എങ്ങിനെ ഇരിക്കും? എങ്ങിനെ നടക്കും? എന്നുള്ള അർത്ഥങ്ങളും ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാണാം. ആചാര്യസ്വാമികളുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ ശ്ലോകത്തിലെ  'നടക്കുക, ഇരിക്കുക' എന്നീ വാക്കുകളെ നാം അക്ഷരാത്ഥത്തിലല്ല മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്,  സ്ഥിതപ്രജ്ഞന്റെ പൊതുസ്വഭാവത്തെയും അയാളുടെ ലോകവുമായുള്ള ബന്ധത്തെയും എടുത്തു കാണിക്കാനുദ്ദേശിച്ചുള്ള അർത്ഥവ്യാപ്തിയുള്ള പദങ്ങളാണിവയത്രെ.

ശ്രീ ഭഗവാനുവാച:

പ്രജഹാതി യദാ കാമാൻ സർവ്വാൻ പാർത്ഥ മനോഗതാൻ
ആത്മന്യേവാത്മന തുഷ്ട സ്ഥിതപ്രജ്ഞസ്തദൊച്യതേ   (ശ്ലോകം 2:55)

(ശ്രീ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു, ഹേ പാർത്ഥ, മനുഷ്യൻ തന്നാൽതന്നെ സന്തുഷ്ടനായി മനസ്സിലുള്ള എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളെയും (വാസനകളെയും) എപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നുവോ, അപ്പോൾ അയാളെ സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ എന്നു പറയുന്നു)

ദുഃഖേഷ്വനദ്‌വിഗ്നമനാ: സുഖേഷു വിഗതസ്‌പൃഹഃ
വീതരാഗഭയക്രോധ: സ്ഥിതതീർമുനിരുച്യതേ     (ശ്ലോകം 2:56)

(ദുഖങ്ങളിൽ കുലുങ്ങാത്തവനും സുഖങ്ങളിൽ താത്‌പര്യമില്ലാത്തവനും, രാഗം, ഭയം, കോപം ഇവയില്ലാത്തവനുമായ മുനി സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു)

കൃഷ്ണന്റെ രണ്ടു മറുപടി ശ്ലോകങ്ങളും വായിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം തോന്നും, ഇദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വലിയ കർമ്മയോഗസിദ്ധാന്തം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന നേട്ടം ഇതാണോ? യാതൊരു ആഗ്രഹങ്ങളും വികാരവുമില്ലാത്ത കുറെ മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയാണോ ലോകത്തിലെ വലിയ കാര്യം? നമ്മളിവിടെ  ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ സുഖിക്കാനല്ലേ? പക്ഷേ വേറൊരു കൂട്ടർ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതിനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലെടുത്തു കൊണ്ട് പൊടുന്നനെ വീടും നാടും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും സർവ്വതും ഉപേക്ഷിച്ചു സന്യസിക്കാൻ പോയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ സന്യാസിയായോ? ഇല്ല. ഈ ശ്ലോകങ്ങളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാത്തതാണ് രണ്ടു കൂട്ടരുടെയും പ്രശ്നം. ഇങ്ങനെ പറയാൻ കാരണം എന്താണെന്നു നോക്കാം.

അർജ്ജുനന്റെ ചോദ്യത്തിൽ വരുന്ന മൂന്നു പദങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുക, സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ, സമാധിഷ്ട, സ്ഥിതഥി. ഈശ്വര സാക്ഷത്ക്കാരം നേടുന്ന കർമ്മയോഗിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളാണ് ഇവ. സ്ഥിതപ്രജ്ഞൻ എന്നു പറഞ്ഞാൽ 'a person of steady wisdom'; സമാധിഷ്ട എന്നാൽ 'one whose mind is in absolute tranquility'; സ്ഥിതഥി എന്നാൽ 'one whose intellect is firmly established in reality'. 'ചിന്താവിഷ്ടയായ ശ്യാമള സിനിമ'യിലെ ഭാര്യേം മക്കളേം ബന്ധുക്കളേം കഷ്ടത്തിലാക്കി ഒരു ദിവസം രാവിലെ സന്യസിക്കാൻ പോയ നായകനു ചേർന്ന ലക്ഷണങ്ങളാണോ ഇവയൊക്കെ? അല്ല, അതുകൊണ്ടാണ് ആ സിനിമയിൽ തന്നെ ഒരു സന്യാസിവര്യൻ നായകനെ ഉപദേശിക്കുന്നത്, 'ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമല്ല സന്യാസം'. ഭഗവത് ഗീത പറഞ്ഞത് ഇപ്പറഞ്ഞതിലും വളരെ മുകളിലാണ്, 'ജീവിതത്തിന്റെ സകല യാഥാർഥ്യങ്ങളെയും അഭിമുഖീകരിച്ചുകൊണ്ടു, സമൂഹമദ്ധ്യത്തിൽ തന്നെ നിന്നുകൊണ്ട്, തൻറെ ബാധ്യസ്ഥമായ കർമ്മം സമചിത്തതയോടും കുശലതയോടും കൂടി ആര് അനുഷ്ഠിക്കുന്നുവോ അവനാണ് യഥാർത്ഥ  മുനി'. പലരും സന്യസിക്കാൻ പോയിട്ട് ഒന്നുമാകാതിരുന്നതിന്റെ കാരണം അവർക്കാർക്കും തന്നെ മുനിക്ക്‌ ഗീത കൽപ്പിച്ച,  മൂന്നു ഗുണങ്ങളും ഇല്ലാതിരുന്നതിനാലാണ്.

ഈ വിഷയങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കേണ്ടവയാണ്. ഇതേ ശ്ലോകങ്ങളെത്തന്നെ ഇനിയും വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അടുത്ത കുറിപ്പിലാകട്ടെ'

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------       ഈ  ഗീതാ പഠന പരമ്പര ആദ്യം മുതൽ  വായിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയവർക്കായി ആത്മീയവിഷയങ്ങളുടെയും ഭഗവത് ഗീതയുടെയും ഒരു ഹൃസ്വപശ്ചാത്തലം താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ പ്രസക്തി ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ അറിവു സഹായകമാകും.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനു പ്രകൃതി കനിഞ്ഞു നൽകുന്ന സഹായത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ടും അതുപോലെ തന്നെ തങ്ങൾക്കു നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രകൃതിഭാവങ്ങളെക്കണ്ടു ഭയന്ന് അതിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടാനുമായി പ്രാകൃത  മനുഷ്യർ ഈശ്വരസങ്കൽപ്പങ്ങളും അവയ്ക്കുള്ള ആരാധനാസമ്പ്രദായങ്ങളും സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കു മുൻപു തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇക്കാലത്തിന് ശേഷം ബോധപൂർവം ചിന്തിയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കാലമായപ്പോൾ അവർ പ്രപഞ്ചത്തെയും അതിലെ പ്രതിഭാസങ്ങളെയും മനുഷ്യ ജീവിതത്തെയും ജീവിതത്തിനു ശേഷമുള്ള ലോകത്തെയും മറ്റും മറ്റും പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ പ്രപഞ്ചാവലോകനമാണ് വേദോപനിഷത്തുക്കളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. ഇന്ദ്രിയപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു, അപരിഷ്കൃത ജീവിതം നയിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ, ബോധപൂർവം ചിന്തിപ്പിച്ചു പരിഷ്കൃതചിത്തരായ സാമൂഹികമനുഷ്യരാക്കാനുദ്ദേശിച്ചുള്ള ചിന്തകളും പ്രയോഗരീതികളുമാണ് ഈ ജ്ഞാനസ്രോതസ്സുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. വേദത്തിന്റെ അന്ത്യഭാഗവും വേദസാരവുമായ വേദാന്തത്തിൽ (ഉപനിഷത്തുക്കളിൽ), പ്രപഞ്ചകർത്താവെന്ന ഈശ്വരസങ്കൽപ്പം (ഏകദൈവസങ്കൽപ്പം) പ്രബലമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിiട്ടുണ്ട്. വേദകാലത്തിനു ശേഷവും ഭാരതീയ തത്വചിന്തകന്മാർ ഈ പ്രപഞ്ച വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചു ഗാഢമായി ചിന്തിക്കുകയും അവരവരുടേതായ കണ്ടെത്തലുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനെയുണ്ടായ നിരവധി തത്വചിന്താശാഖകളിൽ ചിലതാണ് ചാർവാക മഹർഷിയുടെ ലോകായത മതം, കപിലമുനിയുടെ സാംഖ്യയോഗം, പതഞ്ജലി മഹർഷിയുടെ യോഗം, ശ്രീബുദ്ധന്റെ ബുദ്ധമതം, മഹാവീരന്റെ ജൈനമതം തുടങ്ങിയവ. ഈ തത്വചിന്തകളിലേറെയും ജഗന്നിയന്താവായ ഈശ്വരൻ എന്ന വേദാന്തദർശനത്തോടു യോജിക്കുന്നില്ല എന്നു തന്നെയല്ല ഈശ്വരസങ്കൽപ്പത്തെ നിരാകരിക്കുന്നുമുണ്ട്. വേദത്തിന്റെ അധികാരികളായി സ്വയം അവരോധിച്ച അക്കാലത്തെ കുറെ മനുഷ്യർ (പിൽക്കാലത്തു വൈദികമതം എന്നറിയപ്പെട്ടു) വേദത്തിന്റെ ലോകക്ഷേമകരമായ ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങൾക്കനുസൃതമല്ലാത്ത രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നടത്തുകയും ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥിതി സൃഷ്ടിച്ചു സമൂഹത്തെ വിഭജിക്കുകയും വേദവിധിപ്രകാരം മനുഷ്യർ എങ്ങിനെയാണ് സാമൂഹികജീവിതം നയിക്കേണ്ടതെന്നു നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ (ഉദാ: മനുസ്മൃതി, യാജ്ഞവല്ക്യസ്മൃതി) രചിച്ചു നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈശ്വരന്റെ പേരിൽ  സമൂഹത്തിൽ നിരവധി അനാചാരങ്ങളും ജന്തുഹിംസയടക്കമുള്ള ദുരാചാരങ്ങളും ഇവർ നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും അതെല്ലാം ജനങ്ങളിൽ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി ഹൈന്ദവമതം നാശോന്മുഖമാവുകയും അതിന്റെ സ്ഥാനത്തു ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും ഭാരതത്തിലുടനീളം വളർന്നു വികസിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ രണ്ട് അവൈദികമതങ്ങളും വേദങ്ങളിലെ യജ്ഞസംസ്കാരത്തെയും ഈശ്വരസങ്കൽപ്പത്തെയും നിരാകരിക്കുകയും സ്നേഹം, കരുണ  തുടങ്ങിയ മാനുഷിക വികാരങ്ങൾക്ക് ഊന്നൽകൊടുക്കുന്ന ചിന്തകൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ രണ്ടുമതങ്ങളും സ്വാഭാവികമായും വൈദികമതത്തിന്റെ കണ്ണിലെ കരടായിത്തീർന്നു. വൈദികമതത്തിന്റെ ഈ ദോഷകാലത്ത്, സനാതനധർമ്മത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു സമൂഹത്തിൽ അതിനു സ്ഥാനമുണ്ടാക്കാനുള്ള നല്ല ശ്രമങ്ങളുടെ ഭാഗമായുണ്ടായിട്ടുള്ള കൃതികളാണ് രാമായണവും മഹാഭാരതവും. മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഭഗവത് ഗീത. ഇതേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കായി തന്നെ പിൽക്കാലത്ത് പുരാണങ്ങളും രചിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും കൂടി സനാതനധർമ്മത്തെ സമൂഹത്തിൽ സുസ്ഥിരമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളാണ് ഭഗവത് ഗീതയുടെ വിഷയം എന്നു ഗീതയുടെ ധ്യാനശ്ലോകത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. ഗീതയുടെ കാലഘട്ടത്തിനു മുൻപ് ഭാരതത്തിൽ ഉടലെടുത്തിട്ടുള്ള എല്ലാ തത്വദർശനശാഖകളുടെയും നല്ല വശങ്ങൾ, ഗീതയുടെ നിർമ്മിതിയിലേക്ക് ഗീതാകാരൻ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഗീത ശ്രദ്ധാപൂർവം പഠിക്കുന്നവർക്കു മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. അതായത് നിർഗ്ഗുണബ്രഹ്മമായ ഈശ്വരനെ ജഗന്നിയന്താവായി പ്രതിഷ്ഠിച്ച  ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ, ഈശ്വരസങ്കല്പത്തെ നിരാകരിക്കുന്ന തത്വചിന്തകളുടെ നല്ല വശങ്ങൾ കൂടി വിളക്കിച്ചേർത്തു സൃഷ്ട്ടിച്ച ആത്മീയകൃതിയാണ് ഭഗവത് ഗീത. പ്രപഞ്ചകർത്താവായി ഈശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന വേദാന്തചിന്തകളിലടക്കം മേൽപ്പറഞ്ഞ ഒരു ഭാരതീയ ദർശനശാഖയിലും നാം ഇന്നറിയുന്ന വിധത്തിലുള്ള, നമ്മിൽ നിന്നന്യനായ, നിഗ്രഹാനുഗ്രഹശക്തിയുള്ള ഒരീശ്വരസങ്കൽപ്പം ഇല്ല. പുരാണകഥകളിൽ അങ്ങിനെയുള്ള ഈശ്വരസങ്കൽപ്പങ്ങളെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന നിരവധി കഥകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയൊക്കെ തന്നെ ഉപനിഷത്തുക്കൾ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്കു സാധാരണ മനുഷ്യരെ നയിക്കാൻ വേണ്ടിയുണ്ടാക്കിയ പദ്ധതികളുടെ ഭാഗമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ആത്മബോധമുള്ള സമൂഹത്തെ വാർത്തെടുക്കാൻ വേണ്ടി ചിന്താശക്തിയുള്ള മനുഷ്യർ മെനഞ്ഞെടുത്ത കഥകളാണിതെല്ലാം എന്നർത്ഥം. ഇതിൽ തന്നെ പല കൃതികളുടെയും ഉദ്ദേശ്യം ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥയെ സമൂഹത്തിൽ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന ആക്ഷേപവും പലരും  ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമുക്കു തൽക്കാലം ആ വിഷയത്തിലേക്കു പോകാതിരിക്കാം. പുരാണകഥകളിൽ രസിച്ചു, അവയിൽ അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്ന ആത്മബോധപരമായ കാര്യങ്ങളെ മറന്നു ജീവിക്കുന്നവരാണ് കൂടുതൽ പേരും എന്നു മാത്രം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കാം.

ക്രിസ്തുവർഷത്തിന്റെ തുടക്കകാലത്തിനടുത്താണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണു  പാശ്ചാത്യരും പൗരസ്ത്യരുമായ ഭൂരിഭാഗം ഗവേഷകരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്. ഗീതയ്ക്ക് 5000ൽപ്പരം വർഷത്തെ പഴക്കമുണ്ടെന്ന അഭിപ്രായപ്പെടുന്നവരും ഉണ്ട്. ഇതെന്തുതന്നെയായാലും ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നതെന്നു ഹിന്ദുക്കൾ വിശ്വസിക്കുന്ന വാസുദേവകൃഷ്ണനു ഗീതയുടെ കാലത്തു ജീവിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ? അതായത്, ഗീത അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനല്ല, കൃഷ്ണനെന്ന കഥാപാത്രമാണ്. ഗീതയുടെ കാലത്തിനു മുൻപു തന്നെ ഭാരതത്തിലെ ജനങ്ങൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന തേജസ്വിയായ കൃഷ്ണനിലൂടെ, ലോകസമ്മതിയിലേക്കായി ഗീതാകാരൻ, ഗീതാശ്ലോകങ്ങളെ  അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. നല്ലൊരു സംരംഭം തുടങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ നാം സ്ഥലത്തെ പ്രധാനിയും പൊതുസമ്മതനുമായ ആളെക്കൊണ്ട് അതു നിർവഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. ഭാരതീയ തത്വചിന്താധാരകളിൽ നിന്നും ഗീതാകാരൻ എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ഗീതാശ്ലോകങ്ങൾ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെക്കൊണ്ട് അവതരിപ്പിക്കുന്നതായി സങ്കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതായതു ഗീതയിൽ നാം കാണേണ്ടത് ദൈവമായ വാസുദേവകൃഷ്ണനെയോ ആ അവതാരപുരുഷന്റെ ദൈവീകശക്തികളെയോ അല്ല, മറിച്ചു ആർഷഭാരത ഋഷിമനസ്സുകളെയും അവർ പകർന്നുതരുന്ന ബൗദ്ധികമായ അറിവുകളെയുമാണ്. ഗീത പഠിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ എന്നോ കൃഷ്ണൻ എന്നോ ഉള്ള പ്രയോഗം കണ്ടാൽ  ജ്ഞാനിയായ ഒരു ഗുരു എന്നേ ചിന്തിയ്ക്കേണ്ടതുള്ളൂ. ആ ഗുരുവിനെ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കേണ്ടതില്ല, ഗുരു പറയുന്നത് ബോധപൂർവം മനസ്സിലാക്കി കഴിയാവുന്നിടത്തോളം ജീവിതത്തിൽ പകർത്താൻ ശ്രമിക്കുക മാത്രമേ വേണ്ടൂ. നമ്മിൽ നിന്നന്യനായ ഒരു ദൈവം എന്ന ചിന്ത വേദാന്തദർശനത്തിലില്ല. നാമോരോരുത്തരിലും ദൈവീകത്വം ഉണ്ടെന്നും, പക്ഷെ അജ്ഞാനത്താൽ അതു മറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണെന്നും, അജ്ഞാനത്തെയകറ്റിയാൽ ഉള്ളിലെ ദിവ്യചൈതന്യം അനുഭവവേദ്യമാകുമെന്നുമാണ് ഹൈന്ദവതത്വ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ആത്മീയമായ അറിവു നേടുന്നതിനനുസരിച്ചു അജ്ഞാനമാകുന്ന മൂടുപടം നേർത്തു നേർത്തു വരും, കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറിത്തുടങ്ങും. തന്നെ നിലനിർത്തുന്ന ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് മറ്റുള്ളവയേയും നിലനിർത്തുന്നതെന്ന ബോധം ഉള്ളിലുദിക്കും. ഇതോടെ ഭേദഭാവചിന്തകൾ നമ്മളിൽ നിന്നകന്നുതുടങ്ങും. ഭേദഭാവമകന്ന മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹം സ്വർഗ്ഗമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? വേദാന്തസാരമായ ഭഗവത് ഗീത ലക്‌ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത് സമത്വത്തിന്റെയും സാഹോദര്യത്തിന്റേതുമായ ആ സുന്ദരലോകത്തെയാണ്. ഗീതയുടെ പഠനത്തിലൂടെ മനുഷ്യർ നേടുന്നത് ഈ  സമത്വബോധമാണ്, മറ്റൊന്നുമല്ല. ലോകാ സമസ്‌താ സുഖിനോ ഭവന്തു.

ഭഗവത് ഗീതയിൽ പ്രദിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന ആത്മീയ വിഷയങ്ങളുടെ പൊതു പശ്ചാത്തലം മുകളിൽ എഴുതിയതിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാമെങ്കിലും ഗീതയുടെ രചനയിൽ നിർണ്ണായകമായ പങ്കു വഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു വിവേകാനന്ദ സ്വാമികളും പല ഗീതാഗവേഷകരും കരുതുന്ന ചില സാമൂഹ്യവിഷയങ്ങളെക്കൂടി ഇവിടെ പരാമർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വേദങ്ങളെ ആധാരമാക്കിക്കൊണ്ടു, ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥ നടപ്പിലാക്കി, സാമൂഹിക ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന വൈദികബ്രാഹ്മണരുടെ ഇടയിൽത്തന്നെ അന്നു രണ്ടു പക്ഷക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള യജ്ഞാദികർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സാമൂഹികജീവിതമാണ് ശരിയെന്ന് ഒരു കൂട്ടർ വാദിച്ചപ്പോൾ, കർമ്മങ്ങളെല്ലാം തന്നെ സ്വാർത്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നും ആയതിനാൽ  കർമ്മബന്ധങ്ങളുണ്ടാക്കി പുനർജന്മ്മത്തിനു കാരണമാകാവുന്ന കർമ്മമാർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിച്ചു വനത്തിൽ പോയി സന്യാസജീവിതം നയിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്നായി രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടർ. കാമ്യകർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകി ജീവിച്ച കൂട്ടരായിരുന്നു അന്നത്തെ സമൂഹത്തിലെ പ്രബലർ. വേദത്തെച്ചൊല്ലിയുണ്ടായ ഈ രണ്ടു വീക്ഷണങ്ങളും സമൂഹത്തിൽ വലിയ സംഘർഷവും അശാന്തിയും  സൃഷ്ട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഈ രണ്ടു വീക്ഷണങ്ങളെയും ഉൾക്കൊണ്ടു കൊണ്ടു സമൂഹത്തിൽ സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ സഹായകമായ രീതിയിലാണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ആദ്യത്തെ കൂട്ടർ വാദിച്ച കാമ്യകർമ്മമാർഗ്ഗത്തിലെ കാമത്തെ (desire) മാറ്റി നിഷ്ക്കാമമായാണ് കർമ്മം ചെയ്യേണ്ടതെന്നും നിസ്വാർത്ഥമായി കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ കർമ്മബന്ധനങ്ങളും പുനർജന്മവും ഉണ്ടാകില്ലെന്നും ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗീത സമർത്ഥിച്ചപ്പോൾ അത് രണ്ടു കൂട്ടർക്കും സ്വീകാര്യമായി. സ്വാഭാവികമായും വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള എല്ലാ കാമ്യകർമ്മങ്ങളെയും ഗീത നിശിതമായി വിമർശിച്ചു. വേദങ്ങളെയല്ല, വേദങ്ങളെ മനുഷ്യർ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയെയാണ് ഗീത വിമർശിക്കുന്നത്. തികച്ചും മൗലികമായ കർമ്മയോഗസിദ്ധാന്തം ആഹ്വാനം ചെയ്യുമ്പോൾത്തന്നെ, ജാതിവ്യവസ്ഥയെ സമൂഹത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നതിനു  സഹായകരമാകുന്ന നിലപാടുകളാണ് പല ഗീതാശ്ലോകങ്ങളിലും നിഴലിക്കുന്നതെന്ന ഗൗരവപരമായ ആക്ഷേപവും പലരും ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എല്ലാവരും പറയുന്ന എല്ലാം ശരിയാകണമെന്നില്ല. പഠിച്ചു പോകുന്ന വഴിയിൽ ഇപ്പറയുന്നതൊക്കെ ശരിയാണോ എന്നു നമുക്കും അന്വേഷിക്കാം.

Saturday, April 15, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 20)

കർമ്മയോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശ്ലോകങ്ങളാണ് നമ്മൾ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. തുടർന്നു വരുന്ന ശ്ലോകങ്ങളുടെയും വിഷയം ഇതു തന്നെയാണ്.

കർമ്മജം ബുദ്ധിയുക്താ ഹി ഫലം ത്വക്താ മനീഷിണഃ
ജന്മബന്ധവിനിർമുക്താ: പദം ഗച്ഛന്ത്യനാമയം   (ശ്ലോകം: 2:51)

(സമബുദ്ധിയുള്ളവരായ വിവേകികൾ കർമ്മം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ഫലം ത്യജിച്ചിട്ടു ജന്മബന്ധത്തിൽ നിന്നു മുക്തരായി ദുഃഖരഹിതമായ പരമപദത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു)

യദാ തേ മോഹകലിലം ബുദ്ധിർ വ്യതിതരിഷ്യതി
തദാ ഗന്താസി നിർവ്വേദം സ്രോതവ്യസ്യ ശ്രുതസ്യ ച  (ശ്ലോകം: 2:52)

(എപ്പോൾ നിന്റെ ബുദ്ധി മോഹരൂപമായ വൈഷമ്യത്തെ കടക്കുമോ അപ്പോൾ കേൾക്കേണ്ടതിലും കേട്ടതിലും ഉദാസീനഭാവം കൈവരും)

ശ്രുതി വിപ്രതിപന്നാ തേ യദാ സ്ഥാസ്യതി നിശ്ചലാ
സമാധവചലാ ബുദ്ധിസ്തദാ  യോഗമവാപ്സ്യസി    (ശ്ലോകം: 2:53)

(പലതരം ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടതു മൂലം പതറിപ്പോയ നിന്റെ ബുദ്ധി എപ്പോൾ ഇളക്കമറ്റു സമാധിയിൽ സ്ഥിരമായി നിൽക്കുമോ അപ്പോൾ നീ യോഗത്തെ പ്രാപിക്കും)

മനസ്സിന്റെ വിക്ഷേപങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടു ബുദ്ധിപൂർവ്വകമായി കർമ്മം ചെയ്യുന്ന കർമ്മയോഗികൾ സമചിത്തതയുള്ളവരും നിസ്വാർത്ഥരും കർമ്മത്തിൽ കുശലതയുള്ളവരുമായിരിക്കും എന്നതു നേരത്തെ നമ്മൾ മനസിലാക്കിയാണ്. കർമ്മയോഗികളുടെ, ഫലേച്ഛകൂടാതെയുള്ള കർമ്മം ജന്മബന്ധത്തിൽ നിന്നും മോചനമേകി, കളങ്കലേശമില്ലാത്ത സ്ഥാനത്തു ഒരുവനെ കൊണ്ടെത്തിക്കുമത്രേ. ഇപ്പറഞ്ഞതിനെ തിരിച്ചു പറഞ്ഞാൽ, ഫലേച്ഛയോടെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മം ഒരുവനെ കളങ്കിതമാനസനാക്കും എന്നാകുന്നു. സ്വാർത്ഥചിന്തയോടു കൂടി ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ കർമ്മബന്ധനങ്ങളുണ്ടാക്കി മനസ്സിൽ 'നരകം' സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ, നിസ്വാർത്ഥമായി ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ വാസനാമാലിന്യത്തെയകറ്റി ആത്മസംതൃപ്തിയുടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കർമ്മിയെക്കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നു. ഒരുവന്റെ കർമ്മമാണ്‌ അയാളുടെ  സന്തോഷവും സന്താപവും നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. ഈ വിഷയങ്ങളൊക്കെ  മുൻപു വളരെ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാകയാൽ ഇവിടെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. ഗീതയും തത്വജ്ഞാനവുമൊക്കെ മറ്റിവച്ചു നോക്കിയാലും ഇപ്പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയാണെന്നാർക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.

ശ്ലോകം 52 ലും 53 ലും പരാമർശിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളും നമ്മൾ നേരത്തെ ചർച്ച ചെയ്തതു തന്നെ. പലതരം ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടതിനാൽ അർജ്ജുനന്റെ മനസ്സു മോഹപരവശമായി, ബുദ്ധി പതറിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്നാണു കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത്. എന്താണീ ഉപദേശങ്ങൾ? ശ്ലോകം 42- 44ന്റെ ചർച്ചയിൽ ഇതു വിശദമാക്കിയിരുന്നു. ഇഹലോകത്തിലെ  സകല ഭൗതികസുഖങ്ങളും പരലോകത്തിലെ സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിയടക്കമുള്ള സുഖാനുഭവങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന വേദത്തിന്റെ അർത്ഥവാദങ്ങളെയാണ്‌ ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വാർത്ഥമോഹങ്ങളെ ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന ഈ വേദചിന്തകളുടെ ആകർഷണവലയത്തിൽപ്പെട്ടു, അർജ്ജുനന്റെ മനസ്സ് മോഹപരവശതയിലായി ബോധം പതറിപ്പോയിരിക്കുന്നത്രെ. ഇമ്മാതിരിയുള്ള മതചിന്തകൾ, സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിൽ നിന്നും അർജ്ജുനനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു എന്നു മുൻപും പലവട്ടം പറഞ്ഞതിവിടെ കൃഷ്ണൻ ആവർത്തിക്കുന്നെന്നേയുള്ളൂ. പക്ഷേ, കർമ്മയോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ,  ഈ ദുസ്ഥിതിയിൽ നിന്നും അർജ്ജുനനെങ്ങിനെ രക്ഷപെടാൻ കഴിയും എന്നാണു ഭഗവാൻ ഇപ്പോൾ ഉപദേശിക്കുന്നത്. അർജ്ജുനാ, ബോധപൂർവ്വം ചിന്തിച്ചു, സ്വാർത്ഥലേശമെന്യേ കർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, നിന്നെ കർമ്മവിമുഖനാക്കത്തക്കവിധത്തിൽ മതചിന്തകൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ള ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും നിനക്കു മോചനം ലഭിക്കും. ഫലേച്ഛ കൂടാതെ കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ഗുണദോഷങ്ങളെന്ന വിപരീതഭാവങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്നും അകലുകയും അങ്ങിനെ സമത്വബോധത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സു സമാധിസ്ഥിതിയിലാകുകയും ചെയ്യും. ഈ സമാധിസ്ഥിതിയിൽ നീ യോഗത്തെ പ്രാപിക്കും. സമചിത്തതയും കർമ്മത്തിലുള്ള സാമർഥ്യവുമാണ് യോഗം എന്നു ശ്ലോകം 48ലും 50ലും പറഞ്ഞതിനെ ഭഗവാൻ ഒന്നുകൂടി ഊന്നിപ്പറയുക മാത്രമാണിവിടെ ചെയ്യുന്നത്.

ഇപ്പറഞ്ഞതിൽ നിന്നും സാധാരണക്കാരായ നമ്മൾ എന്താണു മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്? മോഹനവാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി മതം മനുഷ്യമനസ്സിനെ മയക്കും, മനുഷ്യരെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ മടിയന്മാരും സ്വാർഥമോഹികളുമാക്കിത്തീർക്കും. ഈ വാഗ്ദാനങ്ങളിലൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു സ്വകർമ്മം ചെയ്യാൻ പോലും മനുഷ്യർ മടികാണിക്കും. ഈശ്വരൻ എല്ലാം നേടിത്തരുമെന്നു മതം പറയുമ്പോൾ പിന്നെ മനുഷ്യർ കർമ്മം ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യമെന്താണ്? ഈ ചിന്ത അനാരോഗ്യകരമാണ്, സമൂഹത്തിനെ ദുഷിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ഈശ്വരൻ ആരെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിലും, ബോധരഹിതരായ മനുഷ്യരെ ഈശ്വരന്റെ പേരിൽ ഭയപ്പെടുത്തി നിർത്തിയിരിക്കയാണ് മതവിശ്വാസങ്ങളിവിടെ. മനുഷ്യർ ബോധപൂർവം ചിന്തിച്ചു ഈ അബദ്ധചിന്തകളിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടണം. അങ്ങിനെ സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത ഊർജ്വസ്വലരായ ജനസമൂഹത്തിന്റെ പരസ്പരസ്നേഹത്തോടെയുള്ള കർമ്മാനുഷ്ട്ടാനം കൊണ്ടു മാത്രമേ ലോകത്തിനു നിലനിൽക്കാൻ കഴിയൂ. അർജ്ജുനനോട് മാത്രമല്ല കൃഷ്ണൻ ഇപ്പറയുന്നത്,  നമ്മളോരോരുത്തരോടും കൂടിയാണ്. സ്വാർത്ഥമോഹങ്ങളുടെ സാഫല്യത്തിനായി ഈശ്വരനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്നു ചിന്തിക്കുന്നവർക്ക് ഭഗവാൻ നൽകുന്ന സ്‌നേഹപൂർണമായ ഒരുപദേശമായും ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ഈ  ഗീതാ പഠന പരമ്പര ആദ്യം മുതൽ  വായിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയവർക്കായി ആത്മീയവിഷയങ്ങളുടെയും ഭഗവത് ഗീതയുടെയും ഒരു ഹൃസ്വപശ്ചാത്തലം താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങളുടെ പ്രസക്തി ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ അറിവു സഹായകമാകും.  
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------=-

തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനു പ്രകൃതി കനിഞ്ഞു നൽകുന്ന സഹായത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ടും അതുപോലെ തന്നെ തങ്ങൾക്കു നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത പ്രകൃതിഭാവങ്ങളെക്കണ്ടു ഭയന്ന് അതിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടാനുമായി പ്രാകൃത  മനുഷ്യർ ഈശ്വരസങ്കൽപ്പങ്ങളും അവയ്ക്കുള്ള ആരാധനാസമ്പ്രദായങ്ങളും സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കു മുൻപു തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇക്കാലത്തിന് ശേഷം ബോധപൂർവം ചിന്തിയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കാലമായപ്പോൾ അവർ പ്രപഞ്ചത്തെയും അതിലെ പ്രതിഭാസങ്ങളെയും മനുഷ്യ ജീവിതത്തെയും ജീവിതത്തിനു ശേഷമുള്ള ലോകത്തെയും മറ്റും മറ്റും പറ്റി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ പ്രപഞ്ചാവലോകനമാണ് വേദോപനിഷത്തുക്കളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. ഇന്ദ്രിയപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു, അപരിഷ്കൃത ജീവിതം നയിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ, ബോധപൂർവം ചിന്തിപ്പിച്ചു പരിഷ്കൃതചിത്തരായ സാമൂഹികമനുഷ്യരാക്കാനുദ്ദേശിച്ചുള്ള ചിന്തകളും പ്രയോഗരീതികളുമാണ് ഈ ജ്ഞാനസ്രോതസ്സുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്. വേദത്തിന്റെ അന്ത്യഭാഗവും വേദസാരവുമായ വേദാന്തത്തിൽ (ഉപനിഷത്തുക്കളിൽ), പ്രപഞ്ചകർത്താവെന്ന ഈശ്വരസങ്കൽപ്പം (ഏകദൈവസങ്കൽപ്പം) പ്രബലമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടിiട്ടുണ്ട്. വേദകാലത്തിനു ശേഷവും ഭാരതീയ തത്വചിന്തകന്മാർ ഈ പ്രപഞ്ച വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചു ഗാഢമായി ചിന്തിക്കുകയും അവരവരുടേതായ കണ്ടെത്തലുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങിനെയുണ്ടായ നിരവധി തത്വചിന്താശാഖകളിൽ ചിലതാണ് ചാർവാക മഹർഷിയുടെ ലോകായത മതം, കപിലമുനിയുടെ സാംഖ്യയോഗം, പതഞ്ജലി മഹർഷിയുടെ യോഗം, ശ്രീബുദ്ധന്റെ ബുദ്ധമതം, മഹാവീരന്റെ ജൈനമതം തുടങ്ങിയവ. ഈ തത്വചിന്തകളിലേറെയും ജഗന്നിയന്താവായ ഈശ്വരൻ എന്ന വേദാന്തദർശനത്തോടു യോജിക്കുന്നില്ല എന്നു തന്നെയല്ല ഈശ്വരസങ്കൽപ്പത്തെ നിരാകരിക്കുന്നുമുണ്ട്. വേദത്തിന്റെ അധികാരികളായി സ്വയം അവരോധിച്ച അക്കാലത്തെ കുറെ മനുഷ്യർ (പിൽക്കാലത്തു വൈദികമതം എന്നറിയപ്പെട്ടു) വേദത്തിന്റെ ലോകക്ഷേമകരമായ ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങൾക്കനുസൃതമല്ലാത്ത രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ നടത്തുകയും ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥിതി സൃഷ്ടിച്ചു സമൂഹത്തെ വിഭജിക്കുകയും വേദവിധിപ്രകാരം മനുഷ്യർ എങ്ങിനെയാണ് സാമൂഹികജീവിതം നയിക്കേണ്ടതെന്നു നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ (ഉദാ: മനുസ്മൃതി, യാജ്ഞവല്ക്യസ്മൃതി) രചിച്ചു നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈശ്വരന്റെ പേരിൽ  സമൂഹത്തിൽ നിരവധി അനാചാരങ്ങളും ജന്തുഹിംസയടക്കമുള്ള ദുരാചാരങ്ങളും ഇവർ നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും അതെല്ലാം ജനങ്ങളിൽ  അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി ഹൈന്ദവമതം നാശോന്മുഖമാവുകയും അതിന്റെ സ്ഥാനത്തു ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും ഭാരതത്തിലുടനീളം വളർന്നു വികസിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ രണ്ട് അവൈദികമതങ്ങളും വേദങ്ങളിലെ യജ്ഞസംസ്കാരത്തെയും ഈശ്വരസങ്കൽപ്പത്തെയും നിരാകരിക്കുകയും സ്നേഹം, കരുണ  തുടങ്ങിയ മാനുഷിക വികാരങ്ങൾക്ക് ഊന്നൽകൊടുക്കുന്ന ചിന്തകൾക്ക് പ്രാമുഖ്യം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ രണ്ടുമതങ്ങളും സ്വാഭാവികമായും വൈദികമതത്തിന്റെ കണ്ണിലെ കരടായിത്തീർന്നു. വൈദികമതത്തിന്റെ ഈ ദോഷകാലത്ത്, സനാതനധർമ്മത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു സമൂഹത്തിൽ അതിനു സ്ഥാനമുണ്ടാക്കാനുള്ള നല്ല ശ്രമങ്ങളുടെ ഭാഗമായുണ്ടായിട്ടുള്ള കൃതികളാണ് രാമായണവും മഹാഭാരതവും. മഹാഭാരതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഭഗവത് ഗീത. ഇതേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കായി തന്നെ പിൽക്കാലത്ത് പുരാണങ്ങളും രചിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും കൂടി സനാതനധർമ്മത്തെ സമൂഹത്തിൽ സുസ്ഥിരമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളാണ് ഭഗവത് ഗീതയുടെ വിഷയം എന്നു ഗീതയുടെ ധ്യാനശ്ലോകത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. ഗീതയുടെ കാലഘട്ടത്തിനു മുൻപ് ഭാരതത്തിൽ ഉടലെടുത്തിട്ടുള്ള എല്ലാ തത്വദർശനശാഖകളുടെയും നല്ല വശങ്ങൾ, ഗീതയുടെ നിർമ്മിതിയിലേക്ക് ഗീതാകാരൻ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഗീത ശ്രദ്ധാപൂർവം പഠിക്കുന്നവർക്കു മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. അതായത് നിർഗ്ഗുണബ്രഹ്മമായ ഈശ്വരനെ ജഗന്നിയന്താവായി പ്രതിഷ്ഠിച്ച  ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ, ഈശ്വരസങ്കല്പത്തെ നിരാകരിക്കുന്ന തത്വചിന്തകളുടെ നല്ല വശങ്ങൾ കൂടി വിളക്കിച്ചേർത്തു സൃഷ്ട്ടിച്ച ആത്മീയകൃതിയാണ് ഭഗവത് ഗീത. പ്രപഞ്ചകർത്താവായി ഈശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന വേദാന്തചിന്തകളിലടക്കം മേൽപ്പറഞ്ഞ ഒരു ഭാരതീയ ദർശനശാഖയിലും നാം ഇന്നറിയുന്ന വിധത്തിലുള്ള, നമ്മിൽ നിന്നന്യനായ, നിഗ്രഹാനുഗ്രഹശക്തിയുള്ള ഒരീശ്വരസങ്കൽപ്പം ഇല്ല. പുരാണകഥകളിൽ അങ്ങിനെയുള്ള ഈശ്വരസങ്കൽപ്പങ്ങളെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന നിരവധി കഥകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയൊക്കെ തന്നെ ഉപനിഷത്തുക്കൾ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്കു സാധാരണ മനുഷ്യരെ നയിക്കാൻ വേണ്ടിയുണ്ടാക്കിയ പദ്ധതികളുടെ ഭാഗമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ആത്മബോധമുള്ള സമൂഹത്തെ വാർത്തെടുക്കാൻ വേണ്ടി ചിന്താശക്തിയുള്ള മനുഷ്യർ മെനഞ്ഞെടുത്ത കഥകളാണിതെല്ലാം എന്നർത്ഥം. ഇതിൽ തന്നെ പല കൃതികളുടെയും ഉദ്ദേശ്യം ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥയെ സമൂഹത്തിൽ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന ആക്ഷേപവും പലരും  ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമുക്കു തൽക്കാലം ആ വിഷയത്തിലേക്കു പോകാതിരിക്കാം. പുരാണകഥകളിൽ രസിച്ചു, അവയിൽ അന്തർഭവിച്ചിരിക്കുന്ന ആത്മബോധപരമായ കാര്യങ്ങളെ മറന്നു ജീവിക്കുന്നവരാണ് കൂടുതൽ പേരും എന്നു മാത്രം ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കാം.

ക്രിസ്തുവർഷത്തിന്റെ തുടക്കകാലത്തിനടുത്താണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണു  പാശ്ചാത്യരും പൗരസ്ത്യരുമായ ഭൂരിഭാഗം ഗവേഷകരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്. ഗീതയ്ക്ക് 5000ൽപ്പരം വർഷത്തെ പഴക്കമുണ്ടെന്ന അഭിപ്രായപ്പെടുന്നവരും ഉണ്ട്. ഇതെന്തുതന്നെയായാലും ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നതെന്നു ഹിന്ദുക്കൾ വിശ്വസിക്കുന്ന വാസുദേവകൃഷ്ണനു ഗീതയുടെ കാലത്തു ജീവിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ? അതായത്, ഗീത അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനല്ല, കൃഷ്ണനെന്ന കഥാപാത്രമാണ്. ഗീതയുടെ കാലത്തിനു മുൻപു തന്നെ ഭാരതത്തിലെ ജനങ്ങൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന തേജസ്വിയായ കൃഷ്ണനിലൂടെ, ലോകസമ്മതിയിലേക്കായി ഗീതാകാരൻ, ഗീതാശ്ലോകങ്ങളെ  അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. നല്ലൊരു സംരംഭം തുടങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ നാം സ്ഥലത്തെ പ്രധാനിയും പൊതുസമ്മതനുമായ ആളെക്കൊണ്ട് അതു നിർവഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. ഭാരതീയ തത്വചിന്താധാരകളിൽ നിന്നും ഗീതാകാരൻ എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ഗീതാശ്ലോകങ്ങൾ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെക്കൊണ്ട് അവതരിപ്പിക്കുന്നതായി സങ്കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതായതു ഗീതയിൽ നാം കാണേണ്ടത് ദൈവമായ വാസുദേവകൃഷ്ണനെയോ ആ അവതാരപുരുഷന്റെ ദൈവീകശക്തികളെയോ അല്ല, മറിച്ചു ആർഷഭാരത ഋഷിമനസ്സുകളെയും അവർ പകർന്നുതരുന്ന ബൗദ്ധികമായ അറിവുകളെയുമാണ്. ഗീത പഠിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ എന്നോ കൃഷ്ണൻ എന്നോ ഉള്ള പ്രയോഗം കണ്ടാൽ  ജ്ഞാനിയായ ഒരു ഗുരു എന്നേ ചിന്തിയ്ക്കേണ്ടതുള്ളൂ. ആ ഗുരുവിനെ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കേണ്ടതില്ല, ഗുരു പറയുന്നത് ബോധപൂർവം മനസ്സിലാക്കി കഴിയാവുന്നിടത്തോളം ജീവിതത്തിൽ പകർത്താൻ ശ്രമിക്കുക മാത്രമേ വേണ്ടൂ. നമ്മിൽ നിന്നന്യനായ ഒരു ദൈവം എന്ന ചിന്ത വേദാന്തദർശനത്തിലില്ല. നാമോരോരുത്തരിലും ദൈവീകത്വം ഉണ്ടെന്നും, പക്ഷെ അജ്ഞാനത്താൽ അതു മറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണെന്നും, അജ്ഞാനത്തെയകറ്റിയാൽ ഉള്ളിലെ ദിവ്യചൈതന്യം അനുഭവവേദ്യമാകുമെന്നുമാണ് ഹൈന്ദവതത്വ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ആത്മീയമായ അറിവു നേടുന്നതിനനുസരിച്ചു അജ്ഞാനമാകുന്ന മൂടുപടം നേർത്തു നേർത്തു വരും, കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറിത്തുടങ്ങും. തന്നെ നിലനിർത്തുന്ന ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് മറ്റുള്ളവയേയും നിലനിർത്തുന്നതെന്ന ബോധം ഉള്ളിലുദിക്കും. ഇതോടെ ഭേദഭാവചിന്തകൾ നമ്മളിൽ നിന്നകന്നുതുടങ്ങും. ഭേദഭാവമകന്ന മനുഷ്യർ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹം സ്വർഗ്ഗമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? വേദാന്തസാരമായ ഭഗവത് ഗീത ലക്‌ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത് സമത്വത്തിന്റെയും സാഹോദര്യത്തിന്റേതുമായ ആ സുന്ദരലോകത്തെയാണ്. ഗീതയുടെ പഠനത്തിലൂടെ മനുഷ്യർ നേടുന്നത് ഈ  സമത്വബോധമാണ്, മറ്റൊന്നുമല്ല. ലോകാ സമസ്‌താ സുഖിനോ ഭവന്തു.

ഭഗവത് ഗീതയിൽ പ്രദിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന ആത്മീയ വിഷയങ്ങളുടെ പൊതു പശ്ചാത്തലം മുകളിൽ എഴുതിയതിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാമെങ്കിലും ഗീതയുടെ രചനയിൽ നിർണ്ണായകമായ പങ്കു വഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു വിവേകാനന്ദ സ്വാമികളും പല ഗീതാഗവേഷകരും കരുതുന്ന ചില സാമൂഹ്യവിഷയങ്ങളെക്കൂടി ഇവിടെ പരാമർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്. വേദങ്ങളെ ആധാരമാക്കിക്കൊണ്ടു, ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥ നടപ്പിലാക്കി, സാമൂഹിക ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന വൈദികബ്രാഹ്മണരുടെ ഇടയിൽത്തന്നെ അന്നു രണ്ടു പക്ഷക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള യജ്ഞാദികർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സാമൂഹികജീവിതമാണ് ശരിയെന്ന് ഒരു കൂട്ടർ വാദിച്ചപ്പോൾ, കർമ്മങ്ങളെല്ലാം തന്നെ സ്വാർത്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നും ആയതിനാൽ  കർമ്മബന്ധങ്ങളുണ്ടാക്കി പുനർജന്മ്മത്തിനു കാരണമാകാവുന്ന കർമ്മമാർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിച്ചു വനത്തിൽ പോയി സന്യാസജീവിതം നയിക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്നായി രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടർ. കാമ്യകർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകി ജീവിച്ച കൂട്ടരായിരുന്നു അന്നത്തെ സമൂഹത്തിലെ പ്രബലർ. വേദത്തെച്ചൊല്ലിയുണ്ടായ ഈ രണ്ടു വീക്ഷണങ്ങളും സമൂഹത്തിൽ വലിയ സംഘർഷവും അശാന്തിയും  സൃഷ്ട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഈ രണ്ടു വീക്ഷണങ്ങളെയും ഉൾക്കൊണ്ടു കൊണ്ടു സമൂഹത്തിൽ സമാധാനം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ സഹായകമായ രീതിയിലാണ് ഗീത രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ആദ്യത്തെ കൂട്ടർ വാദിച്ച കാമ്യകർമ്മമാർഗ്ഗത്തിലെ കാമത്തെ (desire) മാറ്റി നിഷ്ക്കാമമായാണ് കർമ്മം ചെയ്യേണ്ടതെന്നും നിസ്വാർത്ഥമായി കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ കർമ്മബന്ധനങ്ങളും പുനർജന്മവും ഉണ്ടാകില്ലെന്നും ഉപനിഷദ് ദർശനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗീത സമർത്ഥിച്ചപ്പോൾ അത് രണ്ടു കൂട്ടർക്കും സ്വീകാര്യമായി. സ്വാഭാവികമായും വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള എല്ലാ കാമ്യകർമ്മങ്ങളെയും ഗീത നിശിതമായി വിമർശിച്ചു. വേദങ്ങളെയല്ല, വേദങ്ങളെ മനുഷ്യർ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയെയാണ് ഗീത വിമർശിക്കുന്നത്. തികച്ചും മൗലികമായ കർമ്മയോഗസിദ്ധാന്തം ആഹ്വാനം ചെയ്യുമ്പോൾത്തന്നെ, ജാതിവ്യവസ്ഥയെ സമൂഹത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നതിനു  സഹായകരമാകുന്ന നിലപാടുകളാണ് പല ഗീതാശ്ലോകങ്ങളിലും നിഴലിക്കുന്നതെന്ന ഗൗരവപരമായ ആക്ഷേപവും പലരും ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

എല്ലാവരും പറയുന്ന എല്ലാം ശരിയാകണമെന്നില്ല. പഠിച്ചു പോകുന്ന വഴിയിൽ ഇപ്പറയുന്നതൊക്കെ ശരിയാണോ എന്നു നമുക്കും അന്വേഷിക്കാം.


Saturday, April 1, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം (special edition)

പുതിയ സാമ്പത്തിക വർഷം തുടങ്ങിയിരിക്കയല്ലേ. 'സുദർശന'ത്തിന്റെ ഒരു സ്പെഷ്യൽ എഡിഷൻ ആയിക്കളയാം; ഒരു സ്റ്റോക്ക് എടുപ്പ്. ഗീതയ്ക്ക് വെളിയിലെ ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാനും ഉണ്ട്. ഇതൊക്കെ എഴുതണമെന്നു കരുതിയതല്ല, പക്ഷെ സാഹചര്യം വന്നതു കൊണ്ട് എഴുതുന്നുവെന്നു മാത്രം. 

നാല് ആമുഖ ലേഖനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ ഇന്നോളം മുപ്പത്തിയൊന്നു കുറിപ്പുകൾ ഞാൻ 'സുദർശന'ത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ചില സ്നേഹിതരുടെ സ്‌നേഹപൂർവമായ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങിയാണ് ഈ പരമ്പര എഴുതാൻ തുടങ്ങിയതിതെന്നു മുൻപും ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. ആത്മീയമായ അറിവ് മറ്റുള്ളവർക്ക് പകർന്നു കൊടുത്തു നല്ല സംസ്കാരമുള്ള സമൂഹത്തെ വാർത്തെടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലുതായി മറ്റൊരു മഹനീയ കർമ്മവും മനുഷ്യനു ചെയ്യാനില്ലെന്ന വിവേകാനന്ദസ്വാമികളുടെ സന്ദേശവും എനിക്കീ കാര്യത്തിൽ പ്രചോദനമായി. ചെറിയ പ്രായം മുതൽ ആത്മീയ വിഷയങ്ങളിൽ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന എനിക്ക് ഇതൊക്കെ പഠിക്കാൻ ഒരവസരം കൂടിയാകുമല്ലോ എന്നും ചിന്തിച്ചു. വളരെ ഭാരിച്ചതും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതുമായ കർമ്മമാണു ചെയ്യുന്നതെന്നു മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഇതിലേക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചത്. മനുഷ്യന് ആത്മജ്ഞാനം പകർന്നു നൽകേണ്ടുന്ന മഹത് കർമ്മമാകയാൽ എന്നാൽ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഹോം വർക്കുകൾ എല്ലാം ചെയ്തിട്ടു മാത്രമേ ഞാൻ ഓരോ കുറിപ്പുകളും എഴുതാറുള്ളൂ. സ്വദേശീയരും വിദേശീയരുമായ ഗീതാവ്യാഖ്യാതാക്കളുടെ മുപ്പതിൽപ്പരം വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും പഠിച്ചശേഷം അതിൽ യുക്തിപരവും ശാസ്ത്രബോധത്തിനു നിരക്കുന്നതുമായ അംശങ്ങളെ മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ട്, എന്റെ ശാസ്ത്രബോധത്തിന്റെയടിസ്ഥാനത്തിൽ അതിനെയൊക്കെ വിചിന്തനം ചെയ്താണ് ഞാനെഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌. മുൻപും പലവട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതുപോലെ ആത്മവിഷയത്തിൽ ജിജ്ഞാസുക്കളും എന്നാൽ അതെന്താണെന്നറിയാൻ സാഹചര്യമുണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതുമായ സാധാരണക്കാരെയാണ് ഞാൻ കൂടുതലായും ലക്‌ഷ്യം വയ്ക്കുന്നതെന്നതിനാൽ എനിക്കു കിട്ടുന്ന അറിവുകളെ അവരുടെ തലത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിലേക്കായി എന്റേതായ ഒരു എഴുത്തു ശൈലി ഉപയോഗിക്കുന്നുവെന്നു മാത്രം. കാലാകാലങ്ങളായി ആത്മവിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുന്നതു പോലും പാപമാണെന്നു ചിന്തിക്കുന്ന, ആത്മീയമായ അടിമത്തം ജന്മസ്വത്തായി ഏറ്റുവാങ്ങാൻ നിർബന്ധിതരായ മനുഷ്യസമൂഹങ്ങളിലെ സാധാരണക്കാരോട് വേദാന്തത്തിന്റെ വലിയ ഭാഷയൊക്കെ സംസാരിച്ചാൽ അതവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ആർഷഭാരത ദർശനങ്ങളുടെ ഒരംശമെങ്കിലും അവരിൽ എത്തിക്കാൻ, നടൻ മോഹൻലാൽ ഏതോ സിനിമയിൽ പറഞ്ഞപോലെ 'മുൻപു പലരും സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത വഴികളിലൊക്കെ കൂടി ഞാൻ സഞ്ചരിച്ചെന്നു വരും'. യാഥാസ്ഥികരായ ഗീതാഭക്തർക്കു ഇതത്ര ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന സമീപനമല്ലായിരിക്കാം. അതെന്റെ പ്രശ്നമല്ല. നൂറോളം വായനക്കാരിൽ തുടങ്ങിയ 'സുദർശന' ത്തിന്റെ കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിനു 3200 ൽപ്പരം reads ഉണ്ടെന്നു കാണുമ്പോൾ എന്റെ സദുദ്ദേശത്തിനു ഫലമുണ്ടാകുന്നുവെന്നാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെയെല്ലാം മാന്യമായ സഹകരണത്തിനു നന്ദി പറയാൻ കൂടി ഈ സന്ദർഭം വിനിയോഗിക്കട്ടെ.

ഒരു ശാസ്ത്രഗവേഷകനായ എന്റെ സ്വധർമ്മമെന്നത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ചു ഗൗരവമായി പഠിച്ചു, അതിലെ നെല്ലും പതിരും തിരിച്ചു, സത്യത്തെ അനാവരണം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുക എന്നതാണ്. ഭഗവത് ഗീതയുടെ കാര്യത്തിലും ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ഇതു തന്നെയാണ്. ഭഗവത് ഗീത വായിക്കുമ്പോൾ അതൊരു ഉത്തമ ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥമായിട്ടാണ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടാറുള്ളത്. 'യോഗശാസ്ത്ര'മാണു ഗീതയെന്ന് ഗീതയിൽ തന്നെ ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നുമുണ്ട് (ബ്രഹ്മവിദ്യായാം യോഗശാസ്ത്രേ...). നിരീക്ഷണപരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ വ്യവച്ഛേദിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന സത്യമാണ് ശാസ്ത്രം എന്നതിനാൽ ശാസ്ത്രം വിശ്വസിക്കാനുള്ളതല്ല, അറിഞ്ഞനുഭവിക്കാനുള്ളതാണെന്നു വരുന്നു. അറിയാനും അനുഭവിക്കാനും കഴിയാത്തതിനെ മാത്രമേ വിശ്വസിക്കേണ്ടതായിട്ടുള്ളൂ. ഇങ്ങിനെ ചിന്തിക്കുന്നതിനാൽ, എന്റെ ഗീതാവിശകലനങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ നിങ്ങൾ സാധാരണ പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുള്ള വിശകലനങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി തോന്നാം. പക്ഷെ, വിഷയജ്ഞാനം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ചു ഞാൻ എഴുതിയതും മറ്റുള്ളവർ എഴുതിയതും എല്ലാം ഒന്നു തന്നെയാണെന്നു നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാകും. എന്റെ കുറിപ്പുകൾ അന്യൂനമാണെന്നോ പൂർണ്ണമാണെന്നോ ഞാൻ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇവിടെ എഴുതുന്നതു മാത്രമാണ് ശരിയെന്നോ ഇതിൽക്കൂടുതലൊന്നും മനസ്സിലാക്കാനില്ലെന്നോ ദയവായി ആരും ചിന്തിക്കരുത്. ഇതൊരു കടലാണ്. അതിലെ ഒരു കൈക്കുമ്പിൾ ജലമെടുക്കാൻ മാത്രമാണ് ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നതെന്നു ആമുഖത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. കൂടുതൽ പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ളവർക്കു അതിനായി എത്ര സാഹചര്യങ്ങൾ വേണമെങ്കിലും നമുക്കു ചുറ്റുമുണ്ട്. അവയൊക്കെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താം.


ഏതാണ്ടെല്ലാ ഗീതാഗ്രന്ഥങ്ങളും ഗീതാശ്ലോകങ്ങളുടെ അർഥം പറഞ്ഞു വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന രീതിയാണ് അവലംബിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഗീതയെ ഒരു ഭക്തിഗ്രന്ഥമെന്ന നിലയിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാനാണ് ഇതിൽ തന്നെ മിക്കവരും ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്. നമ്മുടെ 'ഭക്തി'വിഷയങ്ങൾ ഏതാണ്ടെല്ലാം തന്നെ 'വിശ്വാസ'ത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാകയാൽ ഭഗവത് ഗീതയേയും ഒരു വിശ്വാസാധിഷ്ഠിതമായ ആത്മീയഗ്രന്ഥമായി കരുതാനാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഗീതപഠനത്തിൽ വിശ്വാസത്തിനു സ്ഥാനമില്ലെന്നു മുകളിൽ പറഞ്ഞല്ലോ? പല ഗീതാവ്യാഖ്യാനഗ്രന്ഥങ്ങളിലെയും ഭാഷയുടെയും വ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെയും ക്ലിഷ്ടത കാരണം ആത്മവിഷയത്തിൽ  താൽപ്പര്യമുള്ള സാധാരണക്കാർക്ക് ഗീതയിലെ ആശയങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ പ്രയാസവുമാണ്. ഈ ഒരു പശ്ചാത്തലം മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ 'സുദർശന'ത്തിന്റെ കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കാറുള്ളത്. ഗീത പഠിക്കാൻ താൽപ്പര്യമുള്ള ഏതൊരാൾക്കും അതിൽപ്പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിഷയങ്ങൾ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയണം. അതിനു ഗീതാശ്ലോകങ്ങളുടെ അർഥം പറഞ്ഞു വ്യാഖ്യാനിച്ചു പോയാൽ മാത്രം പോരാ, മറ്റു പല ഘടകങ്ങളും അതിൽ യോജിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആത്മവിഷയം ചർച്ചചെയ്യാനുപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷക്ക് അതിന്റേതായ ഒരു നിലവാരം വേണമെങ്കിലും അതെത്രമാത്രം ലളിതമാക്കാൻ കഴിയുമോ അത്രമാത്രം ലളിതമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഗഹനമായ തത്വവിഷയങ്ങളെ സാധാരണക്കാർക്കു മനസ്സിലാകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഉദാഹരണങ്ങളിലും സന്ദർഭങ്ങളിലും കൂടി വിശദീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഗീത രചിക്കപ്പെടുവാനുണ്ടായ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ  അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആത്മീയ സന്ദേശങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ ഗീതയിൽ പരാമർശിക്കുന്ന സാമൂഹികവിഷയങ്ങളെയും സത്യസന്ധമായി എടുത്തുപറയേണ്ടതുണ്ട്. ഭഗവത് ഗീതയുടെ സന്ദേശങ്ങൾ ലൗകിക ജീവിതത്തിൽ എങ്ങിനെയാണ് പ്രായോഗികമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ കഴിയുക എന്നു പറയേണ്ടതുണ്ട്.  ഗീതാപഠനത്തിലൂടെ  ഗീതാകാരന്റെ മനസ്സിലേക്കും അത് രചിക്കപ്പെട്ട കാലഘട്ടത്തിലേക്കും സവിശേഷമായ ആർഷഭാരത തത്വചിന്തകളിലേക്കും മറ്റു ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിലേക്കും ഒരെത്തിനോട്ടമെങ്കിലും സാധ്യമാകണം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, പരമ്പരാഗത രീതിയിൽ ഭക്തിഗ്രന്ഥമായിക്കരുതി ഗീതാശ്ലോകങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിച്ചു മാത്രം പോകുന്ന ഒരു പഠനരീതിയല്ല ഇവിടെ അവലംബിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നു പറയട്ടെ. ഇവിടെ കുറിക്കപ്പെടുന്ന കുറിപ്പുകളുടെ പ്രത്യേകത തന്നെ ഇതാണെന്നു പറയാം.

മുകളിൽ നൽകിയിട്ടുള്ള പശ്ചാത്തലം മനസ്സിൽ വച്ച് കൊണ്ട് താഴെ എഴുതിയിട്ടുള്ളതു വായിക്കുവാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

"സാധാരണക്കാരിൽ  സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർക്കും തങ്ങളുടേതായ കർമ്മങ്ങൾ ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചെയ്തുകൊണ്ട് ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കാം" എന്നു കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റിൽ (ഗീത) ഞാനെഴുതിയതുണ്ടാക്കിയ പ്രതികരണങ്ങൾ നിങ്ങളൊക്കെ കണ്ടുകാണുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു (കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ എന്റെ fb പേജിലെ ഇതിനുമുമ്പുള്ള പോസ്റ്റിന്റെ കമന്റുകൾ വായിക്കുക). ഭഗവത് ഗീതയിൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതു വളരെ ലളിതമാക്കി ഞാൻ എഴുതിയെന്നേയുള്ളൂ. പക്ഷെ അതുണ്ടാക്കിയ അസഹിഷ്ണുതയും വെറുപ്പും കമന്റുകളിൽ വളരെ പ്രകടമാണ്. ഞാനേതോ അബദ്ധസിദ്ധാന്തമുണ്ടാക്കി എഴുന്നള്ളിച്ചു എന്ന വിധത്തിലാണ് പ്രതികരണം. ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം സമൂഹത്തിലെ നിസ്സാരന്മാർക്കും എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കാവുന്നതാണെന്നു പറഞ്ഞതാകണമല്ലോ ഈ കലിക്കു കാരണം? പക്ഷെ, ഇതിൽ ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാണ്? ഭഗവത് ഗീതയാണിതു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഒന്നുകിൽ ഇത്തരക്കാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഭഗവത് ഗീത പറയുന്ന സത്യങ്ങൾ മറച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് എങ്ങും തൊടാതെ സംസാരിക്കണം. അതായിരിക്കാം പലരും ഇവിടെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ, ആ മഹനീയ ഗ്രന്ഥത്തോടു നീതി പുലർത്തി, അതിൽപ്പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എല്ലാ വിഷയങ്ങളെയും ലോകസമക്ഷം അവതരിപ്പിക്കണം. ഇതിൽ രണ്ടാമത്തെ വഴിയാണ് ശരിയായിട്ടെനിയ്ക്കു തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. 'ആത്മവിഷയം പോലെയുള്ള വലിയ കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ ഞങ്ങളിവിടെയുള്ളപ്പോൾ ഇതൊക്കെ എഴുതി ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കാൻ താനാരാ?" എന്നാണു ധാർഷ്ട്യത്തോടെയുള്ള ചോദ്യം. പ്രഗത്ഭരായ പല പണ്ഡിതന്മാരുടെയും ഗീതാവ്യാഖ്യാനങ്ങൾ പഠിച്ചു ഗ്രഹിച്ച ആത്മീയപണ്ഡിതനാണു താനെന്നാണ് ചോദിക്കുന്നയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ആത്മീയപണ്ഡിതന്റെ ഭാഷയും ലക്ഷണങ്ങളും സംസ്കാരവുമാണോ കമന്റുകളിൽ നിഴലിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യം ഞാൻ വായനക്കാർക്കു വിടുന്നു. അന്തസ്സായ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു ഫേസ്ബുക് പേജ് ഈ മനുഷ്യർ എത്ര മലീമസമാക്കിയിരിക്കുന്നു! ധാർഷ്ട്യത്തോടെ ഈ ആത്മീയപരമ്പരയുടെ വായനക്കാരെ അന്ധരെന്ന് അടച്ചാക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്നു! ധിക്കാരപൂർവം ഇനിയും ആക്ഷേപിക്കുമെന്നു ഭീഷണി മുഴക്കുന്നു! ഇതിനേക്കാൾ വലിയൊരു പണ്ഡിതനെ കുറെ വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ രസകരമായ സംഭവം ഈ ബ്ലോഗിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട് (ഒരു കമ്പിയുടെ മനഃശ്ശാ സ്ത്രം:  http://dhanyaasi.blogspot.in/2014/06/blog-post.html). അവിടെ ഞാൻ എഴുതിയിട്ടുള്ള രണ്ടു വരികൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക,

"കാടത്തത്തോടെതിർത്തു നിന്നവനേ   
ഗീതാർത്ഥസാരം ഗ്രഹിക്കുവാനാകൂ".

വിവേകാനന്ദ സ്വാമികളെക്കൊണ്ട് കേരളത്തെ 'ഭ്രാന്താലയം' എന്ന് വിളിപ്പിച്ച ഈ കാടത്തത്തോടാണ് വി.ടി.ഭട്ടതിരിപ്പാടും ചട്ടമ്പി സ്വാമികളും രൂക്ഷമായ ഭാഷയിലും ശ്രീ നാരായണ ഗുരുദേവൻ സൗമ്യഭാഷയിലും പ്രതികരിച്ചത്. ഗീതയുടെ ഊർജ്ജം മനസ്സിലാവാഹിച്ചു കൊണ്ട് കാടത്തത്തോടു പ്രതികരിച്ച ഗുരുവായിരുന്നു മഹാത്മാഗാന്ധി. നിങ്ങളും ഞാനും സ്വതന്ത്രരായി ഇന്നീ നാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനു കാരണം ഈ  മാഹാത്മാക്കളും അയ്യങ്കാളിയടക്കമുള്ള സാമൂഹിക പരിഷ്ക്കർത്താക്കളും ഈ കാടത്തത്തെ അവരുടെ സകല ശക്തിയുമെടുത്ത് പ്രതിരോധിച്ചതു കൊണ്ടാണെന്നു മനസ്സിലാക്കണം. അതിനവർ ആയുധമാക്കിയത് അറിവാണ്, ബോധമാണ്. ബോധം കൊണ്ട് കാടത്തത്തെ എതിർക്കണമെന്നു തന്നെയാണ് ഭഗവത് ഗീതയും അർത്ഥശങ്കക്കിടയില്ലാത്തവിധം പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുള്ളത്; നിലനിൽപ്പിനെ ഭയന്നാകാം, ഗീതാപ്രഭാഷണങ്ങളിലും വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലുമൊന്നും ഇതത്ര പ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയമായി ആരും അവതരിപ്പിക്കാറില്ലെങ്കിലും. 

പണ്ടത്തെപ്പോലെയുള്ള  കാടത്തമല്ല ഇന്നത്തേതെങ്കിലും, ബോധരാഹിത്യവും അതുകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ദോഷങ്ങളും നമുക്കു ചുറ്റും അനുദിനം പെരുകി വരികയാണെന്നു സാമൂഹിക മനസ്സാക്ഷിയുള്ളവരെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണ് നമുക്ക് മുൻപേ നടന്നിട്ടുള്ളവർ കാണിച്ചു തന്നിട്ടുള്ളത്. പക്ഷേ, ആത്മീയമായ അറിവു നേടാൻ അൽപ്പം പോലും മിനക്കെടാൻ തയ്യാറാകാതെ, എളുപ്പവഴിയിൽ ഈശ്വരാനുഗ്രം തരപ്പെടുത്താൻ പരക്കം പാഞ്ഞു നടക്കുന്ന നമ്മൾ അറിയാതെയാണെങ്കിലും കാടത്തത്തിനു തിരിച്ചുവരാൻ വീണ്ടും വേദിയൊരുക്കിക്കൊടുക്കുകയാണെന്ന് ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സദുദ്ദേശപരമായ ഈ ഗീതാപഠനത്തെ എല്ലാ ജാതിമതവിഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള നല്ല മനുഷ്യരും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതായിട്ടാണ് എനിക്കു കിട്ടാറുള്ള കമന്റുകളിലും അനുദിനം വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന friend request കളിൽ നിന്നും മനസ്സിലാകുന്നത്. പക്ഷേ, ചില ദുഷ്ടബുദ്ധികൾ എവിടെയും കാണും. അവർ ഇതുപോലെയുള്ള സംരംഭങ്ങളെ അലങ്കോലപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കും. അതവരുടെ സ്വഭാവമാണ്. അവർ പലതും പറഞ്ഞു നിങ്ങളെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ആ കുരുക്കുകളിൽ ചെന്നു ചാടി ആത്മീയമായ അറിവു ലഭിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം നഷ്ടമാക്കരുത്. സമൂഹത്തിനു ദോഷം ചെയ്യുന്ന ഇങ്ങനെയുള്ള പ്രതിലോമ ശക്തികളെ മാന്യമായ വഴികളിലൂടെ പ്രതിരോധിക്കുക തന്നെ വേണമെന്നാണ് മഹാത്മാക്കൾ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. പച്ചവെള്ളം ചവച്ചു കുടിക്കുന്ന പാവം ആത്മീയവാദിയുടേതല്ല, ലോകക്ഷേമം കാംക്ഷിക്കുന്ന ഊർജ്ജസ്വലനായ കർമ്മയോഗിയുടെ കൈപ്പുസ്തകവും പാരമ്പര്യവുമാണ് ശ്രീമദ് ഭഗവത് ഗീത. ഇതിലെ ഭഗവാന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്നതു മധുരസംഗീതം മുഴക്കുന്ന ഓടക്കുഴലല്ല, അനീതിക്കും അധർമ്മത്തിനുമെതിരെ ചുഴറ്റുന്ന ചമ്മട്ടിയാണ്. അറിവിന്റെ ഈ ചമ്മട്ടിയെ ആഭരണമാക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ ഗീതാഭക്തൻ.  

     



Saturday, March 25, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 19)

യോഗസ്ഥ: കുരു കർമ്മാണി സംഗം ത്വക്ത്വ ധനഞ്ജയഃ 
സിദ്ധസിദ്ധോ: സമോ ഭൂത്വ സമത്വം യോഗ ഉച്യതേ (ശ്ലോകം : 2:48)  

(അർജ്ജുനാ, യോഗനിഷ്ഠനായി ആസക്തി വെടിഞ്ഞു ഫലം ലഭിക്കുന്നതിലും ലഭിക്കാതിരിക്കുന്നതിലും സമചിത്തത പാലിച്ചു കർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുക. സമചിത്തതയാണ് യോഗമെന്നു പറയപ്പെടുന്നത്).

ദൂരേണ ഹ്യവരം കർമ്മ ബുദ്ധിയോഗാധനഞ്ജയഃ  
ബുധൗ ശരണമന്വിച്ഛ കൃപണാ: ഫലഹേതവഃ  (ശ്ലോകം : 2:49)  

(അർജ്ജുനാ, ഫലാപേക്ഷയോടുകൂടി ചെയ്യുന്ന കർമ്മം കർമ്മയോഗത്തെക്കാൾ വളരെ നികൃഷ്ട്ടമാണ്. ബുദ്ധിയോഗത്തിൽ, അതായത് സമചിത്തതയോടുകൂടിയ കൂടിയ കർമ്മത്തിൽ ശരണം തേടുക. ഫലത്തിനു വേണ്ടി കർമ്മം ചെയ്യുന്നവർ ദീനന്മാരാണ്).  

ബുദ്ധിയുക്തോ ജഹാതീഹ ഉഭേ സുകൃതദുഷ്കൃതേ 
തസ്മാദ്യോഗായ യുജ്യസ്വ യോഗ:കർമ്മസു കൗശലം (ശ്ലോകം : 2:50)

(സമബുദ്ധിയുള്ളവൻ ഈ ലോകത്തു വച്ച് തന്നെ പുണ്യപാപങ്ങൾ രണ്ടും ത്യജിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു കർമ്മയോഗത്തിനായി ഒരുങ്ങുക. യോഗം പ്രവൃത്തിയിലുള്ള സാമർഥ്യം തന്നെയാകുന്നു).

കർമ്മയോഗത്തെ (ബുദ്ധിയോഗത്തെ) ക്കുറിച്ചാണ് ഈ മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളും പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിൽ പലതും നമ്മൾ മുൻപു ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്. ബുദ്ധിപൂർവ്വമായും അല്ലാതെയും കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിലുള്ള അന്തരം എന്തെന്ന് കഴിഞ്ഞ ചില ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. സ്വധർമ്മപരമായ കർമ്മം ബുദ്ധിയോടുകൂടി (intellectual discrimination) ചെയ്യുമ്പോൾ കർമ്മഫലത്തോടുള്ള ആസക്തിയും കർമ്മത്തിന്റെ  ഗുണദോഷഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും ഇല്ലാതെ കർമ്മത്തിൽ മാത്രമായിരിക്കും ശ്രദ്ധ എന്നത് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കിയാണ്. വിപരീതഭാവങ്ങളെ സമമായിക്കാണുന്ന കർമ്മയോഗിയുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും സമചിത്തതയിലായിരിക്കും (equanimity). ഈ സമചിത്തതയാണ് യോഗമെന്നു ഗീത പറയുന്നത്. 

 ജീവിതത്തിൽ നമ്മെളെല്ലാവരും തന്നെ കർമ്മയോഗികളാകുന്ന ചില സമയങ്ങളുണ്ട്. നമുക്കിഷ്ടമുള്ള ജോലി ആസ്വദിച്ചു ചെയ്യുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നതറിയില്ല. അവസാനം വാച്ചിൽ നോക്കുമ്പോഴാണ് 'സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല' എന്ന കാര്യം തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് സമയം പോയതറിയാഞ്ഞത്‌? കാരണം നമ്മൾ ആ കർമ്മത്തിൽ അത്രത്തോളം മുഴുകിപ്പോയി. ആ ജോലികൊണ്ടു കിട്ടാവുന്ന ഗുണവും ദോഷവും അതു ചെയ്യാനെടുത്ത സമയവും ഒന്നും തന്നെ നമ്മുടെ ചിന്തയിലപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കർമ്മിയും കർമ്മവും മാത്രമേ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മറ്റൊരുവിധത്തിൽപ്പറഞ്ഞാൽ ആ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സ് സമചിത്തതയിലായിരുന്നു. ഇതാണ് കർമ്മയോഗം. ഇനി ജോലിയൊക്കെക്കഴിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ അതിശയത്തോടു നാം തന്നെ നമ്മോടു ചോദിക്കും, ഞാനാണോ ഇതു ചെയ്തത്? എത്ര ഭംഗിയായിരിക്കുന്നു? കർമ്മയോഗപ്രകാരം കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ കർമ്മത്തിലേക്കു മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ ആ കർമ്മത്തിനു ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ഫലമായിരിക്കും ലഭിക്കുക. ആ കർമ്മം തരുന്ന സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും അനിർവ്വചനീയവുമായിരിക്കും. ഈ മാനസികാവസ്ഥയെയാണ് സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി എന്നതു കൊണ്ടു ഭഗവത് ഗീത ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്. നമ്മുടെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നാണു ഭഗവത് ഗീത ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്. ഇതാണ് ഭഗവത് ഗീതയുടെ കർമ്മയോഗസിദ്ധാന്തം. 

ഇനി ഇഷ്ടമില്ലാതെ 'നശിച്ചുപോട്ടെ' എന്നു ചിന്തിച്ചൊരു കർമ്മം ചെയ്യുന്നുവെന്നു വിചാരിക്കുക. ജോലിയങ്ങോട്ടു നീങ്ങത്തില്ല. വാച്ചിലായിരിക്കും എപ്പോഴും ശ്രദ്ധ. നാലു മണിയായെങ്കിൽ മതിയായിരുന്നു, ഇതൊന്നു നിർത്തി സ്ഥലം വിടാമായിരുന്നു! ഇനി മറ്റു ചില ജോലികൾ ചെയ്യുമ്പോഴോ, ചിന്ത മുഴുവൻ അതു ചെയ്‌താൽ കിട്ടുന്ന ഫലത്തെക്കുറിച്ചായിരിക്കും. ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഫലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു കാരണം ആ കർമ്മം സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും നൽകില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, കർമ്മഫലം നന്നായിരിക്കയുമില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ ആ കർമ്മം നിങ്ങൾക്കു സമ്മാനിക്കുന്നത് ആത്മസംഘർഷത്തിന്റെയും അസംതൃപ്തിയുടെയും 'നരകം' മാത്രമാണ്. ഇങ്ങനെ കർമ്മഫലത്തിൽ മാത്രം താൽപ്പര്യം വച്ചുകൊണ്ട് കർമ്മം ചെയ്തു 'നരക' ജീവിതം നയിക്കുന്നവരെ ഗീത വിളിക്കുന്ന പേരാണ് ദീനന്മാർ (കൃപണർ). നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ കൂടുതൽ പേരും ഇങ്ങനെയുള്ള ദീനന്മാരല്ലേ? സമൂഹം പിന്നെങ്ങിനെ നന്നാകും? "നമുക്ക് നാമേ പണിവതു നാകം (സ്വർഗ്ഗം) നരകവുമതുപോലെ"!


സ്വജനങ്ങളെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുന്നതുമൂലം വന്നുഭവിക്കാവുന്ന പാപത്തെക്കുറിച്ചു,  ഒന്നാം അദ്ധ്യായത്തിൽ അർജ്ജുനൻ വ്യാകുലപ്പെടുന്നതു നമ്മൾ കണ്ടിരുന്നല്ലോ? അതിനുള്ള മറുപടിയാണ് ശ്ലോകം 2:50 ലെ ഭഗവാന്റെ പാപ പരാമർശം. മതഗ്രന്ഥങ്ങൾ സൃഷ്ട്ടിച്ചു വിട്ടിരിക്കുന്ന പുണ്യപാപങ്ങളും സ്വർഗ്ഗനരകങ്ങളും വിഷയമാകുന്നത് അതിന്റെയൊക്കെ പിറകെ കൂടുന്ന ദീനന്മാർക്കാണ്, അതൊന്നും തന്നെ സമചിത്തനായ കർമ്മയോഗിയുടെ വിഷയങ്ങളല്ല. വിപരീതഭാവങ്ങളെ സമമായിക്കാണുന്ന കർമ്മയോഗിക്കെന്തു പുണ്യവും പാപവും? അതിനാൽ കർമ്മയോഗി പുണ്യപാപങ്ങളെ ഈ ലോകത്തിൽ തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അർജ്ജുനാ, നീ വിവേകപൂർവ്വം ചിന്തിച്ചു മഹനീയമായ കർമ്മയോഗത്തെ ആശ്ലേഷിക്കൂ, സാധാരണ മനുഷ്യരെപ്പോലെ വൈകാരികമായി ചിന്തിച്ചു ദീനനാകാതിരിക്കൂ. അർജ്ജുനാ, കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലുള്ള സാമർഥ്യമാണ് യോഗം. ബുദ്ധിമാനായ നിന്റെ താൽപ്പര്യം അതിലായിരിക്കണം, മറ്റൊന്നിലുമല്ല. 

ഈശ്വരനുമായുള്ള (പരമാത്മാവുമായുള്ള ) ജീവന്റെ (ജീവാത്മാവിന്റെ) സംയോഗത്തെയാണ് 'യോഗം' എന്ന പദം കൊണ്ട് ആത്മവിഷയത്തിൽ സാധാരണ ഉദ്ദേശിക്കാറുള്ളത്. പക്ഷെ ഭഗവത് ഗീത 'യോഗ'ത്തിനു നൽകിയിരിക്കുന്നത് മറ്റു രണ്ടു വ്യാഖ്യാനങ്ങളാണ് (i) സമചിത്തതയാണ് യോഗം, (ii) പ്രവൃത്തിയിലുള്ള സാമർഥ്യമാണ് യോഗം. ഈ മൂന്നു വ്യാഖ്യാനങ്ങളും എങ്ങിനെ ബബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നുവെന്നു നോക്കാം. (i) ഉം (ii) ഉം അർത്ഥങ്ങൾ യോജിപ്പിക്കുമ്പോൾ "സമചിത്തതയോടും സാമർഥ്യത്തോടും കൂടി ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയാണ് യോഗം" എന്നർത്ഥം വരുന്നു. ചിലർക്ക് കർമ്മം ചെയ്യാൻ നല്ല മിടുക്കുണ്ടായിരിക്കും, പക്ഷെ സമചിത്തത കാണില്ല, ഭാവി എന്താകും എന്ന വ്യാകുലതയായിരിക്കും എന്ത് ചെയ്യുമ്പോഴും. എന്നാൽ മറ്റു ചിലർ മറിച്ചാണ്, സമചിത്തരാണ്, ഒരു വ്യാകുലതയുമില്ല, പക്ഷെ ജോലിചെയ്യുന്നതിൽ യാതൊരു താൽപ്പര്യവും കാണിക്കില്ല. ഇതു രണ്ടും അഭിലഷണീയമായ സ്ഥിതിയല്ല എന്നാണു ഭഗവാൻ പറയുന്നത്. രണ്ടു കൂട്ടരിലും ഉള്ള നല്ല കർമ്മവശങ്ങൾ സമ്മേളിക്കുന്ന കർമ്മം മാത്രമേ യോഗം എന്ന വിശേഷണത്തിനർഹമാകൂ. ഈ കർമ്മയോഗം എങ്ങിനെയാണ് ജീവാത്മാ-പരമാത്മ യോഗമാകുന്നത്? 'കെട്ടുകളായതു കർമ്മം പുരുഷനു, കെട്ടുകളറ്റേ മുക്തിവരൂ ദൃഢം' എന്ന ഭാഗവത കീർത്തന ഭാഗം ശ്രദ്ധിക്കുക.  അതായത്‌ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന സാധാരണ കർമ്മങ്ങൾ, കർമ്മബന്ധനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുമെന്നും ആ  കെട്ടുകളൊക്കെ അറ്റുപോയാൽ മാത്രമേ ആത്മാവിനു മുക്തി ലഭിക്കൂ എന്നും സാരം. പക്ഷെ കർമ്മയോഗപ്രകാരം കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ കെട്ടുകൾ ഉണ്ടാകില്ലെന്നതാണ് വ്യത്യാസം. കർമ്മയോഗിയുടെ മനസ്സ്, ഈശ്വരാർപ്പിതമായ കർമ്മമൊഴികെ മറ്റെല്ലാ ലൗകിക ചിന്തകളിൽ നിന്നും വിട്ടു നിൽക്കുന്നതിനാൽ, ജീവാത്മാവ് ശരീര-മനോ-ബുദ്ധി ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തി നേടിയ അവസ്ഥയിലാകുന്നു. ഇങ്ങനെ കർമ്മത്തിലൂടെ ജീവാത്മ-പരമാത്മ സംയോഗത്തിനുള്ള സാഹചര്യം സൃഷ്ട്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ ആത്മതലത്തിലുള്ള യോഗവും കർമ്മയോഗിയിൽ സംഭവിക്കുന്നുവെന്നു പറയാം. 

ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനായി വേദശാസ്ത്രങ്ങളിലുള്ള പാണ്ഡിത്യമോ സങ്കീർണ്ണമായ യജ്ഞാദികർമ്മാചരണമോ വനാന്തർഭാഗത്തു വസിച്ചുള്ള ഘോരതപസ്സോ ഒന്നും തന്നെ ആവശ്യമില്ല, ബാദ്ധ്യസ്ഥമായതും സ്വധർമ്മപരമായതുമായ കർമ്മം ആത്മാർത്ഥതയോടും ഫലേച്ഛ കൂടാതെയും ഈശ്വരാർപ്പിതമായും (യജ്ഞഭാവത്തിൽ) ചെയ്‌താൽ മാത്രം മതി എന്നാണ് ഭഗവത് ഗീത ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നത്. അതായത് ഒരു മെക്കാനിക്കിന് തന്റെ വർക്ക്‌ക്ഷോപ്പിൽ പണിചെയ്‌തുകൊണ്ടും ഒരു ഡ്രൈവർക്കു വാഹനമോടിച്ചുകൊണ്ടും ഒരു വീട്ടമ്മയ്ക്കു അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടും നേടാവുന്ന ഒന്നു മാത്രമാണീ ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം എന്നർത്ഥം. ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത് കർമ്മത്തിലാണ്. കർമ്മം നിലച്ചാൽ ജീവൻ നിലയ്ക്കും. അതായത് കർമ്മത്തെക്കാൾ വലുതായി ലോകത്തിൽ ഒന്നും തന്നെയില്ല. അപ്പോൾ കർമ്മം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കാം എന്നു പറയുന്നതിലെ തത്വചിന്ത എത്ര ഉദാത്തമാണ്? തികച്ചും മൗലികവും മഹനീയവും കർമ്മാധിഷ്ഠിതവുമായ ഈ ആത്മീയസന്ദേശമാണ് ഭഗവത് ഗീതയെ ഈ വിശ്വത്തിലെ ആത്മീയദർശനങ്ങളുടെ മൗലീരത്‌നമായി പരിലസിപ്പിക്കുന്നത്. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും യുക്തിരാഹിത്യവും അരങ്ങു വാഴുന്ന നമ്മുടെ ആദ്ധ്യാത്മികരംഗങ്ങളിൽ ഭഗവത് ഗീതക്ക്‌ അർഹമായ സ്ഥാനം ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിനുള്ള പ്രധാന കാരണവും ഗീതയുടെ തികച്ചും വിപ്ലവകരമായ ഈ ആത്മീയസന്ദേശം തന്നെയാകണം. 

Saturday, March 11, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 18)

കർമ്മണ്യേവാധികാരസ്തേ  മാ ഫലേഷു കദാചനഃ
മാ കർമ്മഫലഹേതുർഭു മാ തേ സംഗോസ്ത്വകർമ്മണി   (ശ്ലോകം 2:47)

(കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനേ നിനക്കധികാരമുള്ളൂ; കർമ്മഫലത്തിനില്ല. ഫലം കിട്ടണമെന്ന ആശയോടെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനാകരുത്. കർമ്മം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതിലും നിനക്ക് താൽപ്പര്യം ഉണ്ടാവരുത്).

ഭഗവത് ഗീതയിലെ വളരെ പ്രസിദ്ധമായതും ഏറെ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും അതുപോലെ തന്നെ ഏറെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതുമായ ഒരു ശ്ലോകമാണിത്. ടീവീ സീരിയലുകളിലൂടെ ഈ ശ്ലോകം ഗീതാവിഷയത്തിലൊന്നും തൽപ്പരരല്ലാത്ത സാധാരണക്കാർക്കു പോലും പരിചിതമാണുതാനും.

"ഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കർമ്മം ചെയ്യണം" എന്ന ഗീതാസന്ദേശം, കർമ്മം ചെയ്യാനുള്ള താത്പര്യത്തെ (motivation) തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതാണെന്നാണ് വലിയൊരു വിഭാഗം ആളുകളുടെയും അഭിപ്രായം. ഇവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കർമ്മഫലമാണ്, കർമ്മം ചെയ്യാൻ മനുഷ്യരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകം (motivation factor) തന്നെ. അപ്പോൾ ഫലം പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെയെന്തിനാണ് കർമ്മം ചെയ്യുന്നത്?ഫലാകാംക്ഷ പാടില്ലെങ്കിൽ കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള motivation പിന്നെയെന്താണ്? "കർമ്മം ചെയ്യാനേ നിനക്കധികാരമുള്ളൂ" എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു ജാതീയമായ കർമ്മങ്ങളിൽ മനുഷ്യരെ തളച്ചിട്ടു സമൂഹത്തിലെ  ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ നിലനിർത്താൻ വേണ്ടിയാണെന്നാണ് മറ്റൊരു കൂട്ടർ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നത്. ജാതി വ്യവസ്ഥയെ ഇവിടെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി, ദരിദ്രരെ ദരിദ്രരായിത്തന്നെ നിലനിർത്താനുള്ള മതതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഈ ഭഗവത് ഗീതാശ്ലോകമെന്ന ആക്ഷേപം പോലും ചിലർ ഉന്നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവരൊക്കെ കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുകയാണെന്നേ പറയാൻ കഴിയൂ. ശ്ലോകത്തിന്റെ പൊരുൾ മനസ്സിലാക്കാത്തതാണ് കാരണം.

ഗീതയിലെ ബുദ്ധിയോഗത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഈ ഗീതാശ്ലോകം ബുദ്ധിപൂർവം പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ  മനസ്സിലാകും നമ്മൾ ഉദ്ദേശിച്ചതൊന്നുമല്ല കൃഷ്ണൻ  ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന്. ഏതു കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനും ആ കർമ്മത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ധാരണയും അതിനു വേണ്ടതായ പ്ലാനിങ്ങും അതിന്റെ ഫലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സാമാന്യചിന്തയും വേണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ആർക്കും തന്നെ ഒരു കർമ്മവും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. നമുക്കിതറിയാമെങ്കിൽ പിന്നെ ഭഗവാനിതറിയില്ലേ? അപ്പോൾ പിന്നെ ഭഗവാൻ പറയുന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? അർഥം ഇതാണ്; ലക്ഷ്യവും ഫലാകാക്ഷയും രണ്ടും രണ്ടാണ്. ലക്ഷ്യത്തിലായിരിക്കണം ശ്രദ്ധ. കർമ്മം ചെയ്യുന്നത് ഫലത്തോടുള്ള ആശകൊണ്ടു മാത്രമാകരുത്. താഴെപ്പറയുന്ന ഉദാഹരണങ്ങളിൽ നിന്നും കർമ്മഫലം, നമ്മുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്തതും  മറ്റു പല ഘടകങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണെന്നും നമുക്കു  മനസ്സിലാകും. നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ പരിശോധിച്ചു നോക്കിയാലും ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. അങ്ങിനെ തീർത്തും ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയാത്ത ഫലത്തിൽ ആശവച്ചു കർമ്മം ചെയ്യരുതെന്നാണ് ഭഗവാൻ പറയുന്നത്. വ്യക്തിയെ നിർവീര്യനാക്കാനും കർമ്മത്തോടുള്ള താൽപ്പര്യം തന്നെ കുറയാനും അതു കരണമായേക്കാം. ഫലാകാംക്ഷ ഇല്ലാതെ കർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ? അങ്ങിനെയുള്ള കർമ്മങ്ങൾക്കെന്തെങ്കിലും മഹത്വമുണ്ടോ? സാധാരണതലത്തിലും താത്വികതലത്തിലും ഈ വിഷയത്തെ ഒന്നപഗ്രഥിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം.

 റോഡിന്റെ അപ്പുറത്തെ സൈഡിൽ ബസ്സു വന്നു നിന്നു. റോഡ് മുറിച്ചു കടന്നുചെന്നു ബസ്സു പിടിക്കണം. നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാനുള്ളത് ഒന്നേയുള്ളൂ. വേഗത്തിൽ ബസ്സിനടുത്തേക്കെത്താൻ ശ്രമിക്കുക. ശ്രമിച്ചില്ലെങ്കിൽ ബസ്സു കിട്ടില്ല എന്നതുറപ്പാണ്. ബസ്സു കിട്ടുമോ എന്ന ആശങ്കയിൽ ശ്രമം നടത്താതിരിക്കയുമരുത്. ശ്രമിച്ചാലും ബസ്സു കിട്ടണം എന്നുമില്ല. കാരണം വഴിയിൽ നിങ്ങൾ കാലിടറി വീഴാം, അപകടത്തിൽപ്പെടം, നിങ്ങളെത്തുമ്പോഴേക്കും ബസ്സു വിട്ടെന്നിരിക്കാം. അതെ, ബസ്സു കിട്ടുമെന്നുള്ളത് നിങ്ങളുടെ അധികാരപരിധിയിലുള്ള കാര്യമല്ല. നിങ്ങളുടെ ശ്രമത്തിനു പുറമെ, നിങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളതല്ലാത്ത മറ്റു പല ഘടകങ്ങളും കൂടി ചേർന്നാണ് അത് നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത്. നിങ്ങൾക്കാകെ ചെയ്യാനുള്ളത് ഒന്നേയുള്ളൂ, ബസ്സു പിടിക്കാനായി ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിക്കുക. കിട്ടിയാൽ സന്തോഷിക്കാം, കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും സന്തോഷിക്കാം. കാരണം, ഇക്കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞത് നിങ്ങൾ ചെയ്തു. ആത്മാർത്ഥമായാണ് നിങ്ങൾ ശ്രമിച്ചതെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കാ ബസ്സു  കിട്ടാനാണ് ഏറെ സാധ്യത. ബസ്സു വിട്ടെങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ തീവ്രശ്രമം കണ്ടു യാത്രക്കാർ കണ്ടക്ടറോട് പറഞ്ഞു ബസ്സു നിർത്തിക്കാൻ പോലും സാധ്യതയുണ്ട്. പക്ഷെ, നിങ്ങളുടെ അധികാരത്തിലുള്ള ശ്രമം നടത്തിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഈ സാദ്ധ്യത ഒരിക്കലും തെളിഞ്ഞു വരികയുമില്ലായിരുന്നു.

വിത്തു വിതച്ചാൽ വിളവ് കിട്ടുമോ എന്നാശങ്കപ്പെട്ട് കർഷകൻ വിത്തു വിതക്കാതിരുന്നാൽ ഭൂമിയിൽ ജീവനില്ലാതാകും. ബുദ്ധിയോഗം അറിയുന്ന കർഷകൻ, ഈശ്വരാർപ്പിതമായി തന്റെ അധികാര പരിധിയിലുള്ള വിത്തു വിതക്കുകയും കൃഷി സംരക്ഷണം നടത്തുകയും ചെയ്യും. അതേ അയാൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. വിത്തു വിളഞ്ഞു ഫലമാകും എന്നാശിക്കാം. അത്രമാത്രം. ഓരോ കർഷകനും ചെയ്യുന്നതിതാണ്.


മുകളിലെ ശ്ലോകത്തിന്റെ താത്പര്യം ഇത്രേയുള്ളൂ. ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യത്തിനായി കർമ്മം ചെയ്യുക. ഫലത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാൻ പോയാൽ കർമ്മം ചെയ്യാനുള്ള കുശലതയെ തന്നെ അതു ബാധിക്കും. അങ്ങിനെ കർമ്മം ചെയ്‌താൽ ചിന്തിക്കുന്ന ഫലത്തിനനുസരിച്ചു കർമ്മം ചുരുങ്ങിപ്പോയി, ആ കർമ്മത്തിനുണ്ടാകാമായിരുന്ന ഏറ്റവും നല്ല ഫലം ഉണ്ടാകാതെ പോകാനാണ് സാദ്ധ്യത. അത് പാടില്ല. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി algebra പഠിക്കുന്നുവെന്നു ചിന്തിക്കുക. പരീക്ഷക്ക് നല്ല മാർക്ക് കിട്ടണം എന്ന ഫലത്തിൽ കണ്ണും നട്ട് പഠിക്കുമ്പോൾ, പരീക്ഷക്കാവശ്യമുള്ള തലത്തിലേക്ക് algebra പഠനം ചുരുങ്ങിപ്പോകും. പരീക്ഷയിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധത്തിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ വന്നാൽ അവൻ ആ വിഷയത്തിൽ പരാജിതനാകാൻ പോലും സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ പരീക്ഷാ ചിന്തയൊന്നുമില്ലാതെ അവൻ ആ വിഷയം ആസ്വദിച്ചു പഠിക്കുന്നുവെന്നു വിചാരിക്കുക. അങ്ങിനെ പഠിച്ചാൽ  algebra  അവന്റെ മനസ്സിൽ നിറയും. ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും അവൻ അൽജിബ്ര  മറക്കുകയില്ല എന്നു തന്നെയല്ല അതവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളിൽ ഒന്നായിത്തീരുകയും ചെയ്യും. അവനാകും algebra പരീക്ഷയിൽ എന്നും ഒന്നാമൻ; കാരണം ആ വിഷയത്തിന്റെ മർമ്മം അറിഞ്ഞാസ്വദിച്ചു പഠിച്ചുട്ടുള്ളവനാണവൻ. അവനറിയാത്തതായി ആ വിഷയത്തിലൊന്നുമില്ല. അതായത്, പരീക്ഷയെക്കുറിച്ചു (കർമ്മഫലത്തെക്കുറിച്ചു) ചിന്തിക്കാതെ  പഠിച്ചതു (കർമ്മം ചെയ്തതു) കാരണം അവൻ പരീക്ഷയിൽ ഒന്നാമനായിരിക്കുന്നു! അറിവ് നേടുക എന്ന ഉന്നത ലക്ഷ്യത്തിലേക്കായി കർമ്മം ചെയ്തപ്പോൾ അതിന്റെ ഫലവും ഗംഭീരമായിരിക്കുന്നു!  പഠനം കഴിയുമ്പോൾ കിട്ടാവുന്നതോ കിട്ടാൻ സാധ്യതയില്ലാത്തതോ ആയ ജോലിയെക്കുറിച്ചല്ല പഠിക്കുമ്പോൾ ചിന്തിക്കേണ്ടത്, പഠനത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ശരിക്കു പഠിച്ചാൽ അതിന്റെ ഫലം വഴിയേ കിട്ടിക്കോളും. കർമ്മത്തിന്റെ ഈ സവിശേഷതയെയാണ് ഗീതാകാരൻ ഉയർത്തിക്കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇതിൽ  ജാതിയും മതവും ധനികനും ദരിദ്രനും ഒന്നുമില്ല. അതൊക്കെ നമ്മുടെ അജ്ഞാനത്താലുണ്ടാകുന്ന അബദ്ധചിന്തകൾ മാത്രമാണ്. പാവം ഗീതാകാരൻ അതിനെന്തു പിഴച്ചു?

ഇനി ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റി താത്വികമായി ഒന്നു ചിന്തിച്ചു നോക്കാം. കർമ്മഫലം, നമ്മുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്തതും മറ്റു പല ഘടകങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണെന്നും കണ്ടല്ലോ? നമ്മൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പോലെയല്ലെങ്കിലും എല്ലാ കർമ്മങ്ങൾക്കും എന്തെങ്കിലും ഫലങ്ങൾ നിശ്ചയമായും ഉണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ? ഇങ്ങനെയുള്ള കർമ്മഫലങ്ങളെല്ലാം കൂടിച്ചേർന്നാണ് ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്നതു തന്നെ. നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങളെല്ലാം പ്രവർത്തിച്ചു നമ്മെ നിലനിർത്തുന്നത് എന്തെങ്കിലും ഫലം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടാണോ? മരങ്ങൾ, നാം ശ്വസിച്ചു തള്ളുന്ന കാർബൺ ഡയോക്സൈഡിനെ നമ്മുടെ ജീവൻ നിലനിൽക്കാനാവശ്യമായ ഓക്സിജനായി മാറ്റി ഭൂമിയിലേക്ക് വിടുന്നത് എന്തെങ്കിലും ഫലം പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടാണോ? അല്ല. അവയെല്ലാം അവയുടെ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. അത്രമാത്രം. പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കിയാൽ ഇങ്ങനെ ഫലം ആശിക്കാതെ ചെയ്യപ്പെടുന്ന ധാരാളം കർമ്മങ്ങൾ നമുക്കു കാണാൻ കഴിയും. അതൊക്കെയാണ് നമ്മെ ഇവിടെ നിലനിർത്തുന്നത്. ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യേതര ജീവജാലങ്ങൾക്കു നിഷ്ക്കാമകർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, ചിന്താശക്തിയുള്ള മനുഷ്യനിതു ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലേ?  അതുകൊണ്ടു വിധിച്ചിട്ടുള്ള കർമ്മം ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചെയ്യൂ എന്നാണു ഭഗവാൻ ഉപദേശിക്കുന്നത്. അത് ഈ ലോകത്തിന്റെ നിലനിനിൽപ്പിനാവശ്യമാണ്. താല്പര്യപൂർവ്വം തന്നെ കർമ്മം ചെയ്യണമെന്നു ഭഗവാൻ ഉപദേശിക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

ബുദ്ധിയോഗ (കർമ്മയോഗം) ത്തിന്റെ ചർച്ചയിലാണ് ഈ ശ്ലോകം വരുന്നതെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. ഈ ശ്ലോകത്തിനു മുൻപിലെ ചില ശ്ലോകങ്ങളിൽ കർമ്മയോഗത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളും ഇതിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നുമുണ്ട്. മതപരമായ നരകാദിഭയചിന്തകളും യുദ്ധം ജയിക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയുമാണ് അർജ്ജുനനെ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ വിമുഖനാക്കുന്നതെന്നു കൃഷ്ണനറിയാം. അർജ്ജുനാ, രാജ്യരക്ഷക്കാണ് നിനക്കധികാരമുള്ളത്. അതു മറന്നുകൊണ്ടു നീ, നിന്റെ അധികാരപരിധിയിലല്ലാത്ത (നിയന്ത്രണത്തിലല്ലാത്ത) യുദ്ധഫലത്തെയോർത്തു ദുഖിച്ചു യുദ്ധം ചെയ്യാതിരിക്കുന്നത് എത്ര മൂഢത്വമാണ്? നീയെന്നല്ല, മനുഷ്യരാരും ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടില്ല. ബാധ്യസ്ഥമായ കർമ്മം ആത്മാർത്ഥതയോടു കൂടി ചെയ്യുക മാത്രമാണ് ഒരുവനു ചെയ്യാൻ കഴിയുക.  കർമ്മമാണ് ആനന്ദം നൽകുന്നത്, കർമ്മഫലമല്ല. കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലുള്ള ആത്മാർത്ഥതക്കനുസരിച്ചാവും കർമ്മഫലവും ഉണ്ടാകുന്നതെന്നും ഈ ശ്ലോകത്തിൽ നിന്നും നമുക്കു വായിച്ചെടുക്കാം.

Friday, March 3, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 17)

കഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തിൽ 2: 42 മുതൽ 2: 44 വരെയുള്ള ശ്ലോകങ്ങളാണ് പഠിച്ചത്. ഈ മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളുടെയും അതിനു മുൻപിലെ കർമ്മയോഗത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന മറ്റു ശ്ലോകങ്ങളുടെയും ആത്യന്തികമായ താത്പര്യം ഇതാണ്; ഫലേച്ഛ കൂടാതെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മം മഹത്തരമാണ്. അതിനായിട്ടാണ് മനുഷ്യർ ശ്രമിക്കേണ്ടത്. ഭാഗ്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന പലവിധ പ്രലോഭനങ്ങൾ ചുറ്റിലുമുണ്ടാകും. ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം ലക്ഷ്യമാക്കുന്നവർ ഈ പ്രലോഭനങ്ങളിലൊന്നും ചെന്നു വീണ് ജീവിതം നരകസമാനമാക്കരുത്. സ്വാർത്ഥമോഹപ്രേരിതമായ കർമ്മം ആത്മസംതൃപ്തി നൽകില്ല, ആത്മസംഘർഷമേ നൽകൂ. ഒന്നും തന്നെ വെറുതെ കിട്ടില്ല. അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടെയുള്ള കർമ്മമാണാവശ്യം. ഈശ്വരാർപ്പിതമായ നിഷ്ക്കാമകർമ്മമാണ്‌ ആനന്ദത്തിന്റെ ആണിക്കല്ല്.

ഇനി ചിന്തിക്കാം, ഈ ഭഗവത്‌ ഗീതാ സന്ദേശം വച്ചു നോക്കിയാൽ നമ്മുടെ അദ്ധ്യാത്മികനിലവാരം എന്താണ് ? ഭഗവത് ഗീത എഴുതിയ കാലഘട്ടത്തിലെ സമൂഹത്തിന്റെ അപഥസഞ്ചാരങ്ങളെയാണ് മുകളിൽ പരാമർശിച്ച മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളിലും ഗീതാകാരൻ വിമർശിക്കുന്നതെങ്കിലും, മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥതക്കും അതൊക്കെ നേടിയെടുക്കാൻ ഈശ്വരനെ കൂട്ടുപിടിക്കാം എന്നുമുള്ള വ്യാമോഹത്തിനും ഇന്നും കുറവൊട്ടും വന്നിട്ടില്ല. നമ്മുടെ ആരാധനാസമ്പ്രദായങ്ങളിലത്രയും നിഴലിക്കുന്നത് സ്വാർത്ഥതയാണ്. പ്രാർത്ഥനകളും വഴിപാടുകളും എല്ലാം തന്നെ സ്വാർത്ഥലാഭങ്ങൾ നേടാൻ വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ഗീത കാണിച്ചു തന്ന വഴിയിലൂടെയാണോ നാം നടക്കുന്നത്? സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങളോടെയല്ലാതെ, ഇത്രയെങ്കിലും സുഖത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം കിട്ടിയതിന് ഭഗവാനു നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു പൂജകളും വഴിപാടുകളും ദാനങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യാൻ നമുക്കാവുന്നുണ്ടോ? അതാണ് ലളിതമായിപ്പറഞ്ഞാൽ ഭഗവത് ഗീത പറയുന്ന കർമ്മയോഗം. ഭഗവത് ഗീതയാണ് നമ്മുടെ പ്രമാണഗ്രന്ഥമെങ്കിൽ നാം നമ്മുടെ കർമ്മങ്ങളുടെയും പ്രാർത്ഥനകളുടെയും ചിന്തകളുടെയും ശൈലി തന്നെ മാറ്റേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും അകന്നുമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നമ്മൾ പ്രകൃതിയിലേക്ക് കൂടുതലായി അടുക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇനി വരുന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ ഇതേക്കുറിച്ചൊക്കെ ഗീത വിശദമാക്കുന്നുതു നമ്മൾ പഠിക്കും.      

ശരി, നമുക്കിനി അടുത്ത ശ്ലോകത്തിലേക്കു കടക്കാം.

ത്രൈഗുണ്യ വിഷയാ വേദാ: നിസ്‌ത്രൈഗുന്യോ ഭവാർജ്ജുനാ
നിർദ്വാന്തോ നിത്യസത്വസ്ഥ: നിർയോഗക്ഷേമ ആത്മവാൻ (ശ്ലോകം 2:45)

(വേദങ്ങൾ ത്രിഗുണാത്മകങ്ങളാണ്. നീ ത്രിഗുണാതീതനും ദ്വാന്ദരഹിതനും സത്യനിഷ്ഠനും യോഗക്ഷേമങ്ങൾ ഗണിക്കാത്തവനും ആത്മനിഷ്ഠനുമായിത്തീരുക)


നശ്വരമായ ഈ പ്രപഞ്ചവും മനസ്സും ബുദ്ധിയുമെല്ലാം തന്നെ സത്വരജസ്തമോഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായതാണെന്നു മുൻപു നമ്മൾ പഠിച്ചതാണ്. തമോഗുണം മാന്ദ്യത്തെയും ചിന്തയില്ലായ്മയെയും രജോഗുണം ആസക്തിയെയും ചുറുചുറുക്കിനെയും സത്വഗുണം അനാസക്തിയെയും ശാന്തിയെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. എല്ലാവരിലും ഈ മൂന്നുഗുണങ്ങളും ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളോടെ സമ്മേളിക്കുന്നു. വേദങ്ങളിൽ (വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ എന്ന് വിവക്ഷ) പറയുന്ന വിധികളെല്ലാം തന്നെ ഈ ത്രിഗുണാത്മികമായ ഭൗതികവിഷയങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനാഗ്രഹിക്കുന്നവർ വേദങ്ങളുടെ ഈ ത്രിഗുണാത്മകമായ തലം കടന്ന് ഇതിനപ്പുറമുള്ള (trans-satvic state) ആത്മതലത്തിൽ എത്തിച്ചേരേണ്ടതുണ്ട്. ആത്മീയതലത്തിൽ ഉയരണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നവർ വേദങ്ങൾ വിധിക്കുന്ന ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലും അതുകൊണ്ടുണ്ടാകും എന്നു ചിന്തിക്കുന്ന ഗുണദോഷഫലങ്ങളിലൊന്നുമല്ല  ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്; ആത്മജ്ഞാനപരമായ വേദാന്തത്തിലായിരിക്കണം എന്നു സാരം. പാർത്ഥാ, നീ അതിനായി ശ്രമിക്കൂ എന്നാണു കൃഷ്ണൻ പറയുന്നത്. ആത്മജ്ഞാനിക്കുണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഗുണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നാണ് ഭഗവാൻ അർജ്ജുനനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. ആത്മജ്ഞാനി, സത്യനിഷ്ഠനും ആത്മനിഷ്ഠനും വിപരീതഭാവങ്ങളെ സമമായി കാണുന്നവനും യോഗക്ഷേമങ്ങളിൽ താത്പര്യമില്ലാത്തവനും ആകണം.  ഈ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചൊക്കെ മുൻപു നമ്മൾ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്. കൈവശമില്ലാത്തതിനെ സമ്പാദിക്കുന്നതു യോഗം. കൈവശമുള്ളതിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതു ക്ഷേമം. അപ്പോൾ യോഗക്ഷേമം എന്നാൽ  acquisition & preservation എന്നർത്ഥം. ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഇവ രണ്ടിലും അതിരുകടന്ന ആഗ്രഹം വച്ചു പുലർത്തരുതത്രെ.

യാവാനർത്ഥ  ഉദപാനേ  സര്വത: സംപ്ലൂതോദകേ
താവാൻ സർവേഷു വേദേഷു ബ്രാഹ്മണസ്യ വിജാനത: (ശ്ലോകം 2:46)

(എല്ലായിടവും വെള്ളം നിറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ  കിണറുകൊണ്ട് എന്തു പ്രയോജനമുണ്ടാകുമോ അത്രക്ക് പ്രയോജനമേ ജ്ഞാനിയായ ബ്രാഹ്മണന് വേദങ്ങളെല്ലാം കൊണ്ടും ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ)  

കിണർ കുഴിക്കുന്നത് വെള്ളമെടുക്കാനാണ്. വെള്ളപ്പൊക്കം വന്നെല്ലായിടവും വെള്ളം നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കിണറുകൊണ്ടെന്തു പ്രയോജനം? ഇതുപോലെയാണ് ബ്രഹ്മജ്ഞാനിക്ക് വേദങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള പ്രയോജനവും. വെള്ളത്തിനായി കിണറു കുഴിക്കണം എന്നപോലെ ജ്ഞാനമുണ്ടാകാനായി വേദങ്ങൾ  പഠിക്കണം. വേദങ്ങളെ ശരിയാംവണ്ണം പഠിച്ചു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനം നേടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വേദങ്ങളെക്കൊണ്ട് യാതൊരു പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകാനില്ല തന്നെ. വിദ്യ പഠിക്കുന്നതിനാണ് ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ആവശ്യം വരുന്നത്. വിദ്യ ശരിക്കും പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആ ഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കൊണ്ടു പഠിച്ചവനു യാതൊരു പ്രയോജനവും ഇല്ല തന്നെ. കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ എഞ്ചുവടി ഉപയോഗിച്ച് ഗുണനവും ഹരണവുമൊക്കെ പഠിക്കും. പക്ഷേ ബിരുദമെടുത്തയാളിന് എഞ്ചുവടിയുടെ ആവശ്യമുണ്ടോ?

ഇവിടെ ഇതു പറയുന്നതിന്റെ സാംഗത്യമെന്താണ്? ത്രിഗുണാത്മകമായ, അതായത് ഭൗതികതലത്തിലുള്ള, വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് വേദങ്ങൾ പറയുന്നതെന്നും അവിടം വിട്ട് അതിനു മുകളിലുള്ള ആത്മീയതലത്തിലേക്കാണ് അർജ്ജുനൻ പോകേണ്ടതെന്നുമാണല്ലോ കഴിഞ്ഞ ശ്ലോകത്തിൽ പറഞ്ഞത്. വേദങ്ങളും ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളും പറയുന്നതൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു നരകാദിഭയങ്ങളും പേറി, വിഷാദചിത്തനായി, ബാധ്യസ്ഥമായ കർമ്മം ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്ന അർജ്ജുനനോടാണ് കൃഷ്ണൻ ഇപ്പറയുന്നതെന്നോർക്കണം. വികാരതലത്തിൽ നിൽക്കുന്നവരെയാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള ഭയാശങ്കകൾ അലട്ടുന്നത്. ആത്മീയതലത്തിൽ സമബുദ്ധിയോടെ നിലകൊണ്ടാൽ ഇമ്മാതിരി ചിന്തകൾക്ക് മനസ്സിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല. പാർത്ഥാ, ആത്മജ്ഞാനമെന്ന സമുദ്രം നിന്നിലാകെ നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വേദങ്ങളിൽ നിന്നും നീയാർജ്ജിച്ച അറിവുകളാകുന്ന കിണറ്റുവെള്ളവും അതു നിന്നിലുളവാക്കുന്ന വിഷാദചിന്തകളും അപ്രസക്തമായിക്കൊള്ളും. നിന്നിലെ ബോധത്തെ, ആത്മീയതയെയാണ്‌ ഉണർത്തേണ്ടത്; അതു സംഭവിച്ചാൽ നിന്നെ കർമ്മവിമുഖനാക്കുന്ന ഇവ്വിധ ചിന്തകളെല്ലാം താനേ അടങ്ങിക്കൊള്ളും.

(കമ്പ്യൂട്ടറിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്ന ശ്ലോകങ്ങളിൽ അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്‌. നല്ലൊരു ഗീതാഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നും അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാതെ ശ്ലോകങ്ങളെ പഠിക്കണം എന്നഭ്യർഥിക്കുന്നു)  

Saturday, February 25, 2017

സുദർശനം - ഭഗവത് ഗീതാ പഠനം - അദ്ധ്യായം രണ്ട് - സാംഖ്യയോഗം (ഭാഗം 16)

കഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തിൽ തുടങ്ങിവച്ച ശ്ലോകത്തെ വിശദമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഇന്നു ശ്രമിക്കാം.

യാമിമാം പുഷ്പ്പിതാം വാചം പ്രവദന്ത്യ വിപശ്ചിതഃ
വേദവാദരതാഃ പാർത്ഥ  നാന്യദസ്തീതി വാദിനഃ                   (2 : 42)
കാമാത്മാനഃ സ്വർഗ്ഗപരാ ജന്മകർമ്മഫലപ്രദാം
ക്രിയാവിേശഷബഹുലാം ഭോഗൈശ്വര്യഗതിം പ്രതി        (2 : 43) 
ഭോഗൈശ്വര്യപ്രസക്താനാം തയാപഹൃത ചേതസാം
വ്യാവസായാത്മികാ ബുദ്ധി: സമാധൗ ന വിധീയേതേ       (2 : 44)  

(പാർത്ഥാ, വേദത്തിൽ പറയുന്ന കോമള പദങ്ങളിൽ (flowery language ) തത്പരന്മാരും അതിൽ കവിഞ്ഞു മറ്റൊന്നുമില്ല എന്ന് വാദിക്കുന്നവരും ഭോഗചിത്തരും സ്വർഗ്ഗം കാംഷിക്കുന്നവരുമായവർക്കു പുനർജന്മമാകുന്ന കർമ്മഫലത്തെ കൊടുക്കുന്നതും സുഖാനുഭവത്തെയും ഐശ്വര്യത്തേയും ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ളതുമായ അനേകം സകാമകർമ്മങ്ങളെ പ്രദിപാദിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ട് മനസ്സ് അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കയാൽ സമാധിയിൽ നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള ബുദ്ധി സംഭവിക്കുന്നില്ല).

ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ വെളിച്ചം വീശുന്നത് ഭഗവത് ഗീത എഴുതപ്പെട്ട കാലത്തെ സാമൂഹിക  വ്യവസ്ഥിതിയിലേക്കാണ്. വേദങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്രമാണമാക്കിയുള്ള മതം മാത്രമായിരുന്നു അന്നു ഭാരതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. വേദങ്ങൾക്കു കർമ്മകാണ്ഡം (ritualistic ceremonies), ഉപാസനാകാണ്ഡം (devotional section), ജ്ഞാനകാണ്ഡം (knowledge section) എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളുണ്ടെന്നും ഈ ഭാഗങ്ങൾ പ്രതിപാദിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെന്തൊക്കെയാണെന്നും ഇതൊക്കെ ഭഗവത് ഗീതയുടെ പശ്ചാത്തലമാകുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്നും മറ്റുമുള്ള പൊതുവായ കാര്യങ്ങൾ ഈ ലേഖനപരമ്പരയുടെ ആമുഖത്തിൽ (ഭാഗം 2 & 3) വിശദീകരിച്ചിരുന്നു. പലതരത്തിലുള്ള ഭൗതികസുഖഭോഗങ്ങൾ നേടാനും സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി വരെ ലഭിക്കാനും വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട യജ്ഞാദികർമ്മങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്ന വേദഭാഗമാണ് കർമ്മകാണ്ഡം. വേദപ്രമാണങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ രചിച്ചു, സമൂഹത്തിൽ ചാതുർവർണ്യം നടപ്പിലാക്കി, വേദങ്ങൾ പഠിക്കാനും പ്രയോഗിക്കാനുമുള്ള അർഹത വൈദികമതത്തിലുള്ളവർക്കു മാത്രമായി നീക്കിവയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. അങ്ങിനെ വേദാധികാരികളായിത്തീർന്ന വൈദിക ബ്രാഹ്മണർ, വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറയുന്ന സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിയുൾപ്പെടെയുള്ള സുഖഫലങ്ങളിൽ കണ്ണും നട്ട് യാഗങ്ങളിലും ഹോമങ്ങളിലും യജ്ഞങ്ങളിലും മുഴുകിക്കഴിഞ്ഞതിനെയാണ് ഗീതാകാരൻ ശ്ലോകം 42-45ൽ പരിഹസിക്കുന്നത്. വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിലെ പ്രസ്താവങ്ങൾ അർത്ഥരഹിതമായ കോമളപദാവലികൾ മാത്രമാണെന്നും അതൊക്കെ വിശ്വസിച്ചു കർമ്മം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നവർ മൂഢസ്വർഗ്ഗത്തിലാണു ജീവിക്കുന്നതെന്നും അവർക്കു അതൊന്നും തന്നെ കിട്ടുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, സ്വാർത്ഥപരമായ വിഷയങ്ങളിൽ മാത്രം മനസ്സു വ്യാപാരിക്കയാൽ ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനു അനുപേക്ഷണീയമായ ഏകാഗ്രത മനസ്സിന് ലഭിക്കാതെ ഈശ്വരനിൽ നിന്നും അവർ അകന്നു പോകുന്നു എന്നുമാണ് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഒരുവന്റെ ജന്മത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ടതയല്ല, മറിച്ചു കർമ്മത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ് അവനെ ഈശ്വരനിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുകയോ ഈശ്വരനിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയോ ചെയ്യുന്നതെന്നർത്ഥം. ഈശ്വരനോട് ഏറ്റവും അടുത്തു നിൽക്കുന്നവർ എന്നു സാധാരണ ജനം അന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്നവർ അവരുടെ തെറ്റായ കർമ്മങ്ങളാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈശ്വരനിൽ നിന്നും വളരെ അകന്നു നിൽക്കുന്നവരാണെന്നാണ് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. വ്യാസമഹർഷിയെപ്പോലെ സമത്വവാദിയായ ഒരു സന്യാസിവര്യൻ ഇങ്ങനെ പറയണമെങ്കിൽ അക്കാലത്തെ പുരോഹിതമതത്തിന്റെ സ്ഥിതി എന്തായിരിക്കാമെന്നു നമുക്കൂഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.

ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളെ പ്രമാണമാക്കിയ പുരോഹിതമതം സമൂഹത്തിൽ തിന്മയുടെ വിളയാട്ടം നടത്തി, ഹൈന്ദവദർശനങ്ങൾക്ക് വലിയ ആഘാതം ഏൽപ്പിച്ച കാലത്തിനു ശേഷം നാസ്തികമതങ്ങളായ ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും ഉണ്ടായി ഭാരതത്തിലുടനീളം പ്രചരിച്ചു നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞാണ്‌ മഹാഭാരതവും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഭഗവത് ഗീതയും രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതെന്നത് ചരിത്രമാണ് (ആമുഖം 2 & 3). സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാനുള്ള യജ്ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ നരഹത്യയടക്കം നടത്തി, ഹിംസ സാമൂഹിക സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി, അധികാരിവർഗ്ഗം സാധാരണ ജനങ്ങളെ ദ്രോഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അക്കാലം സമൂഹത്തിൽ സൃഷ്ട്ടിച്ച അശാന്തിയും അതുമൂലം  സനാതനധർമ്മത്തിനു വന്നു പിണഞ്ഞ അപകീർത്തിയും ഇതൊക്കെ കാരണം സാധാരണ ജനങ്ങൾ നാസ്തികമതങ്ങളുടെ പിറകെ പോയി സമൂഹത്തിൽ ഈശ്വരചിന്ത കുറഞ്ഞതുമെല്ലാം വ്യാസമുനിയെപ്പോലെ സാത്വികരായ മനുഷ്യരിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വ്യഥയും അമർഷവും എല്ലാം പ്രതിഫലിക്കുന്നതാണ് മുകളിൽ ഉദ്ധരിച്ച മൂന്നു ഗീതാശ്ലോകങ്ങളും. ഇന്ദ്രിയാരാമന്മാരായ മനുഷ്യരെ ഈശ്വരോന്മുഖമാക്കി നിർത്തി, ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനർഹരാക്കാ- നുള്ള ബൃഹത് പദ്ധതിയാണ് വേദങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കമെന്നും അതിനാൽ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാനായിട്ടുള്ളതെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കർമ്മകാണ്ഡമടക്കമുള്ള എല്ലാ വേദഭാഗങ്ങളും ആ ഒരേലക്ഷ്യത്തിലേക്കു മനുഷ്യനെ നയിക്കാനായുള്ള വിവിധതലങ്ങളെയാണ് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതെന്നും അഭിജ്ഞർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങിനെ ചിന്തിച്ചാൽ ഗീതാകാരൻ വിമർശിക്കുന്നത് വേദങ്ങളെയല്ല, സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാമെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിൽ വേദങ്ങളെ  തെറ്റായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന വൈദികസമൂഹത്തിനെയാണ്. ഇവിടെ ഒരു ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്; സ്വാർത്ഥരഹിതമായ കർമ്മത്തെ അനുഷ്ഠിക്കുവാനാണു വേദങ്ങൾ ഉപദേശിക്കുന്നതെങ്കിൽ, പിന്നെയെന്തിനാണ് ' ഇതു ചെയ്താൽ അതു കിട്ടും' എന്ന മട്ടിലുള്ള പ്രലോഭനത്തിന്റെ ഭാഷ വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിനു ശ്രീ. ഭൂമാനന്ദ സ്വാമികൾ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഒരുത്തരം ഞാൻ മുൻപിവിടെ എഴുതിയിട്ടുള്ളത് ഈ ലേഖനത്തിനു താഴെ എടുത്തെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. താൽപ്പര്യമുള്ളവർക്കതു വായിക്കാം. 


കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളായി നമ്മൾ ചർച്ചചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു ബുദ്ധിയോഗ (കർമ്മയോഗം) മാണല്ലോ? കർമ്മയോഗത്തിനും ഇപ്പോൾ നാം ചർച്ച ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങൾക്കുമുള്ള ബന്ധമെന്താണ്? ഫലേച്ഛ കൂടാതെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ മനുഷ്യരെ കർമ്മബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തരാക്കി ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനു പ്രാപ്തരാക്കും എന്നും ഇങ്ങനെയുള്ള നിഷ്ക്കാമകർമ്മം ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിപൂർവ്വകമായി ചിന്തിക്കേതുണ്ട് (intellectual discrimination) എന്നും നമ്മൾ കഴിഞ്ഞ ചില ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും  മനസ്സിലാക്കിയാണ്. അതേ തുടർന്നുവരുന്ന ഈ മൂന്ന് ശ്ലോകങ്ങളെയും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭഗവാന്റെ കർമ്മയോഗ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തന്നെ നാം മനസ്സിലാക്കണം. സ്വാർത്ഥപരമായ കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സിന്റെ ഏകാഗ്രത നശിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നും നേരത്തെ തന്നെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതാണ് (ശ്ലോകം 2:43). വേദത്തിന്റെ കർമ്മകാണ്ഡത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു പ്രകാരം സുഖദായകങ്ങളായ ഫലങ്ങൾക്കായി യജ്ഞം ചെയ്യുമ്പോൾ അത് മനോതലത്തിലുള്ള സ്വാർത്ഥകർമ്മം മാത്രമാകുകയാണ്. കർമ്മയോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസിദ്ധാന്തപ്രകാരം സ്വാർത്ഥകർമ്മങ്ങൾ മോക്ഷപ്രാപ്തിക്കു വിരുദ്ധവും പുനർജന്മത്തിനു കാരണവുമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ നിസ്വാർത്ഥമായി, യജ്ഞഭാവത്തിൽ കർമ്മം ചെയ്തു മോക്ഷത്തിന് യോഗ്യനാകേണ്ടവർ  സ്വാർത്ഥമോഹത്തോടെ യജ്ഞകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത് ജനിമരണങ്ങളാണ് (പുനർജ്ജന്മം) സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടുന്നത്. ജനിമരണങ്ങൾ എന്നാൽ പാപനാരകങ്ങളിലേക്കുള്ള വഴിയാണെന്ന് നേരത്തെ തന്നെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. യജ്ഞഭാവത്തിൽ കർമ്മം ചെയ്യുക എന്നു പറഞ്ഞാൽ തന്നെ സ്വാർത്ഥരഹിതമായി കർമ്മം ചെയ്യുക എന്നാണ് അർത്ഥം എന്നിരിക്കെ യജ്ഞങ്ങളെത്തന്നെ സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നു പറയുന്നതിലെ വിരോധാഭാസം എത്ര കഷ്ടമാണ്? നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഒരു കാലത്തു നടന്നിരുന്നത് അതായിരുന്നു.

മേലുദ്ധരിച്ച മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും ഭഗവത് ഗീത, അത് രചിക്കപ്പെട്ടതിനും അതിനു മുൻപേയുമുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളിലെ ഭാരതീയ സമൂഹത്തിനു നേരെ പിടിക്കുന്ന ഒരു കണ്ണാടിയാണെന്നു കാണാം. ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തിൽ പ്രകടമായിക്കണ്ട ബോധരാഹിത്യത്തെയും തിന്മകളെയും നിശിതമായി വിമർശിക്കുന്നതിൽ ഗീതാകാരൻ തെല്ലും മടി കാണിച്ചിട്ടില്ല എന്നു കാണിക്കുന്നതാണ് മേലുദ്ധരിച്ച മൂന്നു ശ്ലോകങ്ങളും. എന്നാൽ ഗീതയുടെ ഈ സാമൂഹിക വിമർശനങ്ങളെയും അതിൽ നിഴലിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയെയും അവയർഹിക്കുന്ന തരത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചു ജനങ്ങളിൽ എത്തിക്കുന്നതിൽ ഗീതാവ്യാഖ്യാതാക്കളിൽ പലരും വേണ്ടത്ര ശുഷ്ക്കാന്തി കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന സംശയമാണ് പല ഗീതാവ്യാഖ്യാനങ്ങളും വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്കു തോന്നിയത്. ആത്മ (ഭക്തി) വിഷയങ്ങൾക്കു പ്രാധാന്യം കൊടുത്തു, ഭക്തിയുടേതു മാത്രമായ ഒരു പരിവേഷം ഗീതക്കു ചാർത്തി നൽകാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ ഇതിനൊക്കെ ചേരാത്തതെന്നവർക്കു തോന്നിയ ഗീതാവിഷയങ്ങളെ അവർ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചതാകാം. ഇതു ഗീതയുടെ സമഗ്രസ്വഭാവത്തിനു ദോഷം വരുത്തുവാനും ഗീതക്കെതിരെ പല അനാവശ്യ ആരോപണങ്ങളും ഉയർന്നുവരുവാനും അവയെ ഫലവത്തായി പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കാനും കാരണമാക്കിയിട്ടുണ്ടോ എന്നുപോലും എനിക്കു തോന്നിപ്പോയി. ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റി "ഭഗവത് ഗീതാ സ്വാദ്ധ്യായം" എന്ന തന്റെ കൃതിയിൽ പണ്ഡിതാഗ്രേസരനായ ഗുരു നിത്യചൈതന്യയതി എഴുതിയിട്ടുള്ള വാക്കുകൾ വളരെ പ്രസക്തവും ചിന്തനീയവുമാണ്. അതിൽ നിന്നും ഏതാനും ചില വരികൾ താഴെക്കുറിക്കുന്നു.

"ഭാരതത്തിലെ ദാർശനികചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം വേദത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന ഈ പരാമർശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. പൗരോഹിത്യവും രാജകീയവാഴ്ചയും അന്യോന്യം കൈകോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ജനതയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന പ്രവണത ലോകത്തെവിടെയും നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നുപോന്നിരുന്നതായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സ്വാർത്ഥമതികളായ പുരോഹിതവർഗ്ഗം വേദത്തെയും അവരുടെ ചൂഷണത്തിന്റെ മുഖ്യോപായമായി ഒരു കാലത്തു ഉപയോഗിച്ചു  വന്നിരുന്നു........ശ്രേയസ്സിനെയും പ്രേയസ്സിനെയും ഒരുപോലെ കണ്ടുകൊണ്ട് നിസ്രേയസ്സിലേക്ക് ഉയരുവാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഋഷിപ്രോക്തമായ ഗീതോപദേശം കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുകയോ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് നല്ല പ്രവണതയല്ല. ജീവിതലക്ഷ്യമായ മോക്ഷത്തെ മാറ്റിവച്ചുകൊണ്ട് ഭോഗൈശ്വര്യങ്ങൾ കർമ്മഫലമായി സിദ്ധിക്കും എന്ന് കരുതി സങ്കീർണ്ണമായ യാഗാദികർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നവരെയും ഗീത സത്യസരണിയിൽ നിന്നു വ്യഭിചരിക്കുന്നവരായി എണ്ണിയിരിക്കുന്നു".

"വൈദികതയുടെ മുഖം മൂടിവച്ച് ആര്യന്മാരെന്ന് അഭിമാനംപൂണ്ടു നടക്കുന്ന പല വ്യാഖ്യാതാക്കൾക്കും ഗീതയുടെ ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത സത്യാവബോധം വളരെ അസൗകര്യമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ പുഷ്പ്പിതമായ വാക്കുകൾ പറയുന്നവരായി എടുത്തുകാട്ടിയിരിക്കുന്നവരുടെ പട്ടികയിൽ അവരെയും പെടുത്താം. ആധുനികഭാരതത്തിലെ സർവഭൗമന്മാരെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ചില മഹാന്മാർ പോലും ഗീതയുടെ ഈ മനോഭാവം കാണാത്തമട്ടു നടിക്കുന്നതിനു ഒരുദാഹരണമാണ് ഡോ. രാധാകൃഷ്ണന്റെ ഭഗവത് ഗീതാ വ്യാഖ്യാനം".

ആര്യന്മാരായ വ്യാഖ്യാതാക്കൾ മാത്രമല്ല, അനാര്യന്മാരായ പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും ഇക്കൂട്ടരിൽപ്പെടും എന്നു കൂടി ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർക്കട്ടെ.

****************************************************************************************************
ടീവീയിലെ സത്സംഗത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഭൂമാനന്ദസ്വാമി പറഞ്ഞു. ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞു പാലുകുടിക്കാൻ മടി കാണിക്കുമ്പോൾ ഹേമമാലിനിയുടെ ഫോട്ടോയുള്ള കലണ്ടർ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു അമ്മ ചോദിക്കും ' മോളേ, ആ ചേച്ചിയുടെ സൗന്ദര്യം കണ്ടോ? മുടി കണ്ടോ? ഇതൊക്കെ എന്റെ മോൾക്കും വേണ്ടേ? വേണം എന്ന് കുഞ്ഞു പറയും. അപ്പൊ അമ്മ, "എങ്കിലീ പാല് മുഴുവൻ മക്കള് കുടിച്ചേ'. ഹേമമാലിനിയാകാൻ കൊതിച്ചു കുഞ്ഞു ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിലും ആ പാലെല്ലാം കുടിക്കും. ഇതുപോലെ ഇന്ദ്രിയ വിഷയങ്ങളിൽ മാത്രം അഭിരമിച്ചു ജീവിക്കുന്ന, സംസ്കാരരഹിതനായ മനുഷ്യനെ ആത്മീയ വിഷയത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു സംസ്കാരം മാറ്റിയെടുക്കാനുള്ള പദ്ധതിയുടെ ആദ്യപടി മാത്രമാണ് വേദത്തിലെ കർമ്മകാണ്ഡപരിപാടികൾ. ഹേമമാലിനിയുടെ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു കുഞ്ഞിനെ പാലുകുടിപ്പിക്കുന്നപോലെ, അതു ചെയ്താൽ ഇതു കിട്ടും എന്നൊക്കെയുള്ള വേദഭാഗം കാണിച്ചും പരിശീലിപ്പിച്ചും ഒരുവനെ ആത്മവിഷയത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കയാണ്. അതായത് ആത്മീയ വിഷയത്തിന്റെ primary school level ആണ് വേദത്തിലെ കർമ്മകാണ്ഡം എന്നർത്ഥം. ഹേമമാലിനിയുടെ മുടിയുണ്ടാകാനായി പാലു കുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണ് ഭോഗൈശ്വര്യങ്ങൾക്കും സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്കുമായി കർമ്മകാണ്ഡത്തിന്റെ പിറകെ പോകുന്നവരുടെയും കഥ.

*****************************************************************************