Thursday, November 28, 2013

മന്ദം മന്ദമാക്ക ബാഹുകാ - നളചരിതം മുന്നാം ദിവസം







പ്രശസ്ത കഥകളി ഗായകൻ ശ്രീ. തിരുവല്ലാ ഗോപിക്കുട്ടൻ നായർ പാടിയ നളചരിതം മൂന്നാം ദിവസത്തിലെ ഋതുപർണ്ണന്റെ 'മന്ദം മന്ദമാക്ക ബാഹുക' എന്ന പദമാണ്‌  താഴെയുള്ള ലിങ്കിൽ കൊടുത്തിട്ടുള്ളത്‌. 
ഈ പദം മേളത്തോടെ പാടി റെക്കോർഡ്‌ ചെയ്യണം എന്നാണ് ശ്രീ. ഗോപിക്കുട്ടൻ ആശാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. അതിനുള്ള ഒരു സാഹചര്യം അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ചില്ല. പിന്നെ എന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരം ഒന്ന് പാടി കിട്ടിയതാണ് താഴെക്കാണുന്ന ലിങ്കിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. 

മേളത്തോടെ പാടിക്കിട്ടുമ്പോൾ അത് കഥകളിപദം.കോം അപ്ലോഡ് ചെയ്യുന്നതാണ്.  

മന്ദം മന്ദമാക്ക ബാഹുകാ - നളചരിതം മുന്നാം ദിവസം'
രാഗം: വേകട
താളം: അടന്ത (മുറിയടന്ത)


Please click the link below and play the soundcloud file. 




https://soundcloud.com/evoor-mohandas/mandam-mandamakka-bahuka

Saturday, November 23, 2013

'ഹേമാമോദസമാ' - നളചരിതം ആട്ടക്കഥാ ലേഖനങ്ങൾ

ഞാൻ നളചരിതം ആട്ടക്കഥയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി www.kathakali.info യിൽ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന 'ഹേമാമോദസമാ' എന്ന ലേഖന പരമ്പരയുടെ എല്ലാ ലക്കങ്ങളും താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ലിങ്കിൽ കിട്ടുന്നതാണ്.



http://www.kathakali.info/ml/article/%E0%B4%B9%E0%B5%87%E0%B4%AE%E0%B4%BE%E0%B4%AE%E0%B5%8B%E0%B4%A6%E0%B4%B8%E0%B4%AE%E0%B4%BE

Friday, November 15, 2013

ദേവായനം (ഭക്തി ഗാനങ്ങൾ)

ഞാൻ ഗാനരചന നിർവഹിച്ചു പുറത്തിറക്കിയ 'ദേവായനം' എന്ന  ഭക്തിഗാന ഓഡിയോ സി.ഡി. യിലെ എല്ലാ ഗാനങ്ങളും സംഗീത പ്രേമികൾക്കായി സാദരം ഇവിടെ സമർപ്പിക്കുന്നു. 



01 Track 1 Madhu Balakrishnan

02 Track 2 Sankaran Nampoothiri

03 Tack3 Thulasi Jayan

04 Track 4 Madhu Balakrishnan

05 Track 5 Girija Adiyodi

06 Track 6 Sankaran Nampoothiri

07 Track 7 Adarsh Mohan

08 Track 8 Girija Adiyodi

09 Track 9 Mohandas

അയ്യപ്പദർശനത്തിന്റെ അകപ്പൊരുൾ


കാനനാന്തർഭാഗത്ത്  നിലകൊള്ളുന്ന താരതമ്യേന ചെറിയ ഒരു ക്ഷേത്രമാണ് ശബരിമല ക്ഷേത്രം. ഇവിടുത്തെ പ്രധാന ദേവൻ ശ്രീ അയ്യപ്പനും. ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരന്മാരെപ്പോലെയോ ഭഗവതിയെപ്പോലെയോ പുരാണേതിഹാസങ്ങളിൽ വർണ്ണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു ദേവസങ്കല്പ്പമല്ല ശ്രീ അയ്യപ്പൻ. പക്ഷെ ശബരിമല ക്ഷേത്രവും അയ്യപ്പദേവനും ഇന്നു വിശ്വം മുഴുവൻ അറിയപ്പെടുകയും ആരാധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. എത്തിപ്പെടാൻ കഷ്ട്ടങ്ങൾ ഏറെയാണെങ്കിലും ശബരിമലദർശനത്തിനു വരുന്ന അയ്യപ്പഭക്തന്മാരുടെ എണ്ണം വർഷം തോറും സീമാതീതമായി വർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിലും പുതിയ പുതിയ അയ്യപ്പക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉയർന്നു വരുന്നു. എന്തായിരിക്കാം ഇതിനു കാരണം? എന്താണ് അയ്യപ്പദേവനും ശബരിമല ദർശനത്തിനും ഉള്ള പ്രത്യേകത? വിശ്വാസത്തിനും ഐതിഹ്യങ്ങൾക്കും ഉപരിയായി ആത്മീയവും യുക്തിപരവുമായ ഒരു മാനം ഈ വിഷയത്തിനുണ്ടോ എന്നൊരന്വേഷണമാണ് ഈ  ലേഖനത്തിലൂടെ നടത്തുന്നത്.

ഒരു ദേവന്റെ ജനനത്തിന്റെയും സൃഷ്ടിസ്ഥിതിവിനാശകർമ്മങ്ങളുടെയും 'ചരിത്ര' കഥകൾ നമുക്കു മുൻപിൽ ഉണ്ടാകാം. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള 'ചരിത്രം' യാഥാർഥ്യവുമായി എത്രമാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു പറയുക പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്. തലമുറകളിലൂടെ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് സമൂഹത്തിൽ  വേരൂന്നിയിട്ടുള്ള  'ചരിത്ര' കഥകളിലും ഐതിഹ്യങ്ങളിലും വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം സത്യവും മിഥ്യയും കലർന്നു കിടപ്പുണ്ടാകണം. അതാതു കാലഘട്ടങ്ങളിൽ  ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകളുടെയും സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതികളുടെയും നിറങ്ങൾ ഈ കഥകളിൽ ഉണ്ടാകാം. ഉത്കൃഷ്ടമായ തത്വചിന്താബോധനാശയങ്ങളും സമൂഹനന്മയെക്കരുതിയുള്ള അടയാളവാക്യങ്ങളും ഇങ്ങനെയുള്ള കഥകളിൽ ഉണ്ടാകാം. അയ്യപ്പകഥകളുടെയും കാര്യം മറ്റൊന്നാകാൻ തരമില്ല. പക്ഷെ അയ്യപ്പസംസ്കൃതിയുടെ യുക്തിഭദ്രമായ ഒരു വിശകലനത്തിന് അയ്യപ്പചരിത്രത്തിലെ ചില പരാമർശങ്ങളെ  ഉപയോഗിക്കാം എന്നു തോന്നുന്നു.

ഹരിയുടെയും ഹരന്റെയും പുത്രനായി പിറന്ന മണികണ്ഠൻ ഭൂമിയിൽ പന്തളരാജ്യത്ത്  പന്ത്രണ്ടു വർഷക്കാലം ജീവിച്ച്, ഒടുവിൽ അയ്യപ്പദേവനായി ശ്രീ ധർമ്മശാസ്താവിൽ വിലയം പ്രാപിച്ചു എന്നതാണ് അയ്യപ്പചരിത്രം. ഹരിഹരപുത്രനാണ് അയ്യപ്പനെന്നു പറയാൻ തക്ക ശാസ്ത്രീയമോ യുക്തിപരമോ പുരാണപരമോ ആയ തെളിവുകൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല. എ.ഡി. 900 -)o  ആണ്ടിനടുത്ത് പന്തളരാജ്യത്തു ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്നു പറയപ്പെടുന്ന മണികണ്ഠനെ  (അയ്യപ്പനെ) ഹരിഹരപുരാണവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ യുക്തിരാഹിത്യം ഏറി വരുന്നു. എന്നാൽ എ.ഡി. 900 -)o ആണ്ടിനടുത്ത് പന്തളരാജ്യം നിലനിന്നിരുന്നു എന്നതിന് ചരിത്രരേഖകൾ ഉണ്ട്. എ.ഡി. 600 മുതൽ വളരെ പ്രബലമായ രണ്ടു ഹിന്ദുമതവിശ്വാസങ്ങൾ (വൈഷ്ണവമതവും ശൈവമതവും) ദക്ഷിണഭാരതത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നതായും ഇവർക്കിടയിൽ വലിയ ശത്രുതാമനോഭാവം നിലനിന്നിരുന്നുവെന്നും  അതു സമൂഹശൈഥില്യത്തിനു വഴിവെച്ചിരുന്നുവെന്നും ചരിത്രരേഖകൾ പറയുന്നുണ്ട്. ഈ ശൈവ-വൈഷ്ണവ സംഘർഷ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ശ്രീ അയ്യപ്പൻ പന്തള ദേശത്തു ജീവിച്ചിരുന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നത്. ആര്യവംശാധിപത്യത്തിന്റെ ഈ പോർവിളികൾ നടന്നിരുന്നത് സ്വദേശീയമായ ഗോത്രവർഗ്ഗസംസ്കാരം സജീവമായി നിലനിന്നിരുന്ന ദക്ഷിണഭാരത ദ്രാവിഡസംസ്കാരഭൂമികളിലായിരുന്നു. ദ്രാവിഡരുടെ കാണപ്പെട്ട ദൈവവും ഗ്രാമദേവനും ആയിരുന്നു 'അയ്യനാർ'. ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ ആധുനിക കാലഘട്ടം (modern period of Hinduism ) എന്ന് വിശേഷിക്കപ്പെടുന്ന എ.ഡി. 250 മുതൽ എ.ഡി.1700 വരെയുള്ള  കാലഘട്ടത്തിനുള്ളിൽ ആണ് ഈ വിഷയങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളതായി പറയപ്പെടുന്നത്‌. വേദോപനിഷത്തുക്കളിലെ ദേവതാസങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ ആരാധനയിലേക്കായി ഭാരതത്തിൽ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം ധാരാളം ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉയർന്നു വന്ന ഒരു കാലഘട്ടവുമായിരുന്നു ഇത്. ഓരോ സമൂഹത്തിനും അവരവർക്കു യോജിച്ച വിധത്തിൽ ദേവീദേവന്മാരെ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണിത് പൂജ ചെയ്യാനുള്ള പുതിയ സ്വാതന്ത്ര്യം ഹിന്ദുമതത്തിനു ഈ കാലഘട്ടം മുതൽ ലഭിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

മേൽപ്പറഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങൾ എല്ലാം കൂടി കൂട്ടി വായിക്കുമ്പോൾ അയ്യപ്പൻ എന്ന ദേവസങ്കൽപം ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഒരു സൃഷ്ടി ആയിരുന്നില്ലേ എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായും ഉയർന്നു വരുന്നു. ഹിന്ദുമതത്തിൽ എല്ലാ വിഭാഗക്കാർക്കും സമ്മതമായ ഒരു ദേവസങ്കൽപ്പം അന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ കെട്ടുറപ്പിന് അനിവാര്യമായിരുന്നിരിക്കാം. മറ്റ് ഹൈന്ദവ ആരാധനാശീലങ്ങളിൽ കാണാൻ കഴിയാത്തതും  എന്നാൽ അയ്യപ്പവിഷയത്തിൽ കാണുന്നതുമായ ജാതിമത-ഉച്ചനീച ഭേദമില്ലായ്മ   ഇങ്ങിനെയൊരു സാദ്ധ്യതയിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ അനിവാര്യത ആയി ഹൈന്ദവസമൂഹത്തിൽ ഉത്ഭൂതമായ ഈ ദേവസങ്കൽപ്പത്തെ ലോകഷേമം കാംഷിച്ച നല്ല മനുഷ്യർ ഹൈന്ദവദേവാരാധനയുടെ മഹനീയതലങ്ങളിലേക്ക്  ഉയർത്താൻ  ഉദ്ദേശിച്ചുണ്ടാക്കിയതല്ലേ അയ്യപ്പകഥകൾ എന്നു തോന്നിപ്പോകുന്നു. ഏതു വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മഹാസാഗരമാണ്  ഹൈന്ദവദേവസങ്കൽപ്പങ്ങൾ എന്ന സത്യത്തെ അടിവരയിട്ടു കാണിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളുടെ ഭാഗവും ഇതിലുണ്ടാകാം. എന്തു തന്നെ ആയാലും ഭൌതികവും ആദ്ധ്യാത്മികവും ആയ വളർച്ച നേടാനുള്ള മനുഷ്യാഭിലാഷങ്ങളുടെ പ്രതീകാത്മകരൂപം ആണ് അയ്യപ്പദേവൻ എന്നു പറയുന്നതാകും ശരി എന്നു തോന്നുന്നു. ഇങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു വിശ്വദേവൻ [Universal God] എന്ന നിലയിലേക്ക് ശ്രീഅയ്യപ്പൻ ഉയരുന്നതായി കാണാം. കാരണം ഈ ദേവതാസങ്കല്പത്തിൽ ജാതിമതവർണ്ണദേശഭാഷാപരമായ സങ്കുചിത ചിന്തകൾക്ക് സ്ഥാനമില്ല എന്നത് തന്നെ. ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും വർണ്ണവ്യത്യാസങ്ങളും ഇല്ലാത്ത, എല്ലാവരും സമഭാവനയോടെ വർത്തിച്ച് ലോകഹിതാനുകാരിയായ കർമ്മങ്ങൾ മാത്രം ചെയ്തു കഴിയുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിനെ സ്വപ്നം കണ്ട സനാതനധർമ്മവിശ്വാസങ്ങളുടെ  ദേവതാരൂപമല്ലേ  അയ്യപ്പസ്വാമി?

ഹൈന്ദവധർമ്മത്തിന്റെ കാതലായ അദ്വൈതസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അന്ത:സാരം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ അയ്യപ്പദർശനത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടെന്നു കാണാം. അദ്വൈതസിദ്ധാന്ത പ്രകാരം ദേവനും ഭക്തനും രണ്ടല്ല,ഒന്നാണ്. ഒരു യഥാർത്ഥ ഹിന്ദു, ചരാചരങ്ങളിൽ ഈശ്വരനെ ദർശിക്കുന്നയാളാണ്. എന്തിലും എവിടെയും ഈശ്വരനെ ദർശിച്ച്, 'എന്നുള്ളിലുള്ളതു തന്നെയാണ് നിന്നുള്ളിലുള്ളതെന്നും' തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വിവേകപൂർവ്വം കഴിയുന്ന മനുഷ്യന് ഭേദഭാവചിന്തകൾ ഇല്ലാതെ എല്ലാത്തിനെയും ഒരു പോലെ സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും കഴിയും. ദ്വന്ദഭാവം അകന്ന മനസ്സ് ശാന്തമായിരിക്കും . ഇങ്ങനെ സംഘർഷം ഇല്ലാത്ത മനസ്സിന് ഉടമയായിത്തീരുന്നയാൾ  മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ശക്തനും ലോകഹിതാനുകാരിയായ കർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകാൻ ഉൽസുകനും ആയിരിക്കും. അയ്യപ്പദർശനത്തിൽ നിബന്ധിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലും അതിലൂടെ സാധ്യമാകുന്ന അനന്തമായ ലോകഷേമചിന്തകളിലേക്കുമാണ്  വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.

ശബരിമല യാത്രയുടെ ഭാഗമായുള്ള ഓരോ ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങളെയും വിശകലനം ചെയ്തുനോക്കിയാൽ മേൽപ്പറഞ്ഞ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഭക്തനെ നയിക്കാനുള്ള ചിന്തകളാണ് അതിലെല്ലാം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതെന്നു  മനസ്സിലാകും. മുദ്ര (തുളസിമാല) ധരിച്ച അയ്യപ്പഭക്തൻ സ്വന്തം മനസ്സിനെ ചുറ്റുമുള്ള ഭൌതിക വിഷയങ്ങളിൽ നിന്നും സാദ്ധ്യമാകുന്നിടത്തോളം അകറ്റിനിർത്തി, ദൈവീക ചിന്തയിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നു. സത്സംഗം, ബ്രഹ്മചര്യം, മിതഭോജനം, ശരീരശുദ്ധി, നിത്യവും ഉള്ള ക്ഷേത്രദർശനം.... എല്ലാം തന്നെ ഇതിലേക്കായി നിബന്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. ചഞ്ചലമായ മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, ഈശ്വരോന്മുഖമാക്കി നിർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണ് വൃതാനുഷ്ടാനങ്ങൾ. 41 ദിവസങ്ങളിലെ വൃതാനുഷ്ടാനങ്ങളിലൂടെ ശുദ്ധിയാർജ്ജിച്ച മനസ്സുമായി ഭക്തൻ, ഗുരുസ്വാമിയുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ  മലകയറാൻ പുറപ്പെടുന്നു. 'ഗുരു' എന്നാൽ ഇരുട്ടിനെ അകറ്റുന്നത് എന്നർത്ഥം. കാട്ടിലെ ഇരുൾമൂടിയ വഴിയിലൂടെയുള്ള യാത്ര, ഈശ്വരസാക്ഷാത്ക്കാരം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഭക്തൻ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടുന്ന കഠിനപരീക്ഷണങ്ങളുടെ പ്രതീകാത്മകരൂപമാണ്. വഴി അറിയാവുന്ന ഒരു ഗുരുവിന്റെ സാമീപ്യം ഈ ആദ്ധ്യാത്മികയാത്രക്കു  അനിവാര്യമാണ്‌. അങ്ങിനെ ഗുരുവിനോടൊപ്പം കഠിനയാത്രചെയ്തു ഭക്തൻ പതിനെട്ടാം പടിക്ക് മുൻപിൽ എത്തുന്നു. കൈയ്യിൽ തന്റെ സ്ഥൂലശരീരത്തിന്റെയും അതിനുള്ളിലെ സൂഷ്മമായ ഈശ്വരചൈതന്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമായ നെയ്ത്തേങ്ങയും ശിരസ്സിൽ പ്രാരാബ്ദകർമ്മ പ്രതീകമായ ഇരുമുടികെട്ടുമായാണ്‌ ഭക്തൻ 18 പടികൾ കയറുന്നത്. ഭക്തനും അയ്യപ്പനും ഇടയിൽ നിൽക്കുന്നത് ഈ 18 പടികൾ മാത്രമാണ്. ഈ 18 പടികൾ താണ്ടിയാൽ മാത്രമേ ഭക്തന് ഈശ്വരദർശനം സാദ്ധ്യമാകൂ.


18 എന്നത് ബ്രഹ്മസംഖ്യ ആണ്. ഹൈന്ദവദേവവിഷയത്തിൽ ഈ സംഖ്യക്ക് വളരെ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഭഗവത്  ഗീതയ്ക്കു 18 അദ്ധ്യായങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ 18 ....... ആ അർത്ഥതലങ്ങളിലേക്കൊന്നും പോകാതെ തന്നെ  ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണത്തിലൂടെ ആ പടികളുടെ അർത്ഥതലങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്കു ശ്രമിക്കാം.  സാധാരണക്കാരനായ നിങ്ങൾക്ക് ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രിയെ ഒന്നു നേരിൽ കണ്ടു സംസാരിക്കണം എന്നൊരാഗ്രഹം ഉണ്ടായി എന്നിരിക്കട്ടെ. ഇതെളുപ്പമാണോ? ഇക്കാര്യമൊന്നു സാധിച്ചു കിട്ടാൻ എത്ര കടമ്പകൾ കടക്കേണ്ടതുണ്ട്? ഒരു രാഷ്ട്രഭരണാധികാരിയെ കാണുന്നതു വലിയ കഷ്ട്ടപ്പാടുള്ള കാര്യമാണെങ്കിൽ അതിലും എത്രയോ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള  കാര്യമായിരിക്കണം ഈശ്വരനെ കാണാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുക? ഈശ്വരവിഷയമാകുമ്പോൾ അന്വേഷകനു ആന്തരികശുദ്ധിയും അനിവാര്യമാണെന്നു വരുന്നു.  ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന ദിവ്യപ്രകാശത്തെ മറയ്ക്കുന്ന അഞ്ജതയുടെ അന്ധകാരാവരണങ്ങൾ ഓരോന്നോരോന്നായി വലിച്ചെറിയണം. അങ്ങിനെ അന്ത:കരണത്തിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്ന വാസനാമാലിന്യങ്ങളെ മുഴുവൻ നീക്കികഴിയുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ദിവ്യമായ  പ്രകാശം വെളിപ്പെടും. ഇതിന്റെ വെളിയിലെ ഭൗതികരൂപമാണ് പ്രഭാപൂരം ചൊരിഞ്ഞു മുൻപിൽ കാണുന്ന അയ്യപ്പവിഗ്രഹം. പുഴ കടലിലേക്കൊഴുകി ചേർന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പുഴയില്ല, കടലേ ഉള്ളൂ. അതുപോലെ അയ്യപ്പദർശനം ലഭിച്ച ഭക്തൻ എന്നൊന്നില്ല, അയ്യപ്പനേ ഉള്ളൂ. യഥാർത്ഥ ഭക്തൻ അയ്യപ്പനിൽ വിലയിച്ചിരിക്കണം. ഭക്തനും ദൈവവും രണ്ടല്ല ഒന്നാണ്, അതായത്  'തത്വമസി" (അത് നീ ആകുന്നു - THOU ART YOU ] എന്ന ഉപനിഷദ് വാക്യപ്പൊരുളാണിവിടെ വെളിപ്പെടുന്നത്. ഭൌതികതലത്തിൽ 18 പടികളും കയറി ഈശ്വരനെ നേരിൽ കണ്ട ഭക്തൻ, തന്റെ ആത്മാവിലെ ഈശ്വരാംശത്തിന്റെ പ്രതീകമായ നെയ്യ് ദേവനിൽ സമർപ്പിക്കുന്നതോടെ, തന്നെത്തന്നെ ആ ദേവന്റെ ഭാഗമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.  അനിത്യവസ്തുവായ, സ്വന്തം ശരീരമാകുന്ന  തേങ്ങയെ അഗ്നിയിൽ എറിഞ്ഞ് നശിപ്പിക്കുന്നതോടെ, ശബരീശദർശനം എന്ന ആത്മീയ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളായ കർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകി വീണ്ടും ജീവിതം തുടരേണ്ടിവരുന്ന ഭക്തൻ സ്വകർമ്മങ്ങളും കാലവും തന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയ്ക്കുന്ന പാപക്കറകളെ കഴുകിക്കളയാൻ പിന്നെയും പിന്നെയും ശബരിമല കയറേണ്ടി വരുന്നു.

ശബരിമലയാത്ര എന്നത് കേവല ക്ഷേത്രസന്ദർശനം അല്ല, ദേവനാകാനുള്ള മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ഉൾവിളിയുടെ തീർത്ഥയാത്രയാണത്. തന്റെ നിലനിൽപ്പിനാധാരമായ, തന്റെ കണ്ണിനെ കാണാൻ സാധിപ്പിക്കുന്ന, തന്റെ ഹൃദയത്തെ നിരന്തരമായി ത്രസിപ്പിച്ചു ജീവൻ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, തന്റെ അന്തരാത്മാവിനെ അറിയാനുള്ള  യാത്രയാണത്.  അതുകൊണ്ട് തന്നെ വിശ്വാസിക്കും അവിശ്വാസിക്കും ആ മല കയറാം. കാരണം 'മനസാക്ഷി' എന്നുള്ളത് എല്ലാ മനുഷ്യരിലും ഉള്ളത് ആണെന്നെതു  തന്നെ. അതിനെ തൊട്ടുണർത്താനുള്ള ഏതു പദ്ധതിയും ലോകനന്മക്കു ഉപകരിക്കുന്നതായിരിക്കും.

 ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കിയാൽ  ആത്മീയ വിഷയങ്ങളിൽ കാണുന്ന പല ആചാരാനുഷ്ട്ടാനങ്ങൾക്കും പിറകിൽ ഇങ്ങിനെയുള്ള സനാതനധർമ്മാചാരതലങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നുള്ളത് മനസ്സിലാകും.  ഇപ്പറഞ്ഞതൊക്കെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണോ ഭക്തർ ശബരിമല കയറുന്നത്? അല്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ ആചാരാനുഷ്ടാനങ്ങളോടെ വർഷാവർഷം ശബരിമല കയറുന്ന വിശ്വാസിയുടെ ആത്മീയതലം നിർബന്ധമായും മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ഒരു പടി മുകളിൽ ആയിരിക്കണം. ഈശ്വരനെ പലവട്ടം നേരിട്ടു കണ്ടവരിൽ ആ ഈശ്വരന്റെ ഗുണഗണങ്ങളിൽ ചിലതെങ്കിലും പ്രകടമാകേണ്ടതുണ്ട്. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ശബരിമല കയറുന്നതിലൂടെ ഭക്തൻ, പ്രകൃതിയെയും ജീവജാലങ്ങളെയും  സ്നേഹിക്കുന്ന, ബഹുമാനിക്കുന്ന, നല്ലൊരു മനുഷ്യനായിത്തീരണം എന്നർത്ഥം. സമഭാവനയുടെ സുഗന്ധം പേറുന്നതായിരിക്കണം അയാളുടെ കർമ്മങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ.  അയ്യപ്പദർശനത്താൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യമനസ്സുകൾക്ക് സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി പല നല്ല കാര്യങ്ങളും ചെയ്യാൻ കഴിയണം. ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ കർമ്മങ്ങളിൽ പലതും പ്രകടനപരത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൊള്ളയായ  ഘോഷയാത്രകൾ  മാത്രമാണ്. അതിൽ ഒന്നായി ശബരിമല യാത്രയും മാറാതിരുന്നാൽ  അതിന്റെ ഗുണം വ്യക്തിക്കും സമൂഹത്തിനും  ലഭിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.  മാനവികതയിലൂന്നിയുള്ള അയ്യപ്പദർശനത്തിന്റെ മഹനീയ സംസ്കാരം എല്ലാവർക്കും ശാന്തിയും സമാധാനവും പ്രദാനം ചെയ്യട്ടേ എന്നാശംസിക്കുന്നു. 

Sunday, November 10, 2013

എന്റെ കുണുക്കി പൂച്ചക്കുട്ടിയമ്മ



നേരം വെളുപ്പിന് അഞ്ചരമണിയായിക്കാണും. അസാധാരണമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു പാതിഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ചെവിയോർത്തപ്പോൾ മനസ്സിലായി ഒരു കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദമാണ്. ഞങ്ങൾ 'കുണുക്കി'എന്ന ഓമനപ്പേരിട്ടു വിളിക്കുന്ന പൂച്ച വീടിന്റെ താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്നും കരയുകയാണ്. കിടക്കവിട്ട് എഴുനേൽക്കാനുള്ള മടികാരണംഭാര്യയോട് താഴെ പോയി ഒന്നു നോക്കാൻ പറഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

ഭാര്യ വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ കിടപ്പു മുറിയിൽ നിന്നും താഴെയിറങ്ങി ചെന്ന് കുണുക്കി കിടന്ന മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നതും അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി വല്ലാതെ കൂടി. ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ നിർത്താതെ കരയുകയാണ്. കരച്ചിൽ കേട്ട് എന്റെ മകനും താഴെ ചെന്ന് അവളെ സ്വാന്ത്വനിപ്പിക്കാനായി പലതും പറഞ്ഞു നോക്കി. പക്ഷെ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, കൂടുകയാണ് ചെയ്തത്.

'മോനേ, അവളെന്തിനാ ഇങ്ങനെ കിടന്നു കരയുന്നേ'? ഞാൻ മുകളിൽ നിന്നും വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.

'അറിയില്ലച്ഛാ, ഇവൾ കരച്ചിൽ നിർത്തുന്നില്ല, അച്ഛൻ ഇങ്ങോട്ടു വന്നേ' - മോൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു

എനിക്കും തോന്നി, എന്തോ കാര്യമുണ്ട്‌, അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ നിർത്താതെ അവൾ കരയില്ല. ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്നും താഴെ ഇറങ്ങി, തുറന്നു കിടന്ന വാതിലിലൂടെ വെളിയിൽ വന്ന് താഴെക്കിറങ്ങാനുള്ള പടികളിൽ എത്തി. കുണുക്കി മകന്റെ മടിയിലിരുന്നു കരയുന്നത് അവിടെ നിന്നു തന്നെ ഞാൻ കണ്ടു.

എന്താ കുണുക്കി, നിനക്കെന്തു പറ്റി മോളേ , നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നേ ?

ഞാൻ ഇത് ചോദിച്ചതും മകന്റെ മടിയിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി പടികൾ ഓടിക്കയറി അവളെന്റെ അടുത്തെത്തി, കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ കാലിൽ ഉരുമ്മി നിൽപ്പായി. അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എന്തോ അസ്വഭാവികതയുണ്ട്. എന്തോ ഒന്ന് അവളെ കലശലായി അലട്ടുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ആ പടിയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ഞാൻ ഇരിക്കേണ്ട താമസം, കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അവളെന്റെ മടിയിൽ കയറി ഇരുപ്പായി. ഇരുപ്പായി എന്ന് പറയുന്നതും ശെരിയല്ല; ഒന്നിരിക്കും, അടുത്ത നിമിഷം എന്തോ ഓർത്തിട്ടെന്നപോലെ ചാടി എണീറ്റ്‌ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി കരയും, മുൻകാലുകൾ ഉയർത്തി എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കയറാൻ നോക്കും. മൊത്തത്തിൽ ആകെ വല്ലാത്ത ഒരസ്വസ്ഥതയാണവൾക്ക്.

കുണുക്കി ഓമനത്തമുള്ള ഒരു പൂച്ചയാണ്. പൂച്ചയെന്ന പേരു കേട്ടാൽ കൂർത്തുമൂർത്ത പല്ലും നഖങ്ങളുമുള്ള, മനുഷ്യനെ ദ്രോഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ജന്തുവിന്റെ മുഖമാണ് മനസ്സിൽ വരുന്നതെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ കുണുക്കിക്ക്‌ ആ പേർ ചേരില്ല. ഒരാട്ടിൻകുട്ടിയേക്കാൾ ശാന്തയും മൃദുലയുമാണവൾ. കാണാനോ ഏഴഴകും. കറുത്ത കഴുത്തിനെ ചുറ്റി, ഒരു നിര വെളുത്ത രോമങ്ങൾ തീർത്ത വെള്ള മാലയും നാസികയ്ക്കു മുകളിൽ ഭ്രൂമദ്ധ്യത്തിലായി ഈശ്വരൻ വരച്ചിട്ട വെളുത്ത ഗോപിക്കുറിയും കുണുക്കിയുടെ ചന്തം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്.


കരഞ്ഞു തളർന്ന് കുണുക്കി എൻറെ മടിയിൽ പാതി മയക്കത്തിലായി. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവൾ ഞരങ്ങുന്നുണ്ട്. ഉള്ളിലെ പ്രയാസം വിതുമ്പലായി പുറത്തേക്ക് വരുന്നതാകാം. എന്റെ മടിയുടെ ചൂടും സ്നേഹപൂർവമായ തലോടലും കാരണം അതു അണപൊട്ടി പ്രവഹിക്കുന്നില്ല എന്നേ ഉള്ളൂ.

കുണുക്കി എൻറെ വീട്ടിലേക്കു വന്ന വഴി ഞാനോർത്തു. വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തു ഒരു പൂച്ച രണ്ടു കുട്ടികളെ പ്രസവിച്ചു. ഒന്ന്‌ കറുപ്പും വെളുപ്പും നിറമുള്ള ശരീരത്തോടുകൂടിയ ഒരു മിടുക്കിക്കുട്ടിയും മറ്റേതു ശരീരമാസകലം പുള്ളിവരകളുള്ള ഒരു പാവം പൂച്ചക്കുഞ്ഞുമായിരുന്നു. കറുപ്പും വെളുപ്പും നിറമാർന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടിയോട് എനിക്കന്നേ വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നി. ഇതു മനസ്സിലാക്കിയിട്ടോ എന്തോ, അവളും എന്നോട് കൂടുതൽ അടുപ്പവും സ്വാതന്ത്ര്യവും കാണിച്ചു തുടങ്ങി. കറുമ്പിക്ക് കുണുക്കിയെന്നും വെളുമ്പിക്ക് മിനുക്കിയെന്നും ഞങ്ങൾ പേരിട്ടു. വലുതാകും തോറും രണ്ടു പേരും അമ്മയിൽ നിന്ന് അകലുകയും ഞങ്ങളോട് കൂടുതൽ അടുക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ടു പേരും കാലത്ത് പാൽ കുടിക്കാൻ വരും. പാൽ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കുറെ നേരം കളിക്കും. കളിയെല്ലാം കഴിയുമ്പോഴേക്കും വിശപ്പാകും.അടച്ച നെറ്റിട്ട വാതിലിനു വെളിയിൽ വന്നു നിന്ന് കുണുക്കി കരയും. ഞങ്ങൾ ഗൌനിച്ചില്ലെങ്കിൽ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കൂടും. ചിലപ്പോൾ ആക്രോശം വരെയാകും. 'എത്ര നേരമായി ഞാനിവിടെ നിന്നു കരയുന്നു, കതകു തുറക്ക് ' എന്ന് പറയുന്ന മട്ടിലുള്ള ആക്രോശം. അക്ഷരാർഥത്തിൽ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ടവൾ വാതിൽ തുറപ്പിക്കും. വീടിനകത്ത് കടന്ന് അവൾക്കിഷ്ടമുള്ളത്‌ നേടാതെ അടങ്ങുന്ന പ്രശ്നമില്ല. ദിവസത്തിൽ ഇങ്ങിനെ ഒന്നു രണ്ടു പ്രാവശ്യം വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറാൻ അനുവദിക്കും എന്നതൊഴിച്ചാൽ രണ്ടുപേരും ജീവിച്ചിരുന്നത് വീടിനു വെളിയിലാണ്. വീടിനു വെളിയിലെന്നു പറഞ്ഞാലും ദൂരെയെങ്ങും പോകാതെ വീടിന്റെ പരിസരങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് അവർ കൂടുതൽ സമയവും കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.കുറച്ചു നാൾ മുൻപ് മിനുക്കിയെ കാണാതായി. അടുത്തെല്ലാം തിരഞ്ഞെങ്കിലും കണ്ടു കിട്ടിയില്ല. കൂടെപ്പിറപ്പു പോയതോടെ കുണുക്കി തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടു. അവൾക്കു ഞങ്ങളോടുള്ള അടുപ്പം കൂടാൻ ഇതും കാരണമായി.



അച്ഛാ, ഇനി അവൾക്കു വല്ലാതെ വിശന്നിട്ടു കരയുന്നതാണോ? മോന്റെ സംശയം.

'ഏയ് , അതായിരിക്കില്ല. ഇയ്യിടെയായി ഞാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നതു കൊണ്ടല്ലേ രാവിലെ ഇവൾ അൽപ്പം പാൽ കുടിക്കുന്നത് തന്നെ? ഈ കരയുന്നതു വിശപ്പ്‌ കൊണ്ടൊന്നും അല്ല'. ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ആഹാരക്കാര്യത്തിൽ കുണുക്കി വളരെ വ്യത്യസ്തയാണ്. മീനോ ഇറച്ചിയോ വീട്ടിലുണ്ടാക്കുന്ന ആഹാരസാധനങ്ങളോ ഒന്നും കഴിക്കില്ല. കടയിൽ കിട്ടുന്ന വിലപിടിപ്പുള്ള 'ക്യാറ്റ്ഫീഡ്' വാങ്ങിക്കൊടുത്തു നോക്കി. തൊടില്ല. ഒരേ ഒരാഹാരമേ വീട്ടിൽ നിന്നും കഴിക്കൂ; പാലിൽ കുഴച്ച ബ്രെഡ്‌. അതും ദിവസത്തിൽ രണ്ടു പ്രാവശ്യം വളരെ മിതമായി മാത്രം. പ്രായം ഏതാണ്ട് ഒരു വയസ്സായെങ്കിലും അവളെക്കണ്ടാൽ ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടിയാണെന്നേ തോന്നൂ. സ്വഭാവവും കളിയും എല്ലാം ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിന്റേതു പോലെ തന്നെ.

'ചായ തയ്യാറായി,ഇങ്ങോട്ട് വരൂന്നേ' - താഴെ അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഭാര്യയുടെ ശബ്ദം.

'അതിങ്ങോട്ടു തന്നേക്ക്‌, കുണുക്കി എന്റെ മടിയിൽ കിടക്കുന്നതു കണ്ടില്ലേ, എഴുന്നേറ്റ് അവളെ ശല്യപ്പെടുത്തേണ്ട, എന്തോ വല്ലാത്ത വിഷമത്തിലാണ് പാവം' - ഞാൻ പറഞ്ഞു.

'പിന്നെ, നാട്ടിലുള്ള പൂച്ചയുടെ ഒക്കെ ദുഃഖം മാറ്റാൻ നമ്മളാരാ, ദൈവമോ? അതിനെ താഴെ ഇറക്കി വിട്ടിട്ടു വന്നു ചായ കുടിക്കാൻ നോക്ക് - ഭാര്യ വിടുന്ന പ്രശ്നമില്ല.
എനിക്ക് കുണുക്കിയോടുള്ള സ്നേഹം സ്ത്രീസഹജമായ അസൂയയോടാണ് എന്റെ ഭാര്യ നോക്കിക്കാണുന്നത്.എന്നിരുന്നാലും കുണുക്കിയോട് അൽപ്പവും സ്നേഹക്കുറവു കാണിക്കാറും ഇല്ല.

ഈ സംഭാഷണമെല്ലാം കേട്ടിട്ടാകാം കുണുക്കി മയക്കമുണർന്നു, പഴയപടി കരച്ചിൽ തുടങ്ങി. കരയുന്നതോടൊപ്പം എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി നേർത്ത സ്വരത്തിൽ വിതുമ്പാനും തുടങ്ങി. അവൾക്കെന്തോ എന്നോട് പറയാനുള്ളതുപോലെ.

'അച്ഛാ, ഇനി ഇവടെ കുഞ്ഞിനു ഏന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ? അതിന്റെ വിഷമമാണോ ഈ കാണിക്കുന്നത്?- മോന്റെ സംശയം.

'അയ്യോ! ഇനി അങ്ങിനെന്തെങ്കിലും? എനിക്കും ആശങ്കയായി.
രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപ്, കുണുക്കി അടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന നെറ്റിട്ട വാതിലിനു വെളിയിൽ വന്നു നിന്നത് ഞാനോർത്തു.വായിൽ എലിയോളം വലിപ്പമുള്ള എന്തോ ഒരു സാധനവും കടിച്ചു പിടിച്ചാണ് നിൽപ്പ്. വെളിയിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ഏതോ ഇരയെ വീട്ടിനുള്ളിൽ കൊണ്ടുവന്നു വച്ചു സുരക്ഷിതമായി കഴിക്കാനായിരിക്കുമെന്നാണ്    എനിക്കു തോന്നിയത്. അതിനാൽ ദൂരെപ്പോകാൻ അവളോട്‌ ഞാൻ അഞ്ജാപിച്ചു. അവളതിനു കൂട്ടാക്കിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, നിന്നിടത്തു നിന്നു ചലിക്കാതെ ദയനീയമായി എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ നിന്നു. വീട് വൃത്തികേടാകുമല്ലോ എന്ന് ഭയന്ന് ഞാൻ കതകു തുറന്നുവെളിയിൽ ചെന്ന് കുണുക്കിയെ അവളുടെ കഴുത്തിനു മുകളിൽ പിടിച്ചു കുറച്ചു ദൂരത്തെക്കു മാറ്റി നിർത്തി. പക്ഷേ എന്നെദയനീയമായി ഒന്നു നോക്കി, കടിച്ചുപിടിച്ച ആ ജന്തുവിനെയും കൊണ്ട് അവൾ വീണ്ടും വാതിലിനു വെളിയിൽ ചെന്നു നിന്നു. അടഞ്ഞു കിടന്ന വാതിലിലും എന്നിലും അവളുടെ ദയനീയമായ നോട്ടം മാറിമാറി പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

'അച്ഛാ, എലിയൊന്നുമല്ല, ഇവടെ കുഞ്ഞാണ് വായിലെന്നു തോന്നുന്നു. അച്ഛൻ കഴിഞ്ഞാഴ്ച പറഞ്ഞില്ലേ ഇവളുടെ വയറ്റിൽ കുഞ്ഞുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നെന്ന് . അപ്പോ ഇവൾ പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞു തന്നെയായിരിക്കും ഇത്' -.മോന്റെ സംശയം അവൻ പറഞ്ഞു.

വീടിനുള്ളിൽ വരുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ മടിയിൽ കയറി കുറച്ചു നേരം ഇരിക്കുന്നത് കുണുക്കി പതിവാക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ തലോടുന്നത് വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. അങ്ങിനെ തലോടുമ്പോൾ അവളുടെ വയറ്റിൽ എന്തോ കട്ടിയായി കിടക്കുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി. ഒരു കുഞ്ഞായിരിക്കുമോ എന്ന് സംശയം തോന്നി, അപ്പോൾ തന്നെ മോനോട് അതു പറയുകയും ചെയ്തു. എന്റെ സംശയം ഞാൻ ഭാര്യയോടും പറഞ്ഞു.

'പിന്നേ, കുട്ടിത്തം മാറാത്ത പൂച്ചയ്ക്കാ കുഞ്ഞുണ്ടാകുന്നത്? ഓരോ ഭാവനയേ? അച്ഛനും മോനും വേറെ ജോലിയൊന്നുമില്ലേ കാലത്ത്? അതിന്റെ പിറകെ കൂടിയിരിക്കുവാ?' ഭാര്യ മൊഴിഞ്ഞു.

എനിക്കും തോന്നി എന്റെ സംശയം തെറ്റായിരിക്കാം. അതുകൊണ്ട് അങ്ങിനെയൊരു കണ്ണുകൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നീട് കുണുക്കിയെ നോക്കിയിരുന്നതേയില്ല. ഇപ്പോൾ മോൻ പറഞ്ഞപ്പോളാണ് അത് ഓർമ്മയിൽ വന്നത് തന്നെ.

'മോനേ, നീ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണെന്നു തോന്നുന്നു. വാതിൽ തുറന്നേ, അവളെന്താ ചെയ്യാൻ പോകുന്നേ എന്നു നോക്കാം'.

ഞാനിതു പറഞ്ഞതും മോൻ വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. കുണുക്കി വേഗത്തിൽ വീടിനുള്ളിൽ കയറി സ്വീകരണമുറിയും ഡൈനിങ്ങ്‌ ഹാളും കടന്ന് വീടിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലുള്ള ഞങ്ങളുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കടന്നു. ആ മുറിയിൽ ഒരു ഭിത്തി അലമാര ഉണ്ട്. അടഞ്ഞു കിടന്ന ആ അലമാരക്ക് മുൻപിൽ ചെന്നു നിന്ന് അവൾ വീണ്ടും എന്നെ ദയനീയമായി നോക്കി. ഞാൻ അലമാരയുടെ വാതിൽ തുറന്നതും അവൾ അതിനുള്ളിലേക്ക്‌ കയറി. അലമാരയുടെ താഴത്തെത്തട്ടിൽ ഉപയോഗശൂന്യമായ കുറെ തുണികളും മറ്റും വച്ചിരുന്നതിൽ വായിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ വച്ച്, അതിനെ ചേർന്ന് കിടന്നു. കുറെ ദിവസങ്ങളായി വീടിനുള്ളിൽ കയറിയാൽ ഈ അലമാരയിൽ തപ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നത് എന്തിനായിരുന്നു എന്നെനിക്കിപ്പോൾ മനസ്സിലായി. പിറക്കാൻ പോകുന്ന തന്റെ കുഞ്ഞിനു സുരക്ഷിതമായ ഒരിടം തേടുകയായിരുന്നു ഈ അമ്മ! അലമാരക്കുള്ളിലേക്ക് കൈകൾ കയറ്റി ഞാനവളെ തലോടി. കുഞ്ഞ് അടുത്തുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവളൊന്നു മുരളുക പോലും ചെയ്‌തില്ല. എന്റെ വീട്ടിൽ അവളും കുഞ്ഞും പൂർണ്ണസുരക്ഷിതരായിരിക്കും എന്നവൾക്കറിയാം. അതവളുടെ അചഞ്ചല വിശ്വാസമാണ്.

കുഞ്ഞുമായി അലമാരക്കുള്ളിൽ കടന്നതിൽ പിന്നെ ആഹാരം കഴിക്കാൻ പോലും വെളിയിലേക്ക് വരാൻ അവൾ താത്പര്യംകാണിക്കാതെയായി. എത്ര നിർബന്ധിച്ചാലും ദിവസത്തിൽ ഒരു അരമണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ വെളിയിൽ വരില്ല . എപ്പോഴും കുഞ്ഞിനു പാലും കൊടുത്ത് അതിനെ പൊതിഞ്ഞു കിടക്കും. കന്നിപ്രസവത്തിലെ കുരുന്നിനോടവൾക്കു എന്തൊരു സ്നേഹമാണ്! മാതൃത്വം ശെരിക്കും അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. അവർക്കു ശല്യമുണ്ടാകേണ്ടാ എന്ന് കരുതി ഞങ്ങൾ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ മുറിയിലേക്ക് കിടപ്പ് മാറ്റിയതാണ്. ഇന്നലെ രാത്രിയിലും പാലും ബ്രെഡും കഴിച്ച്, കുഞ്ഞിനേയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചവൾ സംതൃപ്തയായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ കിടക്കാൻ പോയത്.

മടിയിൽ നിന്നും കുണുക്കിയെ താഴെ ഇറക്കി നിർത്തി, ഞാൻ കുഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന അലമാരിക്കടുത്തെക്ക് നടന്നു. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കുണുക്കിയും എന്റെ പിന്നാലെ വന്നു. ടോർച് ലൈറ്റടിച്ചു കുഞ്ഞു കിടന്ന സ്ഥലം ഞാൻ പരിശോധിച്ചു. കുഞ്ഞവിടെ തന്നെയുണ്ട്‌. അലമാരിക്കുള്ളിലേക്ക് ഞാൻ കൈകൾ കടത്തി നോക്കി. എന്റെ കൈകൾ ചെന്നെത്തി നിന്നത് ഒരു വിറങ്ങലിച്ച ശരീരത്തിലായിരുന്നു. ഒന്ന് കൂടി ഉറപ്പുവരുത്താനായി ഞാൻ വിറങ്ങലിച്ച ആ ശരീരം എടുത്തു അലമാരിക്ക് വെളിയിൽ വച്ചു. അതെ, അതൊരു ജഡം തന്നെ. ഞങ്ങൾ സംശയിച്ചതു സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. കുണുക്കിയുടെ പൊന്നോമനചത്തുപോയിരിക്കുന്നു.

കുഞ്ഞിന്റെ ജഡശരീരം വെളിയിൽ വച്ചതും കുണുക്കി വല്ലാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അത് കടിച്ചെടുത്തു അലമാരിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി. അവളുടെ തേങ്ങലിന്റെ ശക്തി കൂടി കൂടി ഒരു നിലവിളിയായി മാറി . ആ വിറങ്ങലിച്ച ശരീരം നക്കി തുടയ്ക്കും. എന്തോ തോന്നിയിട്ടെന്നപോലെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു എന്നെ നോക്കും. ഹൃദയം പൊട്ടിക്കരയും. 'എന്റെ കുഞ്ഞ് അനങ്ങുന്നില്ല; എന്ത് പറ്റി എന്നൊന്ന് പറയൂ' എന്ന് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതു പോലെയായിരുന്നു ആ ദയനീയമായ കരച്ചിലും നോട്ടവും. എന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അപേക്ഷാപൂർവമായ ആ നോട്ടത്തിനു മുൻപിൽ ഞാൻ തളർന്നിരുന്നു. എല്ലാം അറിയുന്ന മനുഷ്യനെന്ന എൻറെ അഹങ്കാരം നിഷ്പ്രഭമായ നിമിഷങ്ങൾ! തിരിച്ചറിവുള്ള മനുഷ്യന്റേയും അതില്ലെന്നു നാം കരുതുന്ന ഒരു മിണ്ടാപ്രാണിയുടെയും വേദന ഒന്നായ നിമിഷങ്ങൾ! സമയം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഘനീഭവിച്ചു നിന്നു.

മകനെക്കൊണ്ട് തന്ത്രപൂർവം കുണുക്കിയെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റി, വെളിയിൽ ഒരു കുഴിയെടുത്ത്‌ ശവം ഞാൻ മറവു ചെയ്തു. കുണുക്കി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തിരികെ വന്ന് അവിടെയെല്ലാം തന്റെ കുഞ്ഞിനെ തിരക്കി. അതിനെ കാണാതെ മനം നൊന്ത്‌, ഹതാശയായി എന്റെയരികിൽ വന്നു കിടന്നു. അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തിയെല്ലാം വല്ലാതെ ചോർന്നുപോയിരുന്നു.

ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷം കുണുക്കി ഞങ്ങളോട് കൂടുതൽ അടുത്തു. പതുക്കെ പതുക്കെ അവൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. മുൻപ് വല്ലപ്പോഴും വീട്ടിൽ വന്നു ആഹാരം കഴിച്ചു വെളിയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന അവൾ ഇന്ന് എൻറെ വീട്ടിലെ സ്ഥിരം അന്തേവാസിയാണ് -ഞങ്ങളുടെ ഒക്കെ ഹൃദയം കവർന്നു കഴിയുന്ന ആ പഴയ കുണിക്കിക്കുട്ടി.




Saturday, November 9, 2013

ദുഃഖകാരണം - ഗീത പറയുന്നു



തൃശൂരിൽ ഇന്നലെയുണ്ടായ വാഹനാപകടത്തിൽ, കൂട്ടുകാരൻ മരണമടഞ്ഞതിൽ ദുഖിതനായ തന്റെ മകനെ എങ്ങിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും എന്ന്‌ എന്റെ സുഹൃത്ത്   ഫേസ്ബുക്ക്‌ പോസ്റ്റിൽ  ചോദിച്ച രണ്ടു ചോദ്യങ്ങളാണ് ഈ ചിന്തക്കാധാരം. മകനെ എന്ത് പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കും? എന്ത് പറഞ്ഞു സമാധാനപ്പെടും? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തേടുകയാണീ പോസ്റ്റിൽ.

നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള സാധാരണ മനുഷ്യർക്കു സഹിക്കാവുന്നതിൽ കൂടിയ ദുഃഖം ആണിത്. ഒന്നും തന്നെ പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിക്കാനോ സമാധാനിക്കാനോ കഴിയുന്നതല്ല ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള ദാരുണ നഷ്ട്ടങ്ങൾ. പക്ഷെ ഇതു പറയുമ്പോൾ തന്നെ, ഈ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങള്ക്കുള്ള ആത്യന്തികമായ ഉത്തരം 'ഭഗവത് ഗീത' നല്കുന്നുന്ടെന്നതും വിസ്മരിച്ചു കൂടാ.

ഈ ദുഃഖ കാരണം എന്താണ്? ഗീതയുടെ വഴിയിൾ ഒന്നു ചിന്തിച്ചു  നോക്കാം. തൃശൂരിൽ തന്നെ ഇന്നലെയോ അടുത്ത കാലത്തോ നടന്നിട്ടുള്ള ഇതുപോലെയുള്ള ദാരുണ സംഭവങ്ങൾ നമ്മളെ ഇങ്ങിനെ അലട്ടിയോ?  കേരളത്തിൽ ദിനം പ്രതി ഇതുപോലെ എത്രപേർ മരണപ്പെടുന്നു. നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും വിഷമം തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഇല്ല എന്നാണു അത്മാർത്ഥമായ ഉത്തരം. അപ്പോൾ പിന്നെ ഈ സംഭവം മാത്രം നമ്മളെ എന്തു കൊണ്ടു    വല്ലാതെ ബാധിക്കുന്നു? കാരണം സ്പഷ്ടമാണ്, ഇത്‌ എനിക്കറിയാവുന്ന, ഞാനുമായി ബന്ധമുള്ള ആളുകളാണ് എന്നതു തന്നെ. അതായത് ജീവനഷ്ടമല്ല, 'എന്റെ' എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ദുഖഹേതു. ഇതായിരുന്നു അർജുനന്റെയും വിഷാദ കാരണം. ഇന്ദ്രിയജന്യമായ ഈ ദുഖകാരണം മനസ്സിലായ സ്ഥിതിക്ക് അതിനു 'ഗീത' നല്കുന്ന നിവാരണ മാർഗ്ഗവും അറിയാൻ ശ്രമിക്കാം.



"മാത്രാസ്പർശാസ്തു കൌന്തേയ ശീതോഷ്ണ സുഖ ദുഃഖ:ദാ: 
 ആഗമാപായിനോfനിത്യാ; സ്താം സ്തിതിക്ഷസ്വ  ഭാരതാ"  

   
(കുന്തീപുത്രനായ ഹേ അർജുനാ! ഇന്ദ്രിയ വിഷയ ബന്ധങ്ങളാവട്ടെ ശീതം, ഉഷ്ണം, സുഖം, ദുഃഖം എന്നിവയെ ഉണ്ടാക്കുന്നതും അസ്ഥിരങ്ങളായ അവ വന്നും പോയും ഇരിക്കുന്നതുമാണ്. ശീതോഷ്ണാദികളെ സഹിക്കുന്ന പോലെ സുഖദുഃഖങ്ങളെയും സഹിക്കുക).

സാഹചര്യങ്ങളും വസ്തുക്കളും അസ്ഥിരങ്ങളെന്നും സുഖദുഃഖങ്ങൾ വന്നും പോയും ഇരിക്കുമെന്നും വിഷയാനുഭവങ്ങളൊക്കെയും അനിത്യങ്ങളെന്നും അറിയുന്ന വിവേകി  ജീവിതത്തിൽ  എന്ത് സംഭവിച്ചാലും  കുലുങ്ങില്ല, സാഹചര്യം അനുകൂലമോ പ്രതികൂലമോ ആവാം. എന്ത് തന്നെയായാലും 'ഇതും മാറുകതന്നെ ചെയ്യും' എന്നുറപ്പുള്ള ജ്ഞാനി എല്ലാ വെല്ലുവിളികളെയും തിതിക്ഷയോടെ നേരിടുന്നു.

അതെ, നമുക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതല്ലെങ്കിലും സത്യം അതാണ്‌. ഏതു നഷ്ടദുഖവും കാലക്രമേണ മാറിപ്പോകും. ഈ സത്യത്തെ  എത്രമാത്രം  ഉൾക്കൊള്ളുന്നുവോ, അത്രമാത്രം ദുഖതീവ്രത നമ്മളിൽ കുറയും. ഈ ജ്ഞാനം ആർക്കെങ്കിലും ആശ്വാസം നൽകുമെങ്കിൽ അതു തന്നെയാകും ഈ കുറിപ്പിന്റെ ഗുണഫലവും. 

Wednesday, November 6, 2013

BALYASMARANAKAL


Athaazhamoonum kazhinju kasaalayil    
pathravum vayichu visramicheedave
etheeyarikil kumaranennachumon
achha kadha parayennu kinungayai

Unni thannullam kulirum kathakal then-
thullikalennatma harshmai theerave
ormayilodi varikayai jeevithapaatha-
yilengo maranna romanchangal

*******************************************

Ammayodottikkidannathum prema-
modammoomma enne eduthu nadannathum
ambili mamane nokki chirichathum
thumpikku pinnale paari parannathum

Pinne orunaal ushassil saraswathee-
sannidhaanathil harisree kurichathum
antharathmavil vilangum anpathiyaara-
kshara manthrangal annu padichathum

Cheppattu schoolil gananeeyanannu njaan
Chachaa Nehruvai veshamaninjathum
rashtrapithavinu jai vilikkunneram swa-
deshabhimanamennullil niranjathum

Thathakkiliye pidickan satheerthyanumotthu
naadake karangi nadannathum
pichavekkum kalitthattayodothu njaan
swapnathilaakaasha madhye charichathum

Pinneyorunaal avaloru krooranaam pannaga-
veeranaal kollappedunnathum
khinnanai njaan jalapanamupekshi-
channanthiyolam kannuneer vaarthathum

Puthoore kattile valliyiloonjalil
sarkassukaati kalikkumpol kaattuva-
nnottumanga nilathadichittathum koota-
rodothuperukki niraye bhujichathum


 Atham muthal veetu muttathu chechim-
aarothu pookalamittathum Onanaal
puthanuduppum karangatha plastikku-
watchum dharichu gamayil nadannathum

Kshetrakkulathil satheerthyarum njaanu-
mannathamodam neeradi kalichathum
vellam niranja kuzhiyil kadalaassu-
vallangal vittu kalichullasichathum

Maavaaya maavellam poothathu kaanumpol
maanasam koritharichathum thennali-
laalolamadikkalikkum parappaarnna
nelvayal nokki aamodamirunnathum

Sangeetha santhramam nooru thrisandhyakal
ampala muttathenikkai virinjathum
chandana chaarthu kazhinja thirumeni
kandu vanangi njaan dhyanichu ninnathum

*************************************************

Varshangalere kazhinju parinaamachakkra-
thilinnu njaan achhananenkilum
nithyam sugandham parathum surabhila
pushpangalanente balyasmaranakal

Achu urangi swachandam madithattil yeksi-
kkathayile kochu gandharvanai
swarnaabha thoovunna balya swapnangelenn-
unnimonanyamo shaasthrayugamithil ?

ബാല്യസ്മരണകൾ (കവിത)


അത്താഴമൂണും കഴിഞ്ഞു കസാലയിൽ 
പത്രവും വായിച്ചു വിശ്രമിച്ചീടവേ
എത്തീയരികിൽ കുമാരനെന്നച്ചുമോ-
നച്ഛാ കഥ പറയെന്നു കിണുങ്ങയായ്  


ഉണ്ണിതന്നുള്ളം കുളിരും കഥകൾ തേൻ-
തുള്ളികളെന്നാത്മ ഹർഷമായ് തീരവേ
ഓർമ്മയിലോടി വരികയായ് ജീവിത- 
പാതയിലെങ്ങോ മറന്ന രോമാഞ്ചങ്ങൾ 


*****************************************************

അമ്മയോടൊട്ടിക്കിടന്നതും പ്രേമമോട-
മ്മൂമ്മയെന്നേ എടുത്തു നടന്നതും
അമ്പിളിമാമനെ നോക്കിച്ചിരിച്ചതും
തുമ്പിക്കു പിന്നാലെ പാറിപ്പറന്നതും  


പിന്നെ ഒരുനാളുഷസ്സിൽ സരസ്വതീ-
സന്നിധാനത്തിൽ ഹരിശ്രീ കുറിച്ചതും
അന്തരാത്മാവിൽ വിളങ്ങുമൻപത്തിയാ-
റക്ഷരമന്ത്രങ്ങളന്നു പഠിച്ചതും 


ചേപ്പാട്ടുസ്‌കൂളിൽ  ഗണനീയനന്നു ഞാൻ
ചാച്ചാനെഹ്രുവായ് വേഷമണിഞ്ഞതും
രാഷ്ട്രപിതാവിനു ജയ്‌ വിളിക്കുന്നേരം
സ്വദേശാഭിമാനമെന്നുള്ളിൽ നിറഞ്ഞതും 


തത്തക്കിളിയെ പിടിക്കാൻ സതീർത്യനുമൊത്തു 
നാടാകെ കറങ്ങി നടന്നതും
പിച്ചവക്കും കളിത്തത്തയോടൊത്തു ഞാൻ
സ്വപ്നത്തിലാകാശമദ്ധ്യേ  ചരിച്ചതും 


പിന്നെയൊരുനാൾ അവളൊരു ക്രൂരനാം
പന്നഗവീരനാൽ കൊല്ലപ്പെടുന്നതും
ഖിന്നനായ് ഞാൻ ജലപാനമുപേക്ഷി-
ച്ചന്നന്തിയോളം കണ്ണുനീർ വാർത്തതും 


പുത്തൂരെ കാട്ടിലെ വള്ളിയിലൂഞ്ഞാലിൽ
സർക്കസ്സുകാട്ടി കളിക്കുമ്പോൾ കാറ്റുവന്നൊ-
ട്ടുമാങ്ങാ നിലത്തടിച്ചിട്ടതും
കൂട്ടരോടൊത്തു പെറുക്കി നിറയെ ഭുജിച്ചതും 


അത്തം മുതൽ വീട്ടുമുറ്റത്തു ചേച്ചിമാ-
രൊത്തു പൂക്കളമിട്ടതും ഓണനാൾ -
പുത്തനുടുപ്പും കറങ്ങാത്ത പ്ലാസ്റ്റിക്കു വാച്ചും
ധരിച്ചു ഗമയിൽ നടന്നതും 


ക്ഷേത്രക്കുളത്തിൽ സതീർത്യരും ഞാനു-
മന്നാത്തമോദം നീരാടിക്കളിച്ചതും
വെള്ളം നിറഞ്ഞ കുഴിയിൽ കടലാസ്സു- 
വള്ളങ്ങൾ വിട്ടു കളിച്ചുല്ലസിച്ചതും 


മാവായ മാവെല്ലാം പൂത്തതു കാണുമ്പോൾ
മാനസം കോരിത്തരിച്ചതും തെന്നലി-
ലാലോലമാടിക്കളിക്കും പരപ്പാർന്ന
നെൽവയൽ നോക്കി ആമോദമിരുന്നതും 


സംഗീതസാന്ദ്രമാം നൂറു ത്രിസന്ധ്യകൾ
അമ്പല മുറ്റത്തെനിക്കായ് വിരിഞ്ഞതും
ചന്ദനച്ചാർത്തു കഴിഞ്ഞ തിരുമേനി
കണ്ടു വണങ്ങി ഞാൻ ധ്യാനിച്ചു നിന്നതും 


 ****************************************************

 വർഷങ്ങളേറെക്കഴിഞ്ഞു  പരിണാമ-
ചക്രത്തിലിന്നു ഞാൻ അച്ഛനാണെങ്കിലും
നിത്യം സുഗന്ധം പരത്തും സുരഭില
പുഷ്പപങ്ങളാണെന്റെ  ബാല്യസ്മരണകൾ


 അച്ചു ഉറങ്ങി സ്വച്ഛന്ദം മടിത്തട്ടിൽ 
യക്ഷിക്കഥയിലെ കൊച്ചുഗന്ധർവനായ് 
സ്വർണ്ണാഭ തൂവുന്ന ബാല്യസ്വപ്നങ്ങളെ-
ന്നുണ്ണിമോനന്യമോ ശാസ്ത്രയുഗമിതിൽ ?